'Ενα λουλούδι ταπεινό πανέμορφο λουλούδι της εξοχής και προσκλητήριο της 'Ανοιξης που απλώνεται....
Πίσω του κι αυτό κουβαλάει το δικό του μύθο!
Παραμύθι ονειρεμένο........
Το όνομα του λουλουδιού συνδέεται με τον αρχαίο ερωτικό μύθο του Άδωνι και της Αφροδίτης. Ο

… Ενας Κινέζος αυτοκράτορας , είχε βγει για κυνήγι , όταν συνάντησε έναν γεροντάκο , την ώρα που φύτευε μια καρυδιά .
Ο αυτοκράτορας σταμάτησε και τον ρώτησε , πόσων χρόνων ήταν . “Τεσσάρων” , απάντησε ο γεροντάκος .
“Πάρτε του το κεφάλι … Λοιδωρεί και αστειεύεται με τον Αυτοκράτορά του” φώναξε έξαλλος ο αυτοκράτορας . “Δεν αστειεύομαι Άρχοντά μου …” συμπλήρωσε αμέσως ο γέροντας , “… οι συνετοί , δεν μετράνε τη ζωή τους , με τα χρόνια , που σπατάλησαν ανόητα .
Γι αυτό κι εγώ , θεωρώ , σαν πραγματική μου ηλικία , μόνο τον χρόνο , που διέθεσα στην υπηρεσία του Αυτοκράτορά μου και στο να είμαι χρήσιμο μέλος στην κοινωνία” .
Εντυπωσιασμένος τότε ο αυτοκράτορας , παρατήρησε “‘Ετσι όπως μετράς τα πράγματα , δεν θα ζήσεις αρκετά , για να δεις την καρυδιά σου να δίνει καρπούς” .
“Ναι…” απάντησε ο σοφός “… αλλά μια και οι παλαιότεροι φύτεψαν δέντρα , για να χαρούμε...

Πριν από πάρα πολλά χρόνια, ένα πρωινό, ξύπνησε ο πατέρας Ουρανός, κοίταξε προς τα κάτω και αντίκρισε τη μάνα Γη χέρσα, έρημη και άνυδρη, με το κορμί της σκισμένο.
Κάθισε σε μια άκρη ενός μεγάλου βράχου, λυπημένος, που είδε τη μάνα Γη έτσι. Τότε από τα μάτια του άρχισαν να τρέχουν μεγάλα δάκρυα.
Ο πατέρας Ουρανός έκλαιγε όλη την ημέρα. Πόνεσε τόσο πολύ, που τα μάτια του έτρεχαν ασταμάτητα.
Το βράδυ, πολύ κουρασμένος, έγειρε και έπεσε σε βαθύ ύπνο.
Την άλλη μέρα το πρωί τον πλησίασε η κόρη του η Ακοή και του μετέφερε ένα γλυκό ήχο.
Μία αρμονία έστελνε στ’αυτιά του ο γιος του ο αγέρας.


-“Τι είναι αυτό που ακούω” ρώτησε ο πατέρας τον γιο του.
-“Είναι ο ήχος της θάλασσας”, του απάντησε.


Τότε ο πατέρας πρόσταξε την κόρη του την Όραση να του δείξει από που ερχόταν αυτή η μουσική αρμονία.
Η Όραση τον πήγε στο μεγάλο βράχο και ο πατέρας έμεινε έκπληκτος.
“Μα πώς, πώς έγινε αυτό που βλέπουν τα μάτια μου”, ρώτησε τη μάνα Γη.
Η μάνα του απάντησε “από τη λύπη και τον πόνο της ψυχής σου καλέ μου, από τα δάκρυα σου”.


Κατόπιν δειλά – δειλά τον πλησίασε η κόρη του η Όσφρηση και του είπε: “πατέρα πάρε βαθιά ανάσα, να νοιώσεις το άρωμα που έρχεται από τους ωκεανούς”. O πατέρας άνοιξε τα τεράστια ρουθούνια του και τα γέμισε με το άρωμα από την αύρα της θάλασσας.


Η μάνα Γη στεκόταν στην άκρη λυπημένη, ο πατέρας την κοίταξε και ρώτησε “γιατί είσαι έτσι, γεμάτη θλίψη;”
“Δεν βλέπεις ότι σιγά – σιγά χάνομαι και πεθαίνω;” Απάντησε εκείνη.
“Μα πώς;”, ρώτησε ο πατέρας.
Η μάνα τότε του ζήτησε να χτυπήσει δυνατά την κοιλιά και τα στήθη της. “Δεν μπορώ να το κάνω αυτό”, είπε ο ουρανός, “θα σε πονέσω”.


“Όχι”, απάντησε η μάνα Γη, “θα μου δώσεις ζωή!”. Με βαριά καρδιά ο πατέρας σήκωσε τις

Μια φορά κι ένα καιρό, πριν πολλά πολλά χρόνια, ο Δίας αποφάσισε να δώσει ζωή στην γη γιατί ένιωθε μοναξιά. Έτσι, έπλασε τα ζώα και τον άνθρωπο. Μόλις τα έφτιαξε, άρχισε να μοιράζει χαρίσματα και χρόνια ζωής στο καθένα.
Για παράδειγμα, στο κοράκι έδωσε δυνατά μαύρα φτερά και αιχμηρό ράμφος και 300 χρόνια

Και ξεσηκώθηκαν. Η ελπίδα άνθισε στα πρόσωπα. Χαμόγελα χαράς έλουσαν τη χώρα.
Οι άνθρωποι όρισαν αρχηγό και πολέμησαν τον άδικο βασιλιά.
Έραψαν καινούρια σημαία με έμβλημα ιερό και όρμησαν στη μάχη.
Αίμα χύθηκε πολύ. Σκοτώθηκαν άνθρωποι μυριάδες κι απ' τις δυο μεριές.


Κι έδιωξαν τον τύραννο.
Ο αρχηγός τους μεγάλη δύναμη απέκτησε. Κι έπειτα από λίγο καιρό έγινε κι αυτός βασιλιάς.
Και κυβερνώντας ξέχασε ποιοι τον είχαν φέρει στην εξουσία.
Κι έγινε άδικος κι αυτός και σκληρός.
Κι οι άνθρωποι παρέμειναν φτωχοί κι εξακολούθησαν να υποφέρουν
Κι όρισαν νέο αρχηγό. Κι επαναστάτησαν.
Σήκωσαν πάλι τα λάβαρα κι έγραψαν φιρμάνια μ' εκφράσεις μεγαλόσχημες για την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Τα ατσάλινα όπλα στραφτάλισαν στο φως του ήλιου. Το αίμα χύθηκε ποτάμι.
Ο σκληρός βασιλιάς ήταν πια παρελθόν.


Ο νέος αρχηγός αποθεώθηκε. Ήταν ο σωτήρας της μακρινής χώρας και δικαιωματικά ανέλαβε τα ηνία ...της

Ο μύθος λέει για κάποιο πουλί που κελαηδάει
μια μονάχα φορά στην ζωή του, πιο γλυκά
από κάθε άλλο πλάσμα πάνω στη γη.
Από τη στιγμή που αφήνει τη φωλιά του ψάχνει
για ένα δέντρο αγκαθωτό και δεν ησυχάζει αν δεν το βρει.
Και τότε, εκεί που κελαηδάει ανάμεσα στα άγρια κλαριά,
πάει και καρφώνεται στο πιο σουβλερό, το πιο μεγάλο αγκάθι.
Και πεθαίνοντας, υψώνεται πάνω από την ίδια του την αγωνία
για να ξεπεράσει με το κελάηδημά του τον κορυδαλλό και το αηδόνι.
Ένας ύμνος θεσπέσιος, με τίμημα την ίδια την ύπαρξή του.
Μα ο κόσμος όλος ησυχάζει να ακούσει και ο θεός χαμογελάει
στους ουρανούς του.
Γιατί το άριστο αποχτιέται μόνο με μεγάλο πόνο........
τουλάχιστον έτσι λέει ο μύθος....

                      

Για παράδειγμα, στο κοράκι έδωσε δυνατά μαύρα φτερά και αιχμηρό ράμφος και 300 χρόνια ζωής. Στον ελέφαντα έδωσε επιβλητικό μέγεθος και ανθεκτικό δέρμα και 150 χρόνια ζωής. Στις πεταλούδες έδωσε πολύχρωμη εμφάνιση και 3 μέρες ζωής. Στα πουλιά έδωσε όμορφα φτερά και μελωδική φωνή και 10 χρόνια ζωής κτλ. Έφθασε και στον άνθρωπο, που του έδωσε λογική και μόνο 40 χρόνια ζωής.


Ο άνθρωπος δεν κατάλαβε όμως τί σήμαινε λογική και ένιωσε πολύ πικραμένος με τα χρόνια που του έδωσε ο Δίας. Πώς γίνεται το κοράκι να ζει περισσότερο από εκείνο? Δεν είπε τίποτα, μα έφυγε στεναχωρημένος.


Ο άνθρωπος είχε παρατηρήσει τις φωλιές των πουλιών και τα μιμήθηκε. Αλλά στην δική του..

Χρόνια ήταν ερωτευμένος με τη λίμνη ο Ζέφυρος του βουνού, αλλά δεν έβρισκε τρόπο να της το πει. Έλεγε:


-Πώς να πάω έτσι, χωρίς σώμα;


Ένα πρωί η άγρια τριανταφυλλιά τον κάλεσε:


-Έλα σε μένα, πάρε το άρωμά μου και πήγαινε.


Φόρεσε λοιπόν το άρωμά της και κατηφόρισε στη λίμνη. Πήρε βαθιά ανάσα και είπε:


-Όμορφη λίμνη, χρόνια τώρα ήθελα να σου πω πόσο σ’ έχω ερωτευθεί.


Η λίμνη ξαφνιάστηκε.


Κι αυτό το άρωμα πού το βρήκες; Ρώτησε αμήχανα.


-Το φτιάχνω μόνος μου στο βουνό.


-Να το ξαναφορέσεις και να ξανάρθεις.


Έφυγε γεμάτος χαρά, σήκωσε τις σκόνες, τα φύλλα, τάραξε τα δέντρα κι ανέβηκε στο βουνό. Την άλλη μέρα πήγε στην τριανταφυλλιά να την ευχαριστήσει κι εκείνη του έδωσε ξανά το άρωμά της. Αυτό γινόταν κάθε μέρα. Τα σημάδια του έρωτά τους άρχισαν να φαίνονται, …κάτι μικρά λευκά κυματάκια…


Ένα πρωί, δύο γλάροι ανηφόρισαν στο βουνό, μύρισαν το άρωμα των ρόδων και κατέβηκαν.


-Όμορφη τριανταφυλλιά, καλημέρα! Αυτό το άρωμα στο φέρνει ο Ζέφυρος;


-Όχι, εγώ του το δίνω.


-Αυτός μας είπε πως το φτιάχνει μόνος του, είπαν οι γλάροι και σηκώθηκαν. Πήγαν στη λίμνη και της είπαν τα νέα. Εκείνη πικράθηκε, μα δεν είπε τίποτα.


Την άλλη μέρα ο άνεμος ανυποψίαστος πήγε στην τριανταφυλλιά.


-Σήμερα έχω γιορτή και θα σου δώσω το πιο ωραίο μου άρωμα. Το κρύβω κάτω από τα ρόδα. Θα τρέξεις όμως, από μακριά για να το πάρεις.


Εκείνος την πίστεψε. Έτρεξε, πέρασε μέσα από τα αγκάθια και βγήκε κουρελιασμένος. Τότε κατάλαβε τι είχε συμβεί.
Με βαριά καρδιά και σκυμμένο κεφάλι, κατηφόρισε και στάθηκε μπροστά στη λίμνη. Εκείνη δε μίλησε για αρκετή ώρα. Τέλος του είπε:


-Κι όμως από σήμερα μπορώ να σ’ αγαπώ....

Στον έρωτα λες εγώ. Στην αγάπη εσύ. Για τον έρωτα θανατώνεις. Για την αγάπη θανατώνεσαι. Από το "πηγάδι του κρίνου"
 του Λουδοβίκου των Ανωγείων.


Ενα αγαπημένο μου τραγούδι ''ποιο το χρώμα της αγάπης"

                               

Κατά το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου και
ονομαζόταν Primus. Μετά το 46 π.Χ. ονομάστηκε Μάρτιος, έγινε ο τρίτος μήνας του χρόνου, αφιερωμένος στον θεό Μαρς που αρχικά ήταν ο θεός της γονιμότητας και των αγρών αλλά αργότερα ταυτίστηκε με τον Άρη θεό του πολέμου. Ήταν πατέρας του Ρέμου και του Ρωμύλου και γενάρχης των Ρωμαίων. Είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης και στις 21 Μαρτίου είναι η εαρινή ισημερία.
Οι Έλληνες του έχουν δώσει πολλά ονόματα, όπως «ανοιξιάτης» επειδή φέρνει την άνοιξη, «γδάρτης», «παλουκοκαύτης» και «πεντάγνωμος» επειδή ο καιρός είναι άστατος, «βαγγελιώτης» από τη γιορτή του Ευαγγελισμού, «πενταγιόματο» (δηλ. πέντε γεύματα) στην ορεινή Πελοπόννησο.

ΕΘΙΜΑ-ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ:

Είναι ένας Ινδιάνικος μύθος της φυλής Papago  για το πως ο Θεός έφτιαξε τις πεταλούδες!!
Κάποια μέρα ,ο Δημιουργός ξεκουραζόταν και καθισμένος κοιτούσε μερικά παιδιά που έπαιζαν σ'ένα χωριό, γελώντας και τραγουδώντας.


Καθώς τα κοιτούσε άρχισε να σκέφτεται ότι κάποια μέρα τα παιδιά αυτά θα γεράσουν. Το δέρμα τους θα ζαρώσει. Τα μαλλιά τους θα γκριζάρουν. Τα δόντια τους θα πέσουν. Τα αξιολάτρευτα κοριτσάκια μεγαλώνοντας θα γίνουν άσχημες γριές γυναίκες.
Αλλά ακόμα και τα παιχνιδιάρικα κουτάβια ,θα γίνουν γέρικοι, τυφλοί και ψωριάρικοι σκύλοι.
Τα τόσο όμορφα λουλούδια θα μαραθούν .
Και αυτά τα φύλλα από τα δέντρα θα πέσουν και θα ξεραθούν.
Αυτά σκεφτόταν ο Δημιουργός και γινόταν όλο και πιο λυπημένος. Ήταν φθινόπωρο και η σκέψη του χειμώνα που

Ὀταν ο Ήλιος και η Σελήνη συναντήθηκαν για πρώτη φορά, ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά και ξεκίνησε μια μεγάλη αγάπη. Ο κόσμος ακόμα δεν είχε δημιουργηθεί και την ημέρα που ο Θεός αποφάσισε να τον φτιάξει, τους έδωσε το φως τους.


Αποφασίστηκε ότι ο Ήλιος θα φώτιζε τη μέρα και η Σελήνη τη νύχτα. Και έτσι θα ζούσαν χώρια.