Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου
Οι παρακάτω αράδες απευθύνονται σε όσους ελάχιστους επιβίωσαν πνευματικά από την υπερβολική έκθεση στην τηλεόραση.
Δεν διατηρώ πλέον καμία αμφιβολία ότι στα κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης πνίγηκε η κοινωνική συνείδηση του Έλληνα. Μέσα σ’ αυτήν την πολιτισμική χαβούζα βούλιαξε ένας ολόκληρος λαός, ο οποίος δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συνέλθει στο άμεσο μέλλον, όσες προσβολές ακόμη και εξευτελισμούς αν υποστεί από την πολιτική του ηγεσία.
Η πολιτική στην χώρα μας, αγαπητοί φίλοι, εδώ και είκοσι χρόνια είναι στοιχείο της τηλεοπτικής discourse. Οι Έλληνες πολίτες βγάζουν νόημα για την καθημερινότητά τους και για τις σχέσεις εξουσίας μέσω των τηλεοπτικών διαύλων. Μη σας φανεί υπερβολικό, αλλά το 90% των Ελλήνων, μπορεί και παραπάνω, υπάρχει μέσω της τηλεόρασης. Εκεί δεν συναντά απλώς γνωστούς και οικείους του, αλλά δομεί την ταυτότητά του μέσω ιδεατών σχέσεων που διαμορφώνει με τα τηλεοπτικά προϊόντα. Προϊόν είναι οτιδήποτε συνθέτει αντιληπτή εικόνα. Προϊόν, λοιπόν, και ο Παπανδρέου δίπλα στον φίλο μου τον Νίκο, προϊόν και η Αλέκα στο δίπλα παράθυρο με την Τρέμη.
Για να υπάρχεις σήμερα στην Ελλάδα πρέπει να είσαι τηλεθεατής. Αυτό σημαίνει ότι κατανοείς τον κόσμο μέσω μιας συγκεκριμένης διαλεκτικής που παράγουν τα τηλεοπτικά κανάλια και αναπαράγει συνειδητά ή ασυνείδητα το μεγαλύτερο μέρος των Παλαιών και Νέων Μέσων. Ακόμα κι αυτοί που κάνουν αυστηρή κριτική στα κανάλια είναι προφανές ότι αναπαράγουν τα στοιχεία εκείνα της κουλτούρας που δομούν τους όρους νομιμοποίησης του ηγεμονισμού της τηλεόρασης.