Γκραβούρα της εποχής εκείνης που απεικονίζει το «αβύθιστο καράβι»

Μπορεί να έχουν περάσει εκατο χρόνια απο τη βύθιση του Τιτανικού το ενδιαφέρον όλων μας σε ό.τι αφορά όμως  το πιο διάσημο ναυάγιο παραμένει αναλλοίωτο...
Τιτανικός: Η ορχήστρα δεν έπαιζε μέχρι το τέλος
Εκατό χρόνια μετά το ναυάγιο, καταρρίπτονται πέντε μύθοι που στοιχειώνουν το «αβύθιστο» πλοίο

Στις 23:40 της 14ης Απριλίου 1912, κατά τη διάρκεια του παρθενικού του ταξιδιού, το βρετανικό υπερωκεάνιο της εταιρείας White Star Line «Τιτανικός», θεωρούμενο τότε ως το «θαύμα της ναυπηγικής», συγκρούστηκε με ένα παγόβουνο στον Ατλαντικό Ωκεανό. Το παγόβουνο έσκισε το

Σε μια περίοδο κρίσιμη για την χωρα , και όπου πολύς λόγος γίνεται για τους λαθρομετανάστες, αλλά και τους μετανάστες γενικότερα, με την εγκληματικότητα να βρίσκεται στα ύψη, ήρθε το γεγονός  ενος ατυχήματος που μας δείχνει πως υπάρχει και η άλλη πλευρα αυτή της αυτοθυσίας....


Μετανάστες έδωσαν τη ζωή τους δίχως να σώσουν τελικά ζευγάρι Ελλήνων
Έσπευσαν να το βοηθήσουν σπρώχνοντας το Ι.Χ. του που είχε κολλήσει στις ράγες

Σκοτώθηκαν γιατί δεν αδιαφόρησαν. Το τραγικό δυστύχημα, την Παρασκευή το μεσημέρι στο

Θα τον ξεχάσεις, σου λέω.
Θα τον ξεχάσεις μέσα στο άγχος και την πολυφωνία των επερχόμενων εκλογών. Θα τον ξεχάσεις,  γιατί δεν έβλεπες το πρόσωπό του χιλιάδες ώρες σε πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών. Θα τον ξεχάσεις, γιατί δεν ήταν πολυγραφότατος , ούτε λαλίστατος, ούτε δημοφιλής.
Στο δέκατο του δευτερολέπτου που πέρασε η σφαίρα μέσα από ένα μυαλό που είχε την ατυχία να ονειρεύεται  θα τον αφήσεις στην μνήμη σου και θα τον φέρνεις στη θύμηση σου, όταν θα έχεις την

Ερευνα για τις αυτοκτονίες
Ο αυτόχειρας του Συντάγματος υπενθύμισε σε όλους πόσο σκοτεινιάζει η ψυχή στη χώρα του ήλιου

Οταν ήμουν μικρή, έκλαιγα με ιστορίες εραστών που αυτοκτονούν για τον χαμένο έρωτά τους. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι προσπαθείς να αυτοκτονήσεις όχι επειδή αγαπάς υπερβολικά κάποιον, αλλά επειδή δεν αγαπάς αρκετά τον εαυτό σου. Εψαχνα τρόπους, ήθελα απλώς να σταματήσουν οι φωνές μες στο μυαλό μου, σκέφτηκα ότι μόνο αν πέθαινα θα σταματούσαν. Μπορεί να σας φανεί χαζό, αλλά δεν θα έκοβα ποτέ τις φλέβες μου, επειδή από μικρή φοβόμουν τα αίματα. Ούτε θα πηδούσα από τον τέταρτο όροφο του διαμερίσματός μου, γιατί φοβόμουν τα ύψη. Επρεπε να είναι κάτι πιο ήσυχο και διακριτικό, να μην τρομάξω πολύ τους γονείς μου. Ετσι, πήρα όσα χάπια βρήκα στο σπίτι, ούτε θυμάμαι πόσα ήταν. Τα κατάπινα με την ίδια λαχτάρα που ο άρρωστος παίρνει μια

