ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς ξεκίνησε η παράδοση που μας θέλει να τη φοράμε και να τη βλέπουμε σχεδόν παντού, τον δέκατο μήνα κάθε χρόνου; Και άραγε, χρειάζεται να περιορίζουμε την ευαισθητοποίησή μας, στις 31 μέρες που η ροζ κορδέλα αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινότητά μας;
Καρκίνος του μαστού: Η ιστορία της ροζ κορδέλας
Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας αφιερωμένος στην ευαισθητοποίηση για τον καρκίνο του μαστού. Κάθε

Έξι μικρές ιστορίες-παραβολές που μας οδηγούν σε χρήσιμα συμπεράσματα για θέματα διοίκησης αλλά και γενικότερα κοινωνικής συμπεριφοράς.
Μάθημα 1o:
Ένας άνδρας μπαίνει στο μπάνιο μόλις η γυναίκα του έχει κάνει ντουζ, και το κουδούνι της πόρτας χτυπά.
Η γυναίκα του ρίχνει μια πετσέτα επάνω της και τρέχει στην πόρτα.
Όταν ανοίγει την πόρτα βλέπει τον Γιώργο, τον γείτονα.
Πριν ανοίξει το στόμα της ο Γιώργος της λέει. Σου δίνω 1000 ΕΥΡΩ να βγάλεις την πετσέτα και να με αφήσεις να σου χαϊδέψω τα στήθη.
Μετά από λίγη σκέψη η γυναίκα βγάζει την πετσέτα και στέκεται γυμνή μπροστά στον Γιώργο. Αυτός

Οι ήρωες δεν γερνούν. Παραμένουν θρυλικοί και ωραίοι, μες στην πλαστικότητά τους, εκτελώντας παράτολμες προσπάθειες, κόντρα σε καιρούς και ανθρώπους. Διατηρούν ακέραιο το θάρρος τους, λίγο μόνο ησυχάζουν, σέρνονται στους τοίχους και τις νύχτες υπερασπίζοντας πάντα τις ωραίες και ανεπανάληπτες ιδέες, στήνοντας αναρίθμητα ηρώα στην μεταλλουργική Δραπετσώνα, στην Καισαριανή, στις γειτονιές των Αθηνών. Ο Οδυσσέας, ο Καραγκιόζης, ο Γιώργος Θαλάσσης, η γλυκιά και αγέραστη Κατερίνα, ο Σπίθας, ο Αλδεβαράν, οι ανώνυμοι άγιοι που κοσμούν τα εικονοστάσια της μνήμης μας. Μορφές  απίθανες, που αποδεικνύουν την ελληνικότητά τους με την καταγωγή και το θάρρος τους. Νεαρά παιδιά και ιχνηλάτες από τα απόμακρα, ιονικά νησιά, άνθρωποι των καταυλισμών και των συνοικισμών της Ελευσίνας, οι έφηβοι των κεντρικών, αθηναϊκών

Η 28η Οκτωβριου μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα. Η 27η Οκτωβρίου και η 29η Οκτωβρίου δεν 'λένε και πάρα πολλά πράγματα. Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει άμα σε 'λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και πάει Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άμα σε λένε Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο μου είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι

Διδάσκω εφήβους πάνω από δύο δεκαετίες και πάντα έβρισκα δυο χιλιοειπωμένα λόγια να τους πω για το νόημα του έπους του ’40.
Τα τελευταία χρόνια δεν ξέρω τι θα μπορούσα να τους πω…

Δυσκολεύονται να καταλάβουν τη σημασία του “Όχι”.
“Τι να το κάνεις το ΟΧΙ, όταν, τελικά, χάνεις;” προτιμούν τη σύγχρονη στρατηγική του συμβιβασμού. Ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος και άλλοι τους είπαν ότι είναι εθνοσωτήριος η πολιτική του “ΝΑΙ” και τα παιδιά έχουν μάθει να μην αντιδρούν

“Και ο κακός, ο Χίτλερ; πόσο κακός ήταν; Αν ήταν κακός, γιατί τον μνημονεύουν, ακόμα, Έλληνες “πατριώτες”. “Πώς λέγεται αυτός που συμπαθεί τον εχθρό”, με ρωτάνε;

Τους μιλώ για τα μαρτυρικά χωριά των Ελλήνων: Δίστομο, Καλάβρυτα, Δομένικο, Καβαλλάρι, Λιδωρίκι, Σέρβια, Χορτιάτης κ.ά. Σηκώνουν τα μάτια από το κινητό τους, που κρύβουν στα

Περιδιαβαίνοντας την έκθεση της Συλλογής Οικονόμου στη Δημοτική Πινακοθήκη, το μάτι μου έπεσε σε ένα ειδυλλιακό πίνακα ευρωπαϊκού νατουραλισμού του Antonio Montemezzo. Μία ευχάριστη παρέα από νήπια απολαμβάνει τη σκιά ενός δέντρου παρέα με τη γιαγιά. Κάτι χήνες αρμενίζουν αδιάφορα ενώ στο βάθος διακρίνεται ένας ταύρος. Ο τίτλος του πίνακα είναι «Χωριάτισσα με παιδιά και χήνες στο δάσος του Νταχάου». Κοντοστάθηκα.

