Κάποτε τα ζώα συνεδρίαζαν και συζητούσαν το νόημα των Χριστουγέννων, αλλά και τις επιθυμίες που είχε το καθένα τις άγιες αυτές ημέρες: 
Το λόγο παίρνει πρώτη η κυρ’ αλεπού φωνάζοντας την επιθυμία της
-Λογικό... μία ψητή γαλοπούλα, ποιός γιορτάζει σήμερα Χριστούγεννα χωρίς να έχει στο τραπέζι του ψητή γαλοπούλα;
Το ελαφάκι από την απέναντι γωνιά με τη ψιλή του φωνούλα εύχεται ένα έλατο.
-Χωρίς έλατο εγώ δε γιορτάζω ποτέ τα Χριστούγεννα.
-Αλλά όχι με πολλά κεριά συμπληρώνει κλαψιάρικα η κουκουβάγια. Όχι πολλά φώτα και στολίδια, εμένα μ’ αρέσει η απλότητα, η σκοτεινιά, ένα έλατο

Ηξερε πως ο κόσμος μπορεί να τη θεωρούσε ελαφρόμυαλη που μιλούσε σε κάποιον άγιο όταν της καιγόταν το φαΐ, αλλά η ίδια πίστευε πως αυτή είναι η δουλειά των αγίων». Αλις Μονρό, από το διήγημα «Παρηγοριά»
Στο άνοιγμα της μπουκαπόρτας φάνηκε η Μεγαλόχαρη με τα τρία μαρμάρινα φανάρια του καμπαναριού και την ελληνική σημαία.
«Τρίκλιτη βασιλική με τρούλο» είπε η Σοφία με περηφάνια, σαν να την είχε χτίσει εκείνη.

Η Αλεξ αναστέναξε: «Μου το είπες, μαμά».
Δεν μπορούσε να πάψει να σκέφτεται σαν ιστορικός. Στο πλοίο μιλούσε για την κτιριοδομή του ναού που άρχισε τον Οκτώβριο του 1822 και ολοκληρώθηκε το 1880, για το μάρμαρο που είχε έρθει από τη

Με γοητεύει όμως και η άλλη πλευρά , αυτή που τα βιβλία σιωπούν και έχουν σχέση με μικρές ανθρώπινες ιστορίες απο την ζωή των πρωτεργατών της επανάστασης.
Και βέβαια ζωή χωρίς ποδόγυρο δεν γίνεται.
Το κείμενο το ανήρτησα αυτούσιο , και χωρίς να περικόψω καμμιά λέξη. Αυτή  ειναι  άλλωστε και   η ουσία , της ανάρτησης..το πικάντικο της ιστορίας της εποχής εκείνης..
Γιατί δεν ήταν μόνο οι αγάδες και οι πασάδες, που "χαίρονταν" τη ζωή με τα χανουμάκια τους και τα γιουσουφάκια τους. Ήταν και οι κλέφτες και οι αρματολοί, που το 'λεγε η "περδικούλα" τους, όχι μόνο στα πεδία των μαχών αλλά και στο κρεβάτι, όπου ο καθένας έδινε τη δική του προσωπική "μάχη",όχι με τα

-Γιατί πρέπει ν’ακούμε τις καρδιές μας?"ρώτησε το αγόρι, όταν κατασκήνωσαν εκείνη τη μέρα. 

-Γιατί , όπου είναι η καρδιά σου, εκεί θα βρεις τον θησαυρό σου".

-Αλλά η καρδιά μου είναι αναστατωμένη, είπε το αγόρι. “Όταν ονειρεύεται, γίνεται συναισθηματική και γεμίζει με πάθος για μια γυναίκα της ερήμου. Μου ζητά πράγματα, και με κρατάει ξύπνιο πολλές νύχτες, όταν την σκέπτομαι."

-Αυτό είναι καλό. Η καρδιά σου είναι ζωντανή. Συνέχισε ν’ακούς όλα

Η επιστολή που γράφτηκε το καλοκαίρι του 1865 προκαλεί συζητήσεις στις ΗΠΑ
Ενα ειρωνικό, σχεδόν σαρκαστικό γράμμα ενός πρώην μαύρου σκλάβου προς τον πρώην λευκό αφέντη του, αμέσως μετα τη λήξη του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου (1861-1865), έχει γίνει το επίκεντρο των συζητήσεων στις ΗΠΑ αυτές τις ημέρες, που γιορτάζεται ο λεγόμενος Μήνας Μαύρης Ιστορίας (Black History Month), επέτειος που τιμά τους αγώνες εκατομμυρίων μαύρων Αμερικανών ενάντια στη σκλαβιά.
Η επιστολή, την οποία εχουν ήδη διαβάσει στο διαδίκτυο πάνω από δυο εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες, αποτελεί την απάντηση του Τζούρντον Αντερσον στον πρώην αφέντη του, συνταγματάρχη Πάτρικ Χένεσι Αντερσον στην πρόσκλησή του τελευταίου να επιστρέψει στο σπίτι του στο Τενεσί, ώστε να συνεχίσει να δουλεύει γι' αυτόν.
Το γράμμα, που γράφτηκε το καλοκαίρι του 1865 από τον νεαρό σκλάβο με τη βοήθεια ενός

Tις περισσότερες φορές ένα «συγνώμη» δεν είναι αρκετό για να δικαιολογήσουμε μια πράξη και πάντα προσπαθούμε να έχουμε έτοιμη μια δικαιολογία για να εξηγήσουμε την κατάσταση των πραγμάτων. Μεγάλο πράγμα η δικαιολογία ανά τους αιώνες. Τόσο πολύ μάλιστα που γινόταν συχνά αντικείμενο αστεϊσμού ή ακόμη και προβληματισμού. Πολλές φορές, μάλιστα, ήταν χειρότερη από την ίδια την πράξη που καλείτο να δικαιολογήσει. Κάπως έτσι συνέβη και στο περιστατικό που θα σας διηγηθώ…

Κάποτε υπήρχε μια Μύγα που κάθε βράδυ ονειρευόταν πως ήταν Αετός και πετούσε πότε στις Άλπεις και πότε στις Άνδεις.
Τις πρώτες στιγμές αυτό την τρέλαινε από ευτυχία· αλλά μετά από λίγο της προκαλούσε ένα αίσθημα αγωνίας, γιατί τα φτερά ήταν πολύ μεγάλα, το σώμα πολύ βαρύ, το ράμφος πολύ σκληρό και τα νύχια πολύ δυνατά· έτσι, όλα αυτά τα μεγάλα όργανα την εμπόδιζαν να κάθεται όπου ήθελε στα πλούσια γλυκά ή στις ανθρώπινες ακαθαρσίες και υπέφερε δίνοντας συνειδητά χτυπήματα με το κεφάλι στα τζάμια του δωματίου.
Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να πάει στα μεγάλα ύψη ή στους ελεύθερους χώρους..
Και όταν επέστρεφε στον εαυτό της λυπόταν με όλη της την ψυχή που δεν ήταν ένας Αετός ν' ανεβαίνει στα βουνά, και ένιωθε τρομερά θλιμμένη να είναι μια Μύγα, και γι αυτό πετούσε τόσο πολύ, και ήταν τόσο ανήσυχη, και στριφογύριζε τόσο, μέχρι που αργά, τη νύχτα, επέστρεφε να βάλει τους κροτάφους της στο μαξιλάρι.


http://trelogiannis.blogspot.com/2011/09/blog-post_7480.html   
Augusto Monterroso

Mια ενδιαφέρουσα συνέντευξη...

H γραμματέας του Γκέμπελς μιλάει για το πρώην αφεντικό της

Μετά απο  πέντε μήνες διαπραγματεύσεων ,ανέσυρε μνήμες από την εποχή που ο Χίτλερ πάλευε να...