Κείμενο που γράφτηκε τον Ιούλιο του 1977
Δεν έχω μεγάλη συμπάθεια στον όρο «ηθική». Γνωρίζω πολύ καλά την «γενεαλογία» της, την οποία θεωρώ ότι διαφώτισε αρκετά καλά ο Νίτσε. Τείνω άλλωστε να πιστέψω ότι υπάρχουν τόσες πολλές «ηθικές» όσα και τα επίπεδα της ανθρωπότητος, πράγμα που βεβαίως παραπέμπει σε έναν σχετικό αριθμό. Αντίθέτως, πιστεύω πολύ στις αρχές που μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και κανόνες ζωής (καθώς η κάθε ιστορική πορεία πραγματοποιείται από τον μύθο στις αρχές δια μέσου κάποιας ιδέας). Καταθέτω λοιπόν εδώ τις δικές μου αρχές, στις οποίες θέλω να πιστεύω ότι μένω κατά κανόνα συνεπής.

1. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΑΙΚΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ, δεμένος με αυτούς, τόσο για το καλύτερό όσο και για το χειρότερο. Και οι δύο πλευρές δημιουργούν από κοινού. Οι Θεοί δεν είναι υπεράνω, ούτε έξω από εμάς. Δεν είναι ούτε και πέρα από τις αισθήσεις μας. Σημαντικό άλλωστε δεν είναι το να πιστεύει κανείς στο Θείο, αλλά να συμπεριφέρεται με τέτοιον τρόπο ώστε Αυτό να μπορεί να δείξει σε αυτόν εμπιστοσύνη. Σημαντικό είναι να μπορεί να βρίσκει κανείς και να αναγνωρίζει το Θείο μέσα

Δεν ξέρω αν ήταν η σωστή απόφαση για σένα η "φυγή "σου με αυτόν τον τρόπο ,ίσως με την ενέργειά σου αυτή, ήθελες να μας ταρακουνήσεις, με τα λόγια σου, να μας δείξεις το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε (παίρνοντας τα όπλα), εμείς δεν θα τους κάνουμε την χάρη να "φυγουμε" αμαχητί.
Το έχουμε χρέος στα παιδιά μας...
Καλό σου Ταξίδι ....
Το γραμμα απο το
http://thenewmail.blogspot.com/2012/04/to.html

Το κουίζ της αγάπης
Ένας καλός δρόμος προς την αυτογνωσία είναι να υποβάλλουμε στον εαυτό μας ερωτήσεις και να τις απαντάμε με ειλικρίνεια.

Πάνω σε αυτήν την ιδέα, παραθέτω παρακάτω μερικές ερωτήσεις για το “τέλος της ημέρας” :

-Είναι κανείς λίγο πιο ευτυχισμένος επειδή ήρθε σε επαφή μαζί μου σήμερα;

-Άφησα κάποια συγκεκριμένη απόδειξη της καλοσύνης μου, κάποιο....

Αφιέρωμα στους άστεγους σε όλο τον κόσμο και στο δράμα τους έκανε το Boston.com Δείτε μερικές φωτογραφίες, έχει και την Ελλάδα και να θυμάστε ότι όλοι μας μπορούμε να φτάσουμε σε αυτήν την καταστάση ανα πάσα στιγμή…

Η ζωή είναι σκληρή και αυτό είναι κάτι που το συνειδητοποιείς από πολύ νωρίς. Σε στέλνουν σχολείο, κλαις επειδή δεν είσαι ακόμη έτοιμος να αποχωριστείς τη μαμά σου, το στρουμπουλό παιδί σού τρώει το κολατσιό στο διάλειμμα και, σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, πρέπει να μάθεις να γράφεις και να διαβάζεις. Το κουλουράκι είναι το όμικρον, το κουλουράκι με τη μαγκούρα στο πλάι είναι το άλφα, με μαγκούρα προς τα κάτω είναι το ρο, με μαγκούρα προς τα πάνω το δέλτα. Για να χτυπήσει μια ωραία ημέρα το κουδούνι, να σχολάσεις και να σε προδώσει το ίδιο σου το ταλέντο στην ανάγνωση, που θα σε αναγκάσει να κοιτάξεις τον τοίχο απέναντι και να διαβάσεις τη φράση γραμμένη με μαύρο σπρέι και όχι με λευκή κιμωλία: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ. ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΔΩΡΑ». Το είδαμε γραμμένο απέναντι από παιδικό σταθμό στο Μετς. Ξεκαρδιστικό αν είσαι ενήλικος, εφιαλτικό αν είσαι παιδί.
Η συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης είναι στην ουσία το πρώτο

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935[1]. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC[1] και στο Musée de l' homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός