0 Η πτώση του φύλλου που το έλεγαν Φρέντυ


Η άνοιξη είχε περάσει.
Το ίδιο και το καλοκαίρι.
Το φύλλο που το έλεγαν Φρέντυ είχε μεγαλώσει. Το κοτσάνι του είχε γίνει χοντρό και δυνατό και οι πέντε προεκτάσεις του σταθερές και μυτερές.
Είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά την Ανοιξη σαν ένας μικρός βλαστός σ΄ένα μεγάλο κλωνάρι στην κορυφή ενός πανύψηλου δέντρου…
Ο Φρέντυ περιβαλλόταν από εκατοντάδες άλλα φύλλα, ίδια σαν κι αυτόν, ή τουλάχιστον, έτσι φαινόταν. Δεν άργησε όμως, ν΄ανακαλύψει ότι κανένα φύλλο δεν ήταν εντελώς όμοιο με κάποιο άλλο, παρόλο που όλα βρίσκονταν στο ίδιο δέντρο. Ο Αλφρεντ ήταν το διπλανό του φύλλο, ενώ ο
Μπεν στεκόταν δεξιά του. Η Κλαίρη ήταν το πανέμορφο φύλλο ακριβώς από πάνω. Είχαν μεγαλώσει όλα μαζί. Είχαν μάθει να χορεύουν με τη δροσερή αύρα της Ανοιξης, να λιάζονται τεμπέλικα στον ήλιο του Καλοκαιριού και να λούζονται στις κρύες στάλες της βροχής…

Ομως, ο καλύτερος φίλος του Φρέντυ ήταν ο Ντάνιελ. Ηταν το μεγαλύτερο φύλλο στο κλωνάρι και φαίνεται ότι βρισκόταν εκεί πριν απ΄όλα τ΄άλλα φύλλα. Στον Φρέντυ φάνηκε, μάλιστα, ότι ο Ντάνιελ  ήταν το πιο παλιό φύλλο, αλλά και το πιο σοφό. Ο Ντάνιελ ήταν αυτός που τους είχε εξηγήσει ότι όλα τα φύλλα αποτελούσαν ένα μέρος του δέντρου. Ηταν ο Ντάνιελ που τους είχε αποκαλύψει ότι ζούσαν και μεγάλωναν σ΄ένα δημόσιο πάρκο. Κι ακόμα, ο Ντάνιελ τους είχε πει ότι το δέντρο τους είχε γερές ρίζες, κρυμμένες βαθιά μες στο χώμα. Τους είχε μιλήσει για τα πουλιά που κάθονταν πάνω στα κλαδιά και τιτίβιζαν εκεί τα πρωινά τους τραγούδια. Τους εξήγησε για τον ήλιο, το φεγγάρι, τ΄αστέρια και τις εποχές.

Του Φρέντυ του άρεσε που ήταν φύλλο. Αγαπούσε το κλωνάρι του, τους ανάλαφρους φυλλωτούς φίλους του, τη θέση του ψηλά στον ουρανό, το θρόισμα που έφερνε ο άνεμος, τις ηλιαχτίδες που τον ζέσταιναν, το φεγγάρι που τον σκέπαζε με απαλές, άσπρες σκιές…

Το Καλοκαίρι ήταν ιδιαίτερα όμορφο. Οι μεγάλες θερμές μέρες ήταν απολαυστικές και οι ζεστές νύχτες ήσυχες και ονειρεμένες. Πολλοί άνθρωποι περνούσαν την ώρα τους στο πάρκο αυτό το καλοκαίρι. Συχνά κάθονταν κάτω από το δέντρο του Φρέντυ. Ο Ντάνιελ εξήγησε στον Φρέντυ ότι το να προσφέρει τον ίσκιο του στους ανθρώπους ήταν ένα μέρος από τον σκοπό του.

«Τι είναι σκοπός;», ζήτησε να μάθει ο Φρέντυ.
«Ενας λόγος για να υπάρχεις» απάντησε ο Ντάνιελ. «Ενας λόγος για να υπάρχουμε είναι να κάνουμε τα πράγματα πιο ευχάριστα για τους άλλους. Ενας λόγος για να υπάρχουμε είναι να δίνουμε τον ίσκιο μας στους γέρους που έρχονται εδώ, δραπετεύοντας από τα σπίτια τους με την αφόρητη ζέστη. Ενας λόγος για να υπάρχουμε είναι να βρίσκουν τα παιδιά ένα δροσερό μέρος για να παίζουν. Να δροσίζουμε με το θρόισμα των φύλλων μας τους εκδρομείς που έρχονται εδώ κι απλώνουν τα πολύχρωμα τραπεζομάντηλά τους για το πικ-νικ. Ολοι αυτοί οι λόγοι είναι για να υπάρχουμε».

Ο Φρέντυ συμπαθούσε ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Κάθονταν πολύ ήσυχα πάνω στο γρασίδι και περνούσαν εκεί την ώρα τους σχεδόν ακίνητοι. Μιλούσαν ψιθυριστά για τα περασμένα. Και τα παιδιά ήταν επίσης διασκεδαστικά, παρόλο που ορισμένες φορές χάραζαν τα ονόματά τους στον κορμό του δέντρου και έσκιζαν τις φλούδες του. Ηταν, ωστόσο, διασκεδαστικό να τα βλέπεις να τρέχουν αδιάκοπα και να γελούν τόσο πολύ.

Ομως το καλοκαίρι του Φρέντυ πέρασε γρήγορα…
Χάθηκε μια νύχτα του Οκτώβρη. Ποτέ ο Φρέντυ δεν είχε νιώσει τόση παγωνιά. Ολα τα φύλλα έτρεμαν από το κρύο. Ηταν σκεπασμένα μ΄ένα στρώμα πάχνης που γρήγορα έλιωσε κι απόμειναν μουσκεμένα και γεμάτα δροσοσταλίδες που λαμπύριζαν στον πρωινό ήλιο.
Και, πάλι, ήταν ο Ντάνιελ που τους εξήγησε ότι αυτό που ένιωσαν ήταν ο πρώτος παγετός, το σημάδι ότι ήταν κιόλας Φθινόπωρο. Οτι ο Χειμώνας δεν θ΄αργούσε να έρθει…
Την ίδια σχεδόν στιγμή, ολόκληρο το δέντρο, στην πραγματικότητα ολόκληρο το πάρκο, μεταμορφώθηκε σε μια πύρινη εικόνα. Δεν είχε απομείνει σχεδόν κανένα πράσινο φύλλο. Ο Αλφρεντ είχε πάρει ένα βαθύ κίτρινο χρώμα και ο Μπεν ένα έντονο πορτοκαλί. Η Κλαίρη είχε φορέσει το κόκκινο της φωτιάς, ο Ντάνιελ ένα βαθύ πορφυρό και ο Φρέντυ το κόκκινο, το χρυσαφί και το μπλε. Πόσο όμορφοι έδειχναν όλοι τους τώρα. Ο Φρέντυ και οι φίλοι του είχαν κάνει το δέντρο τους ένα ουράνιο τόξο.

«Γιατί βρεθήκαμε ξαφνικά με διαφορετικά χρώματα, αφού είμαστε όλοι στο ίδιο δέντρο;» ρώτησε ο Φρέντυ.
«Ο καθένας μας είναι διαφορετικός. Νιώσαμε διαφορετικά πράγματα, είχαμε διαφορετικές εμπειρίες. Αντικρίσαμε τον ήλιο διαφορετικά. Σχηματίζαμε και στέλναμε διαφορετικά τον ίσκιο μας. Γιατί να μην έχουμε διαφορετικά χρώματα;»
Ολα αυτά τα είπε με μεγάλη σοβαρότητα ο Ντάνιελ. Και απευθυνόμενος στον Φρέντυ πρόσθεσε: «Αυτή η θαυμάσια εποχή λέγεται Φθινόπωρο».

Μια μέρα, ένα πολύ παράξενο πράγμα συνέβηκε. Η ίδια αύρα, το ίδιο αεράκι, που σε άλλη εποχή έκανε τα φύλλα να χορεύουν ανάλαφρα, τώρα τα φυσούσε δυνατά πάνω στο κοτσάνι τους και τα τράνταζε αγρεμένα. Μερικά φύλλα δεν άντεξαν το ανεμόδαρμα, κόπηκαν από τα κλαράκια τους και βρέθηκαν να πετούν ψηλά στον αέρα. Στο τέλος, έπεφταν μαλακά πάνω στη γη.
Ολα τα φύλλα φοβήθηκαν.
«Τι συμβαίνει;», ρωτούσαν ψιθυριστά μεταξύ τους.
«Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει το φθινόπωρο» τους εξήγησε ο Ντάνιελ.
«Είναι καιρός για τα φύλλα ν΄αλλάξουν κατοικία. Μερικοί άνθρωποι το αποκαλούν αυτό θάνατο».
«Θα πεθάνουμε όλοι;» ρώτησε ο Φρέντυ.
«Ναι!» αποκρίθηκε ο Ντάνιελ. «Ολα πεθαίνουν. Δεν έχει σημασία πόσο μεγάλα ή πόσο μικρά είναι, πόσο αδύνατα ή δυνατά. Πρώτα επιλέγουμε το καθήκον μας. Ζούμε τον ήλιο και το φεγγάρι, τον άνεμο και την βροχή. Μαθαίνουμε να χορεύουμε και να γελάμε. Επειτα πεθαίνουμε».
«Εγω δεν θα πεθάνω!» είπε αποφασιστικά ο Φρέντυ. «Εσυ Ντάνιελ;»
«Ναι», απάντησε ο Ντάνιελ, «όταν έρθει η ώρα μου».
«Πότε θα είναι αυτό;» ρώτησε ο Φρέντυ.
«Κανένας δεν είναι σίγουρος» αποκρίθηκε ο Ντάνιελ.
Εκείνο το απόγευμα, στο χρυσό φως του δειλινού, ο Ντάνιελ κόπηκε από το κλωνάρι του. Επεσε χωρίς καμιά προσπάθεια. Καθώς έπεφτε, φαινόταν να χαμογελάει ειρηνικά. «Αντίο προς το παρόν Φρέντυ» είπε.
Τώρα ο Φρέντυ ήταν ολομόναχος, το μόνο φύλλο που είχε απομείνει στο κλαδί.
Την άλλη μέρα το πρωί έπεσε το πρώτο χιόνι. Ηταν απαλό, άσπρο και ήρεμο. Το κρύο, όμως, ήταν τσουχτερό. Ελάχιστα φάνηκε ο ήλιος την ημέρα εκείνη, που ήταν πολύ σύντομη. Ο Φρέντυ διαπίστωσε ότι έχανε το χρώμα του κι ότι γινόταν εύθραυστος. Το κρύο ήταν αδιάκοπο και το χιόνι βάραινε ανυπόφορα επάνω του.
Τα χαράματα ο άνεμος πήρε τον Φρέντυ από το κλωνάρι του. Καθόλου δεν πόνεσε. Ενιωσε να πλέει ήρεμα, απαλά και αθόρυβα μέσα στο κενό, όλο προς τα κάτω.
Καθώς έπεφτε, είδε ολόκληρο το δέντρο για πρώτη φορά. Πόσο δυνατό και σταθερό ήταν! Ηταν σίγουρος ότι το δέντρο θα ζούσε για πολύ καιρό ακόμα. Κι ακόμα ήξερε, τώρα, ότι ο ίδιος ήταν ένα μέρος από τη ζωή του δέντρου.
Η γνώση αυτή τον έκανε υπερήφανο.
Ο Φρέντυ έπεσε πάνω σ΄ένα σωρό από χιόνι. Κατά κάποιο τρόπο ένιωσε να είναι μαλακά, ακόμα και ζεστά. Σ΄αυτή τη νέα του θέση ήταν πιο άνετα από κάθε άλλη φορά. Εκλεισε τα μάτια του και κοιμήθηκε. Δεν ήξερε ότι ο ξερός και άχρηστος εαυτός του, όπως τον νόμιζε τώρα, θα γινόταν ένα με το νερό και θα χρησίμευε να γίνει το δέντρο πιο δυνατό. Πιο πολύ απ΄όλα, δεν ήξερε ότι εκεί, κοιμισμένα μέσα στο δέντρο και τη γη, υπήρχαν κιόλας σχέδια για να βγουν νέα φύλλα την Ανοιξη.
Ο Φρέντυ πρόσεξε ότι τ΄άλλα φύλλα συνέχισαν να πέφτουν. «Θα ήρθε η ώρα τους» σκέφτηκε. Είδε, μάλιστα, ότι μερικά φύλλα αντιστέκονταν για λίγο στις ριπές του ανέμου πριν πέσουν. Άλλα πάλι αφήνονταν να κοπούν απ΄το κλωνάρι τους με το πρώτο φύσημα του ανέμου κι έπεφταν απαλά στη γη.
Γρήγορα το δέντρο έμεινε σχεδόν γυμνό.
«Φοβάμαι να πεθάνω», είπε ο Φρέντυ στον Ντάνιελ. «Δεν ξέρω τι υπάρχει εκεί κάτω»
«Ολοι φοβόμαστε αυτό που δεν ξέρουμε, Φρέντυ. Είναι φυσικό», τον διαβεβαίωσε ο Ντάνιελ. «Δεν φοβόσουν, όμως, όταν η Ανοιξη έγινε Καλοκαίρι. Δεν φοβόσουν όταν το Καλοκαίρι έγινε φθινόπωρο. Ηταν φυσικές οι αλλαγές. Γιατί πρέπει να φοβάσαι την εποχή του Θανάτου;»
«Πεθαίνει, ακόμα, και το δέντρο;» ρώτησε ο Φρέντυ.
«Κάποια μέρα. Υπάρχει, όμως, κάτι πιο δυνατό από το δέντρο. Είναι η Ζωή που διαρκεί για πάντα. Ολοι εμείς είμαστε μέρος της ζωής».
«Που θα πάμε όταν πεθάνουμε;».
«Κανένας δεν ξέρει με βεβαιότητα. Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο!»
«Θα γυρίσουμε πίσω την Ανοιξη;»
«Εμεις, ίσως όχι. Η Ζωή, όμως, ναι».
«Τότε ποιός ήταν ο λόγος για όλα αυτά;» συνέχισε να ρωτά ο Φρέντυ. «Τι χρειαζόταν να βρεθούμε εδώ αφού ήταν να πέσουμε και να πεθάνουμε;»
Ο Ντάνιελ απάντησε με το σίγουρο ύφος του:
«Ο λόγος ήταν για τον ήλιο και το φεγγάρι. Ηταν για τις ωραίες στιγμές που περάσαμε μαζί. Ηταν για τον ίσκιο, για τους γέρους και τα παιδιά. Ηταν για τα χρώματα του Φθινοπώρου. Ηταν για τις εποχές.
Δεν είναι όλα αυτά αρκετά;»
Λεό Μπουσκάλια
πηγη

No Response to "Η πτώση του φύλλου που το έλεγαν Φρέντυ"

Δημοσίευση σχολίου

Labels

Aξίες ζωής (6) Aρχαία Ελλάδα (10) Google (1) Mυστήρια (1) sex (1) Άρωμα Γυναίκας (68) Άρωμα Γυναίκας εκθέσεις (1) Άρωμα Γυναίκας καλοκαίρι (2) Έθιμα (5) Έρωτας (22) Αγροτικά (1) Αθλητισμός (17) Αναδημοσιεύσεις (19) ανεξήγητα (1) Ανεργία (1) Αξιοθέατα (1) Αποφθέγματα (4) Αρχιτεκτονική (2) Αυτοκίνητο (1) Βιβλίο (3) Βιογραφίες (16) Γεγονότα (3) γιορτες (1) Γλυκά (1) Γυναίκα (79) Γυναίκα μόδα (15) Δίδαγμα (1) Διάφορα (12) διαφήμιση (3) διαφθορά (2) Διδακτικές ιστορίες (8) Δράμα (9) Εγκληματικότητα (1) Εθνικα Θέματα (2) Εκκλησία (2) Εκπαίδευση (1) Ελλάδα (18) Επετειακά (35) Επιστήμες (8) Επιστολές (2) Επιχειρηματικότητα (7) Εποχιακα (2) Εποχικα (5) Ερευνα (7) ερωτας (8) Ευχές (7) ζωγραφική (6) ζώα (5) θεατρο (1) θρησκεία (20) θρησκεία παράδοση (18) ιντερνετ (2) Ιστορία (17) Ιστορία. Πολιτιστικά (24) ιστορίες (17) ισότητα (1) καιρός (1) Κινηματογράφος (8) Κοινωνία (10) κοινωνικά (5) κοινωνικα (89) Κομικς (2) κράτος -φτώχεια (20) Κόσμημα (2) Κόσμος (7) Κύπρος (4) Λογοτεχνία (5) Μακεδονία (2) Μικρά Ασία (7) Μουσική (40) Μυθος (10) Μυστήρια (3) Μόδα (1) Μύθοι (3) Μύθοι παραβολές (17) οδική ασφάλεια (1) οικογένεια (5) οικονομία (6) ομορφιά (1) ορυκτά (1) παιδεια (3) παιδι (7) Παράδοση (9) Παραβολές (20) Παραβολή (1) παραδόσεις (1) παραμύθια (5) Παραξενα (14) παροιμίες (2) πεζά (2) περιβάλλον (18) Ποίηση (36) πολιτική (14) Πολιτισμός (15) Πολιτιστικά (12) προσωπικά (3) Πρόσωπα (2) πτηνά (1) Πόντος (9) Ρατσισμός (1) σάτιρα (1) σάτιρα σχέσεις (3) σεξ (5) Σκέψεις (18) Σοφά λογια (3) στρατός (1) Συγκοινωνίες (1) Συναισθήματα (11) Σχέσεις (13) Τέχνη (15) Ταινίες (1) Ταξίδια (7) Τεχνολογία (2) τουρισμός (2) Υγεία (17) Υγεία -εναλλακτική θεραπεία (7) Υγεία-Διατροφή (23) Φιλοσοφία (52) φυσικά φαινόμενα (6) φωτογραφία (22) χαλάρωση (3) χαλάρωση θάλασσα (12) χιουμορ (33) χιούμορ (27) χομπυ (1) χορός (10) χριστούγεννα (4) ψυχολογία (12)