Σήμερα, 24 Νοεμβρίου, συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννηση του διάσημου Γάλλου ζωγράφου, χαράκτη, σχεδιαστή και εικονογράφου Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ και το Doodle της Google είναι αφιερωμένο σε αυτόν.

O Γάλλος Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 1864 και υπήρξε ζωγράφος, χαράκτης, σχεδιαστής και εικονογράφος, του οποίου η εμβάθυνση στην πολύχρωμη και θεατρική παριζιάνικη ζωή στα τέλη του 19ου αιώνα έδωσε μία συλλογή από συναρπαστικές, κομψές και προκλητικές εικόνες

Από «Τα μυστικά ημερολόγια» του Αύγουστου Καίσαρα
Περγαμηνή αρ. LXXXIX

«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, από τότε που ο άνθρωπος συνάντησε το είδωλο, όπως λένε και οι
Έλληνες, το είδωλο της τυφλής λατρείας. Εμείς οι Ρωμαίοι δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, όπως και πολλές άλλες που μας έλειπαν, και πολλοί από εμάς αναζητούν τα είδωλά τους σε αυτούς που μας δάνεισαν αυτή τη λέξη. Δεν αποτελώ εξαίρεση και θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι ο θρυλικός πατέρας μου, Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, τον οποίο αγαπώ, αποτέλεσε είδωλο για μένα στα νεανικά μου χρόνια.
Μια από τις όψεις της αποκαλούμενης "Σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου" Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης

Τα είδωλα δεν τα αγαπάμε, αλλά τα σεβόμαστε και θαυμάζουμε, και εγώ θαύμαζα τον Μεγάλο

Στην ταινία «Ο κήπος του Γιάλομ: η φιλοσοφία μιας ζωής», που θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11 Δεκεμβρίου, ο κορυφαίος ψυχοθεραπευτής αυτοαναλύεται και αυτοβιογραφείται. Κεντρικοί ήρωες, με τη σειρά, ο μετανάστης παντοπώλης πατέρας του, η «δύσκολη» μητέρα του, η επί 60 χρόνια γυναίκα του Μέριλιν Koenic (επίσης συγγραφέας και ακαδημαϊκός), τα τέσσερα παιδιά του, τα εγγόνια του και οι σχέσεις ανάμεσα σε όλους αυτούς. Σαν να προσπαθεί να «διδάξει» - αυτήν τη φορά μέσα από το παράδειγμα της δικής του ζωής. 

Μετά από τόση υπαρξιακή αναζήτηση έχετε καταλάβει ποιο είναι το νόημα της ζωής; 

Απαντήσεις  σε τρεις απλοϊκές ερωτήσεις:

Γ. Το πολυτεχνείο είναι σύμβολο (ή πρέπει να γίνει σύμβολο). Σύμβολο σε Τι;
Δεν ξέρω αν η Χούντα ήταν δάκτυλος των Αμερικανών (λες και οι προηγούμενοι ή οι επόμενοι έφεραν ή φέρνουν την οποιαδήποτε αντίδραση στις Υπερδυνάμεις)
Δε με ενδιαφέρει πόσοι και που πέθαναν στο Πολυτεχνείο. Όχι γιατί δε νοιάζομαι, αλλά το θεωρώ αφελές να απαντήσει κάποιος αν είναι τόσοι ή λιγότεροι οι νεκροί του Πολυτεχνείου. Αν πέθαναν τη νύχτα της 17ης Νοέμβρη ή αργότερα. Θεωρώ, επίσης, αφελές να φουσκώσει κάποιος τους αριθμούς των θυμάτων για να παρουσιάσει πιο “τραγικά” τα γεγονότα. Η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν είναι το μνημόσυνο μιας τραγικής νύχτας, αλλά η υπενθύμιση για μια διαρκή αναζήτηση των σύγχρονων

Η στεναχώρια διαρκεί έως και 240 φορές περισσότερο από άλλα συναισθήματα, συμπεριλαμβανομένης της ντροπής, της αηδίας και του φόβου, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.
Όπως έδειξε, η στεναχώρια γα σοβαρό λόγο διαρκεί κατά μέσον όρο 120 ώρες, ενώ τα αισθήματα ντροπής και αηδίας 30 λεπτά και αυτά του φόβου 42 λεπτά.
Δεύτερο σε διάρκεια συναίσθημα είναι το μίσος, που διαρκεί 60 ώρες και τρίτο η χαρά που διαρκεί

Εμμανουήλ Παναγόπουλου
Επικ. Καθηγ. Χειρουργικής
Η ευθανασία, σύνθετη Ελληνική λέξη από το Ευ και θάνατος, στην αρχική της σημασία όριζε το ένδοξο, ανώδυνο και ευτυχή θάνατο. Αλλοιώνοντας την αρχική της σημασία, η διεθνής κοινότητα υιοθέτησε τον όρο ευθανασία για να υποδηλώσει την θανάτωση ατόμων που εμφανίζουν κάποιο σοβαρό και ανίατο νόσημα ή κατάσταση εξαιτίας των οποίων η ζωή τους γίνεται ιδιαίτερα δυσάρεστη ή και αφόρητη.

Στην πρακτική της εφαρμογή η ευθανασία εμφανίζεται με διάφορες μορφές. Ενεργητική ή θετική

«Παιδιά-εργάτες» (verdingkinder), που είχαν αποσπάσει οι ελβετικές αρχές από τις οικογένειές τους, εργάζονται σε αγρόκτημα. Η πρακτική αυτή συνεχίστηκε στην Ελβετία ως τη δεκαετία του 1970
Παιδιά-σκλάβοι στην Ελβετία, μέχρι και τον 20ό αιώνα; Σε μια χώρα τόσο πλούσια, με τόσο λαμπρές επιδόσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα; Και όμως. Χιλιάδες άνθρωποι, στα 60 ή στα 70 τους σήμερα, ζητάνε αναγνώριση και χρηματικές αποζημιώσεις για την κλεμμένη παιδική τους ηλικία. Για την καταναγκαστική εργασία και τις κακοποιήσεις, σωματικές και σεξουαλικές, που

«Μα σ’ εκείνο τον πόλεμο όλοι έδωσαν τη ζωή τους. Τα πόδια τους, τα μάτια τους, τα χέρια τους, την υγειά τους. Εγώ τι έδωσα; Τη φωνή μου, που καλή ή κακή, την έχω ακόμα ακέραιη και ζωντανή. Δεν μου χρωστάει λοιπόν τίποτα ούτε το ελαφρό τραγούδι, ούτε η Ελλάδα. Εγώ τους χρωστάω τα πάντα, γιατί αυτά με κάνανε Βέμπο».

Πέρα από εθνικιστικές κορώνες, υπερπατριωτικούς λαρυγγισμούς και