Κατά την επίσκεψη, η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα παράπονα τους για
την δουλειά, την ζωή τους και τις σχέσεις τους με τους άλλους. Ο καθηγητής τους έφτιαξε ζεστή σοκολάτα σε μια μεγάλη καράφα, φέρνοντας ταυτόχρονα και πολλές κούπες διαφόρων ειδών και υλικών, ακριβές και φτηνές, όμορφες και άσχημες. Έπειτα τους κάλεσε να σερβιριστούν μόνοι τους.

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μιά αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.

Εκείνος αναστέναξε με αγανάκτηση και έγνεψε θετικά. Κάποιος τόσο σημαντικός όσο αυτός

Ήταν πολύ περήφανος για τον μοναχογιό του ο κ. Μιχάλης ο Φαρμακοποιός. Καλός στα γράμματα από μικρός,φιλομαθής, φιλόδοξος και υπάκουος… από μικρός. Γι αυτό και δεν τα λυπήθηκε τα τόσα χρήματα που ξόδεψε για να τον σπουδάσει έξω… βλέπετε εκείνα τα χρόνια ήταν καλύτερα να σπουδάσει κανείς στο εξωτερικό, γι αυτό δεν νοιάστηκε με όλη του την καρδιά κάθε μήνα του έστελνα τα χρειαζούμενα.
Και δεν λάθεψε. Ο γιός του τέλειωσε τις σπουδές του στην φαρμακευτική και επέστρεψε στην πατρίδα με το πτυχίο στο χέρι. Χαρά, δάκρυα ευτυχίας και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κύριο. Αυτό το ευχαριστώ ήταν αλλιώτικο, κάθε μέρα έστρεφε τα μάτια του έστω και για λίγες στιγμές στην εικόνα του αγκαθοστεφανωμένου Χριστού, αυτή που 30 χρόνια τώρα έστεκε πάνω από τον πάγκο του μα τώρα το ένιωθε πιότερο από κάθε άλλη φορά αυτό το ευχαριστώ. Μπορούσε τώρα να αποσυρθεί ο κ. Μιχάλης και να περιμένει και άλλες χαρές ίσως και κανένα εγγονάκι.
Το φαρμακείο του αυτό που έφτιαξε με πολύ μόχθο και λαχτάρα για προσφορά στους συνανθρώπους του, θα το αναλάμβανε πλέον ο γιός του.


-Μόνο μην ξεχάσεις τούτο παιδί μου, να νοιάζεσαι τον άλλον σαν...

Ο σερβιτόρος υπακούει και ο πελάτης τα ξαναπίνει γρήγορα.
Τώρα δεν είναι χαζό μόνο το χαμόγελο αλλά και το βλέμμα.
"Φίλε!" λέει τώρα με δυνατά φωνή, ""βάλε μου δύο ποτήρια από το ίδιο"
Το κατεβάζει και φωνάζει για γι΄άλλη μια φορά στον σερβιτόρο ...
-" Aδελφέ! Είσαι σαν αδελφός για μένα...
" Γελάει με λόξυγκα και προσθέτει:
-"Βάλε μου άλλο ένα ποτήρι ουίσκι, χωρίς πάγο. Αλλά μόνο ένα, έτσι; Μονάχα ένα..."
Ο μπάρμαν τον σερβίρει.
Ο τύπος κατεβάζει το ποτήρι και με μία μόνη γουλιά και, εξ αιτίας μιας ακαταμάχητης ζαλάδας, πέφτει στο πάτωμα εντελώς και οριστικά μεθυσμένος.
Από εκεί κάτω, λέει στο σερβιτόρο:
-"O γιατρός δε θέλει να με πιστέψει, αλλά εσύ είσαι μάρτυρας:


"Όσο λιγότερο πίνω, τόσο χειρότερα γίνομαι!!!"


Απο το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ"