Και μια που το ενα φέρνει το άλλο βρήκα μια ανάρτηση σχετική με την προηγούμενη ,μια  πολύ όμορφη ιστορία  ,ενα παραμύθι  , ένα από τα πιο τρυφερά παραμύθια του κόσμου, ενα κλασσικό αριστούργημα του Oskar Wilde ,έναν ύμνο στην ευτυχία και τη δύναμη της αγάπης, που προωθεί σημαντικές αξίες για μικρούς και μεγάλους, όπως η δύναμη της αγάπης, η ευτυχία που υπάρχει στα απλά πράγματα, η φιλία, η ομαδικότητα, η πίστη στο όνειρο, η σημασία της αυτοθυσίας. Μια τρυφερή ιστορία που κάνει τον καθένα να συνειδητοποιεί , πως στη ζωή τίποτα δεν χαρίζεται και πως πρέπει να μένουμε πιστοί στα όνειρά μας, να μην σταματάμε ποτέ και να αγωνιζόμαστε γι αυτά.

«Είπε ότι θα χόρευε μαζί μου αν της έφερνα κόκκινα τριαντάφυλλα» φώναξε ο νεαρός φοιτητής , «αλλά σε ολόκληρο τον κήπο μου δεν υπάρχει ούτε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο!». 

Από την φωλιά του στην βαλανιδιά, το αηδόνι τον άκουσε, κοίταξε μέσα από τις φυλλωσιές και

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα αλλιώτικη, η χώρα των Λέξεων. Ήταν γεμάτη με οροσειρές φτιαγμένες από λέξεις. Τα σύνορά της ήταν περιτριγυρισμένα από βουνά γραμμάτων. Τα πιο σπουδαία από αυτά ήταν η οροσειρά της ΑΓΑΠΗΣ, λιγάκι ανατολικότερα το μέγα βουνό της ΟΡΓΉΣ, δυτικά απλώνονταν οι βουνοκορφές της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, παρακεί το όρος της ΤΕΧΝΗΣ.

Βορινά αντίκρυζε κανείς τις ραχούλες της ΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΙΑΣ και στο κέντρο δέσποζε η οροσειρά της ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ. Ενδιάμεσα, όπου περίσσευε χώρος, τον γέμιζαν τα λοφάκια της ΘΛΙΨΗΣ.

 Οι κάτοικοι αυτής της χώρας ήταν όλοι ορειβάτες. Με το που γεννιόντουσαν μάθαιναν να σκαρφαλώνουν. Μερικοί δοκίμαζαν να ανέβουν σε δύο-τρία βουνά πριν καταλήξουν σε ένα συγκεκριμένο. Οι

(Μαμά αλεπού και το αλεπουδάκι)

Ο Μικρός ήταν πολύ κακόκεφος.

Κλείστηκε στο δωμάτιο

κι άρχιζε να στριφογυρίζει

κι όλα τα πράγματα ν΄ αναποδογυρίζει.

Τις ζωγραφιές από τον τοίχο ξεκολλούσε

Κι όλα τα παιχνίδια του χαλούσε.

«Θεέ μου!» είπε η Μαμά «τι έχεις πάθει;»

«είμαι ένας....