Εχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα καπέλα είτε χειμωνιάτικα ,είτε καλοκαιρινά , μου αρέσουν και ειδικά αυτά της πόλης .
Φορέστε τα ..μη σας ..φορέσουν...
Ιστορία..
Το καπέλο υπήρξε ανέκαθεν σύµβολο κοινωνικής τάξης και υποδήλωνε την ιδεολογία αλλά και οικονοµική θέση του ανθρώπου που το φορούσε. Τα πρώτα καπέλα εµφανίζονται στην αρχαία Ελλάδα. Οπως µαρτυρούν τοιχογραφίες στη Θήβα και σε άλλες περιοχές, το κάλυµµα του κεφαλιού υπεδείκνυε σκλάβους που κατάφεραν να απελευθερωθούν από τα δεσµά». Τον 16ο αι. οι κοινωνικές νόρµες που θέλανε το κεφάλι της γυναίκας να είναι πάντοτε καλυµµένο, βρίσκουν αντίκρυσµα στις εµπνεύσεις των καπελάδων, που αποφασίζουν να δηµιουργήσουν µε µεζούρα και τεχνική.
Στα τέλη του 17ου αι. τα γυναικεία καπέλα αποκτούν δική τους θέση στον χώρο της µόδας και διαφοροποιούνται πλήρως από τη λογική αντιστοιχίας µε αυτά των ανδρών. Η τάση που ξεκινάει από την Ιταλία επιτάσσει τις αριστοκρατικές κόµες να στολίζονται µε περίτεχνες κατασκευές που συµπεριλαµβάνουν φιόγκους, λουλούδια και κορδέλες. Τα µιλανέζικα ψάθινα κάπέλα κάνουν θραύση σε όλη την Ευρώπη και εξελίσσονται σε αναπόσπαστο κοµµάτι της γκαρνταρόµπας των κυριών υψηλής τάξης. Οι γυναίκες βάζουν κυριολεκτικά άλλον έναν µπελά στο κεφάλι τους. Γύρω στο 1850, καθιερώνονται τα ψάθινα καπέλα από την Ελβετία και την Ιταλία, αλλά και χάρτινες αποµιµήσεις για τους µη έχοντες, ενώ για πρώτη φορά εµφανίζονται σχέδια µε πιο περίτεχνα υλικά, όπως το τούλι και το βελούδο. Σταδιακά, κοντά στο 1920, τα τεράστια καπέλα - υπερπαραγωγές δίνουν τη θέση τους σε διακριτικότερα και περισσότερο κοµψά σχέδια που αγκαλιάζουν όλο το κεφάλι και θυµίζουν υφασµάτινο κράνος. Σε αυτήν την εξέλιξη συµβάλλει φυσικά και ο Α’ Παγκόσµιος Πόλεµος, που έβαλε φρένο στην υπερβολή χλιδής και ευµάρειας. Επίσης, εξαιτίας του πολέµου πολλοί Ευρωπαίοι µετακοµίζουν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, αναζητώντας ένα καλύτερο µέλλον. Ετσι και οι σηµαντικότεροι σχεδιαστές καπέλων βρίσκονται το 1930 στο πολύχρωµο χωνευτήρι πολιτισµών, τη Νέα Υόρκη. Μέχρι να επουλωθούν τα τραύµατα, ο Β’ Παγκόσµιος Πόλεµος χτυπά.
Η ανέχεια δεν αφήνει περιθώρια σε οτιδήποτε δεν σχετίζεται µε τις βασικές ανάγκες επιβίωσης. Για µερικά ψίχουλα µαταιοδοξίας, οι γυναίκες φορούν καπέλα που µοιάζουν µε τουρµπάνια από ξεφτισµένα κουρέλια που βρίσκουν σπίτι τους. Μεταπολεµικά, στην ανατολή της γυναικείας χειραφέτησης, τα δεδοµένα αλλάζουν. Με την εµφάνιση των έτοιµων ρούχων, τη δεκαετία του 1950, οι σχεδιαστές καπέλων χάνουν ένα σηµαντικό κοµµάτι της πελατείας τους, αλλά και της καταξίωσής τους στον χώρο της µόδας. Οι µετοχές του χειροποίητου γενικώς καταβαραθρώνονται – και η αγορά των καπέλων δεν θα µπορούσε να µείνει ανεπηρέαστη. Παράλληλα, το γεγονός ότι οι γυναίκες µπαίνουν δυναµικά στον επαγγελµατικό στίβο, τους αφήνει πολύ λιγότερο χρόνο να ασχολούνται µε ρούχα και αξεσουάρ. Τώρα πια έχουν και δουλειές. Αντρες και γυναίκες άρχισαν να απαρνούνται τα καπέλα στο όνοµα της ενδυµατολογικής απλότητας, που ήδη από το 1960 µεσουρανούσε σε Ευρώπη και Αµερική. Η εµφάνιση σκοπεύει πια στην άνεση και απαρνιέται τα επίσηµα τυποποιηµένα «κοστούµια», που κατά βάση περιλαµβάνουν καπέλα. Ετσι για περίπου 20 χρόνια, τα καπέλα παρέµειναν στο παρασκήνιο των στυλιστικών εξελίξεων. Χρειάστηκε ένα είδωλο ολκής να επαναφέρει µία τάση που φαινόταν νεκρή, και αυτό ήταν η πριγκίπισσα Νταϊάνα. Αν και δεν τα πήγαινε καλά µε το πρωτόκολλο, λάτρευε να συνδυάζει τις κοµψές εµφανίσεις της µε ανάλογα καπέλα. Αποτέλεσµα να δηµιουργηθεί µία ολοκαίνουργια γενιά νέων σχεδιαστών, που έκαναν τη δεκαετία του 1990 εποχή καινοτοµιών και ποικιλίας στον σχεδιασµό καπέλων και επανέφεραν τάσεις που διαρκούν έως σήµερα.
.Ποια είναι η σίγουρη λύση;
Αρωματίστηκε από
στις
Καταχωρήθηκε στο 
.jpg)
.gif)