Την εποχή που εξαφανίστηκαν οι γάτες και οι σκύλοι…
Γαϊδουροκεφαλές  …φιλέτο, χόρτα γιαχνί και σαρδέλες για δώρο
Τέτοιο καιρό, πριν από 70 περίπου χρόνια, τον Απρίλη του 1941, οι Γερμανοί έμπαιναν στην Αθήνα (27 Απρίλη) και ξεκινούσε για την Ελλάδα η κατοχή. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, τα τρόφιμα εξαφανίζονται,  η πείνα γίνεται μόνιμος σύντροφος του ελληνικού πληθυσμού με αποτέλεσμα περίπου 40.000 συμπατριώτες μας να χάσουν τη ζωή τους το χειμώνα του ΄41 – ΄42.

Γιατ'ιτα θυμηθήκαμε όλα αυτά;
Τα φαγητά που έτρωγε ο κόσµος στη γερµανοκρατούµενη Αθήνα, οι «Συνταγές της… πείνας» (εκδόσεις Οξυγόνο 2011), είναι το αντικείµενο πρωτότυπης ιστορικής έρευνας της γνωστής

Σας παρακαλώ μου τυλίγετε λίγη ζωή;
Δεν θα τη φάω εδώ, πακέτο καλύτερα.
Απ’ αυτή με την καραμελωμένη επιφάνεια. Βάλτε κι ένα κερασάκι από πάνω. Απωθημένο το έχω από μικρή. Ποτέ δεν μου έπεφτε κομμάτι με κερασάκι.
Ναι… θέλω και κάτι ακόμα.
Nα μου τυλίξετε ένα περιποιημένο σπίτι. Απ’ αυτά που μας δείχνετε στις τηλεοράσεις. Με καταπράσινο κήπο, ηλιόλουστα δωμάτια και παιδιά με καθαρά ρούχα. Με παράθυρα που έχουν θέα σε ολάνθιστα παρτέρια και δέντρα φορτωμένα με καρπούς. Με εσωτερικές σκάλες, γυαλισμένα παρκέ, ανοξείδωτες κουζίνες και θωρακισμένες πόρτες ασφαλείας. Με παιδικά δωμάτια

Σαν σήμερα το 1797,πραγματοποιει την πρώτη πτώση  με αλεξίπτωτο απο αερόστατο ,και απο ύψος 3200 ποδιων,οΓάλλος Αντρέ ΖΑκ Καρνερέρ.
Συσκευή που απσκοπεί στν περιορισμό της ταχύτητας πτώσηςενος σώματος στην ατμόσφαιρα.
Ξεχωριστή φήμη απέκτησε ο ΖΑΚ καθώς και μελη της οικογένειάς του ,που πραγματοποιησαν απ τοτε πολλές πτώσεις..!
Η Google τιμά την μέρα αυτή και τον Γάλλο,σε είναι ιδαίτερα διαδραστικο doodle.
Αλεξίπτωτο
Το αλεξίπτωτο είναι συσκευή που περιορίζει την ταχύτητα πτώσης ενός σώματος στην ατμόσφαιρα. Η λειτουργία του βασίζεται στην εκμετάλλευση της αντίστασης του αέρα. Για πρώτη φορά ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι διατύπωσε την υλοποίηση αυτής της συσκευής, την οποία και σχεδίασε το 1514 και την περιέγραψε στον Ατλαντικό Κώδικα. Αργότερα το 1595 και ο

Οι πράξεις της είναι τολμηρές . δεν φοβάται να ρισκάρει και να αψηφήσει του κινδύνους. Λάτρης της περιπέτειας, τα έργα της ξέφυγαν από τις νόρμες της εποχής, ήρθε σε ρήξη με τον τρόπο αποτύπωσης του κόσμου. Οι συγγραφείς πάντα ταξίδευαν και τα ταξίδια τους δεν ήταν πάντα ακίνδυνα και ψυχαγωγικά· πολλοί το πλήρωσαν με την υγεία τους, άλλοι με τη ζωή τους και άλλοι με ανεπανόρθωτες απώλειες.
 Ομως, με κάποιον τρόπο, αυτές οι εμπειρίες βρήκαν το δρόμο και πέρασαν στο έργο τους· εικόνες, γεύσεις, περιπέτειες και τριβές που αν δεν τις είχαν βιώσει, ίσως να μην άφηναν πίσω τους βιβλία που