Άρωμα Γυναίκας

..Σπονδυλική στήλη...

2012-02-11T19:02:00.003+02:00

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ελέγξατε την σπονδυλική σας στήλη?

Απαντώ και για .. σας ,κρίνοντας απο εμένα.... πριν κάτι χρόνια!!

Ξέρετε βέβαια τα προβλήματα που δημιουργεί η κακή στάση σώματος.

Λοιπόν ..θα πατήσετε στην σύνδεση παρακάτω..

Μετακινήστε το ποντίκι σας πάνω από οποιοδήποτε από τους 24 σπονδύλους στη σπονδυλική στήλη του ανθρώπου για να μάθετε πώς κάθε σπόνδυλος συνδέεται με συγκεκριμένες περιοχές, των όργανων και τις λειτουργίες του σώματός σας, καθώς και το πώς ένα υπεξάρθρημα της σπονδυλικής στήλης μπορεί να προκαλέσει προβλήματα υγείας, εάν δεν διορθωθεί...

Μια συναρπαστική επίδειξη τού πώς η σπονδυλική μας στήλη επηρεάζει το σώμα μας.

Πατήστε στην σύνδεση..

http://www.chiroone.net/why_chiropractic/index.html
Ακολουθεί κείμενο...

Στάση του σώματος είναι η θέση που κρατάμε το σώμα ενάντια στην βαρύτητα, στην όρθια την καθιστή ή την κεκλιμένη στάση.

Η σωστή στάση του σώματος είναι αυτή κατά την οποία τα διαφορετικά τμήματα του σώματος, η κεφαλή, ο λαιμός, το στήθος και η κοιλιά, ισορροπούν κατακόρυφα το ένα πάνω στο άλλο, έτσι ώστε το βάρος να διαβιβάζεται στην λεκάνη και από εκεί στα πόδια με την ελάχιστη προσπάθεια και καταπόνηση των μυών, των τενόντων και των συνδέσμων. Η κεφαλή είναι κεντραρισμένη πάνω από την λεκάνη, το πρόσωπο έχει κατεύθυνση προς τα μπροστά και η ωμική ζώνη είναι στο ίδιο επίπεδο με την λεκάνη. Μπορείτε να φανταστείτε μια νοητή γραμμή που περνά από το αυτί, τον ώμο, το ισχίο, το γόνατο και το μέσο της πτέρνας. Όταν διατηρούμε την στάση αυτή, οι μύες χρησιμοποιούνται σωστά, οι πιέσεις στις αρθρώσεις διατηρούνται στο ελάχιστο με αποτέλεσμα την καθυστέρηση αλλοιώσεων όπως αρθρίτιδες, προάγεται η σωστή χαλαρή αναπνοή, διευκολύνεται η αιματική και η φλεβική κυκλοφορία, η «ροή» της ενέργειας του σώματος είναι ομαλή, ενώ βελτιώνεται και η εμφάνιση.

Αντίθετα όταν η στάση σώματος δεν είναι σωστή, τότε οι αρθρώσεις και όλο το μυοσκελετικό σύστημα καταπονείται, δημιουργούνται σπονδυλο-γεννώμενα σύνδρομα (με τον όρο σπονδυλο-γεννώμενα σύνδρομα εννοούμε την ανάπτυξη παθολογικής οργανικής συμπτωματολογίας εξαιτίας διαταραχής της νεύρωσης, που με τη σειρά της προέρχεται από τη μηχανική πίεση που δέχονται οι κλάδοι των νωτιαίων νεύρων, κυρίως από την κακή στάση σώματος), ενώ η ενέργεια μπλοκάρει και χάνει την φυσιολογική της ροή. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι προβλήματα που απασχολούν πολλούς, όπως πόνος στον αυχένα και στη μέση, περιαρθρίτιδες στους ώμους, τενοντίτιδες στην περιοχή των καρπών, μουδιάσματα στα χέρια, πονοκέφαλοι και γενικότερα σωματικοί πόνοι, μπορούν να καθυστερήσουν ή και να αποφευχθούν τελείως υιοθετώντας τη σωστή σωματική στάση. Τα παραπάνω προβλήματα συνήθως δημιουργούνται σταδιακά με τη χρόνια άσκοπη καταπόνηση και ασυνείδητη σωματική στάση. Επειδή οι ώρες που περνάμε σε ένα γραφείο μπροστά σε έναν υπολογιστή στην εργασία ή αλλού, θα γίνονται όλο και πιο πολλές, σε αυτό το άρθρο θα εστιάσουμε την προσοχή μας στον τρόπο βελτίωσης του περιβάλλοντος του χώρου μας, έτσι ώστε να προάγεται η σωστή στάση σώματος.

Αρχικά πρέπει να ειπωθεί πως αν απασχολείστε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στον υπολογιστή, μπορείτε να προλάβετε την δυσφορία και την κόπωση, με τη συχνή αλλαγή της θέση σας και με ένα πεντάλεπτο διάλλειμα ανά ώρα. Στο διάλλειμα μπορείτε να σηκώνεστε για να κάνετε περπάτημα στον γύρω χώρο και διατάσεις. Ο καθένας έχει τις δικές του σωματικές διαστάσεις, που υπαγορεύουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ρυθμίσετε το περιβάλλον και τον υπολογιστή σας για να εργάζεστε πιο άνετα. Εσείς μπορείτε να προσαρμόσετε το περιβάλλον σας και να διευθετήστε τον εξοπλισμό του υπολογιστή σας, ώστε να διευκολύνεται η άνετη στάση του σώματος. Επισημαίνεται πως η σωστή θέση καθίσματος είναι εκείνη που ενώ είναι χαλαρή, διατηρεί τις φυσιολογικές καμπύλες της σπονδυλικής στήλης, ενώ τα γόνατα βρίσκονται σε χαμηλότερο επίπεδο από τα ισχία. – Ρυθμίστε το ύψος της καρέκλας έτσι ώστε όταν κάθεστε καλά στην καρέκλα, η άρθρωση του γονάτου να είναι περίπου 95 μοίρες και οι πτέρνες των ποδιών ελαφρά ανασηκωμένες, ενώ το μπροστινό τμήμα του πέλματος πατάει στο έδαφος. Το πίσω μέρος του γονάτου δεν πρέπει να πιέζεται από την καρέκλα διότι μπορούν να αναπτυχθούν αγγειοκινητικά προβλήματα όπως φλεβίτιδες. – Υποστηρίξτε την μέση σας με ένα μαξιλαράκι έτσι ώστε να σχηματίζεται γωνία περίπου 90 μοιρών στην άρθρωση του ισχίου (μεταξύ του κορμού και των γοφών). – Τοποθετήστε την οθόνη σε απόσταση περίπου 40 cm μπροστά από το πρόσωπο σας και κοντά στο ύψος των ματιών. Μην την τοποθετείτε μπροστά από παράθυρο διότι επιβαρύνει την υγεία των ματιών. – Κρατήστε την κεφαλή ευθεία και το πιγούνι προς τα μέσα. – Χρησιμοποιήστε ένα αναλόγιο για τα έγγραφα σας έτσι ώστε να βρίσκονται στο ύψος των ματιών. – Τα χέρια σας από τον ώμο ως τον αγκώνα πρέπει να είναι παράλληλα του κορμού σε μια χαλαρή θέση. Ρυθμίστε το ύψος του γραφείου ώστε το πληκτρολόγιο και το ποντίκι να βρίσκονται στο ύψος του αγκώνα. – Όταν χρησιμοποιείτε το πληκτρολόγιο και το ποντίκι, φροντίστε να βρίσκονται στο κέντρο μπροστά σας. – Πληκτρολογείτε χαλαρά διατηρώντας τις παλάμες και τα δάχτυλα χαλαρά. Αν ακολουθήσουμε τις παραπάνω συστάσεις και παράλληλα διατηρήσουμε ένα γυμνασμένο σώμα, τότε θα έχουμε κάνει ένα ακόμη βήμα προς τη δυναμική θέση που καλούμε υγεία. Κατά την προσωπική μου άποψη, όσες εναλλακτικές – συμπληρωματικές θεραπείες και αν ακολουθήσει κανείς, αν δεν τηρήσει κάποιες βασικές αρχές όπως η σωστή διατροφή, η θετική σκέψη, η σωματική άσκηση – σωστή στάση του σώματος και η συνειδητότητα με τη μορφή αντίληψης του τι συμβαίνει στην ψυχοσυναισθηματική ανθρώπινη σφαίρα, τότε τα αποτελέσματα των θεραπειών αυτών θα είναι βραχυπρόθεσμα και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

.....Η Αναπνοή της Γης...

2012-02-10T20:31:00.005+02:00

Δείτε, τον παγκόσμιο χάρτη γεννήσεων και θανάτων σε αληθινό χρόνο.
Είχα απο καιρό κατά νου να κάνω αυτή την ανάρτηση, έψαξα και βρήκα την διεύθυνση,ειναι εκπληκτικό φίλοι μου ενας παγκόσμιος χάρτης που δείχνει σε πραγματικό χρόνο τις γεννησεις , τους θάνατους ,αλλα και τη ρύπανση που υφίσταται η ατμοσφαιρα μέσω των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα σε κάθε χώρα.

Πατώντας την υπερσύνδεση σας βγάζει αμέσως τον χάρτη ο ήλιος συμβολίζει τις γεννήσεις η μάυρη κουκίδα τους θανάτους.

Η κόκκινος χρωματισμός είναι η εκπομπή του διοξειδίου του άνθρακα .

Αν βάλετε τον κένσορα σε κάθε χωρα θα σας βγάλει πληθυσμό, γεννησεις και θανάτους ανα λεπτό.

Στη χώρα μας καθε 4,6 λεπτά πεθαινει ενας άνθρωπος ,ενω κάθε 5,6 λεπτά γεννιέται.

Πατήστε την υπερσύνδεση
http://breathingearth.net/

Πλάτων-Αριστοτέλης (με τα μάτια μιας 17χρονης μαθήτριας)

2012-02-10T07:56:00.001+02:00

Η Σύλια είναι μαθήτρια της Γ’ Λυκείου (θεωρητική κατεύθυνση). Η Σύλια, μένει στην Αθήνα και ταξιδεύει, κάθε πρωί, μιάμιση ώρα για να φτάσει στο σχολείο της και άλλη τόση για να επιστρέψει. Τα απογεύματα κάτι αντίστοιχο με τα φροντιστήρια. Χαλαρώνει, όμως, γράφοντας εργασίες, “έτσι για… πλάκα”: για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, τους βρίσκει “επίκαιρους” και “ενδιαφέροντες”. Ώρες-ώρες τους θαυμάζει, όπως θαυμάζει ο νεοφώτιστος το φως. Η Σύλια μελετά τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη για τις Πανελλήνιες εισαγωγικές εξετάσεις. Θα εξεταστεί στην “εμφάνιση του γραπτού”, στα σημεία της στίξης και στο αν και κατά πόσο “έμεινε πιστή στην ύλη και τις εκφράσεις του σχολικού βιβλίου”. Η Σύλια δεν τα καταλαβαίνει όλα αυτά, την δυσκολεύουν περισσότερο από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.Η Σύλια είναι περήφανη για τούτη την εργασία της, παρόλο που δε θα εξεταστεί και δε θα βαθμολογηθεί από κανέναν (κανένας, άλλωστε δεν της ζήτησε να την γράψει). Το 24grammata.com παρουσιάζει τούτη την εργασία (την οποία θα ζήλευαν φοιτητές και μεταπτυχιακοί), αδιαφορώντας αν η Σύλια “κομίζει γλαύκα ες Αθήνας”. Θέλουμε, απλά, να δείξουμε μια άλλη κατηγορία 17χρονων μαθητών, που ασχολούνται με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη για την ευχαρίστηση τους και μόνο
γράφει η Σύλια Θεοδοσοπούλου
Γενική θεώρηση.
Ο Πλάτων διατύπωσε την Θεωρεία των Ιδεών· σύμφωνα με αυτήν υπάρχουν δύο παράλληλοι κόσμοι. Ο κόσμος των Αισθητών, (ο κόσμος μας) στον οποίο κυριαρχούν τα είδωλα, οι σκιές και τα
αντίγραφα των Ιδεών. Τα «απεικάσματα» αυτά είναι ασταθείς οντότητες που μεταβάλλονται είναι φθαρτές γιατί είναι υλικές. Από την άλλη, στον κόσμο των Ιδεών περιέχονται οι άυλες οντότητες, οι σταθερές, οι άφθαρτες. Αυτά τα «όντως όντα» μπορούμε να τα σκεφτούμε αλλά δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε με τις αισθήσεις. Κάθε κατηγορία αισθητών πραγμάτων έχει στον ουρανό την ιδέα της, χάρη στην οποία υπάρχουν τα όντα αυτά.
Η ψυχή για τον φιλόσοφο προϋπήρχε της γέννησης και κατοικούσε στον κόσμο των Ιδεών. Όμως, με την γέννηση αιχμαλωτίστηκε από το σώμα που έγινε, ουσιαστικά, ο τάφος της. Ωστόσο, η ψυχή γνώρισε τις Ιδέες. Για αυτό γνωρίζω, για τον Πλάτωνα, σημαίνει θυμάμαι (αλήθεια> α-στερητικό + λήθη). Έτσι, μπορεί να γίνει κατανοητός ο λόγος που ο φιλόσοφος πίστευε ότι η αλήθεια είναι γενική, καθολική και απόλυτη.

Αργότερα, ο Αριστοτέλης απέκρουσε την Θεωρεία των Ιδεών του δάσκαλού του τονίζοντας πως η αλήθεια βρίσκεται στα αισθητά πράγματα. Ειδικότερα, υποστήριξε πως είναι λογικά αδύνατον η μία και αδιαίρετη ιδέα να παρίσταται ταυτόχρονα σε όλα τα αισθητά πράγματα της κατηγορίας που αντιστοιχεί. Άλλωστε, στην περίπτωση που υπήρχε σχέση μεταξύ του αντικειμένου και της ιδέας, θα έπρεπε να υπήρχε μια άλλη ιδέα, ανώτερη από την πρώτη, που θα έμοιαζαν και το αντικείμενο αλλά και η αρχική ιδέα. Ο Σταγειρίτης διαμόρφωσε μια τελολογική αντίληψη για τον κόσμο· δηλαδή πίστευε πως κάθε γεγονός υπάρχει ή συμβαίνει γιατί υπάρχει κάποιος σκοπός. Ακόμη, έκανε διαχωρισμό μεταξύ του «δυνάμει όντος» και του «ενεργεία όντος». Το πρώτο είναι αυτό στο οποίο υπάρχει η δυνατότητα να εξελιχθεί σε κάτι, όμως η εξέλιξη δεν έχει εκδηλωθεί. Το δεύτερο είναι το όν που έχει εκδηλώσει την δυνατότητά του αυτή. Εισήγαγε, μάλιστα τον όρο «εντελέχεια» για να αναφερθεί στην πορεία της ύλης, από την δυνατότητα της ύπαρξης στην πραγματική ύπαρξη (σύμφωνα πάντα με το σκοπό).

Ψυχή.

Ο Πλάτων θεωρούσε πως η ψυχή (χαρακτήρας, προσωπικότητα, νους) των ανθρώπων χωρίζεται σε τρία μέρη. Το «λογιστικόν», το «θυμοειδές» και το «επιθυμητικόν». Το «λογιστικόν» είναι το ανώτερο στοιχείο της ψυχής, ο λόγος, και τα υπόλοιπα πρέπει να υπακούν σε αυτό. Το «θυμοειδές» οφείλει να τιθασεύει το «επιθυμητικόν» το οποίο επιδιώκει την εκπλήρωση των βασικών αναγκών (φαγητό, ποτό, έρωτας) και για αυτό είναι φιλοχρήματο και φιλοκερδές. Κάθε άνθρωπος θα χωριστεί για τον Πλάτωνα σε κατηγορίες ανάλογα με το ποιο μέρος της ψυχής του υπερέχει των άλλων. Έτσι, αν σε κάποιον ηγεμονεύει το «λογιστικόν» τότε θα γίνει, με την κατάλληλη εκπαίδευση, φιλόσοφος. Αν το «θυμοειδές» ενός ατόμου δεν υπακούει στο «λογιστικόν» του τότε το άτομο αυτό θα γίνει φύλακας. Και αν το «επιθυμητικόν» βασιλεύει τότε θα γίνει δημιουργός(κοινός πολίτης).

Για τον Αριστοτέλη, η ψυχή χωρίζεται σε δύο μέρη. Υπάρχει το «λόγον έχον»
και το «άλογον». Στη συνέχεια, όμως, προστέθηκε και ένα τρίτο μέρος το οποίο μετέχει του «λόγον έχοντος» και του «αλόγου» το οποίο ονομάστηκε από τον Σταγειρίτη «επιθυμητικόν». Το πρώτο (λόγον έχον) αφορά απόλυτα την λογική και κατά συνέπεια τις διανοητικές αρετές (π.χ. σοφία, φρόνηση κλπ). Το δεύτερο (άλογον) έχει σχέση με την διατροφή και την ανάπτυξη του ανθρώπινου οργανισμού. Και το τρίτο (επιθμητικόν) έχει σχέση με τις αρετές που περιγράφουν τον χαρακτήρα του ανθρώπου (ηθικές αρετές)

Εκπαίδευση.

Σχετικά με την εκπαίδευση ο Πλάτωνας και ο μαθητής του είχαν κοινές απόψεις. Υποστήριζαν την δια βίου μάθηση στηριζόμενοι στο εκπαιδευτικό σύστημα της Αθήνας του 5ου αιώνα π.Χ.. Συγκεκριμένα, η εκπαίδευση στην αρχαία Αθήνα είχε τρία στάδια. Το πρώτο, κατά την προσχολική ηλικία, με φορείς τους γονείς, την τροφό και τον παιδαγωγό(στις εύπορες οικογένειες) είχε ως στόχο να διδάξει στα παιδιά το τι είναι καλό, κακό, δίκαιο, άδικο, όσιο, ανόσιο κλπ. Σε αυτό το στάδιο χρησιμοποιούνταν ως μέσο η πειθώς(μέσω των προτύπων) και η βία(αν το παιδί ήταν ανυπάκουο). Το δεύτερο στάδιο ήταν η διδασκαλεία με αντικείμενο της την γραφή, την ανάγνωση, την μουσική αλλά πάνω από όλα την ευκοσμία(με την έννοια του σεβασμού). Με φορείς, φυσικά, τους δασκάλους, με την μίμηση και με πρότυπα τις σπουδαίες προσωπικότητες των έργων η τιμωρία δεν χρησιμοποιούνταν συχνά. Ύστερα, με την ενηλικίωση τα ινία της εκπαίδευσης αναλάμβανε η πολιτεία μέσω των νομοθετών. Έτσι οι άνθρωποι υπάκουαν στους νόμους κρατώντας μια θετική πολιτική στάση είτε μέσω της πειθούς(δέος) είτε μέσω της τιμωρίας(ευθύνες). Μάλιστα και οι δύο φιλόσοφοι ήταν υπέρμαχοι της δημόσιας εκπαίδευσης(ο Πλάτων διαμόρφωσε το δικό του εκπαιδευτικό σύστημα για την ιδανική πολιτεία του).

Ηθική.

Ο Πλάτωνας σχετικά με την ηθική ακολούθησε την αριστοκρατική διδασκαλεία, σύμφωνα με την οποία η αρετή είναι δώρο της φύσης. Φύσις είναι αυτό που ο άνθρωπος δεν μπορεί να κατασκευάσει ο ίδιος αλλά το βρίσκει να προϋπάρχει. Μπορεί, βέβαια, μέσω της παιδείας ή της τέχνης να το συμπληρώσει αλλά δεν είναι σε θέση να το αλλάξει ουσιωδώς. Έτσι και φύσις στον άνθρωπο είναι τα χαρίσματα και τα ελαττώματα που έχει ως κτήμα του. Στόχος κάθε ανθρώπου για τον φιλόσοφο είναι η ευτυχία, δηλαδή η καλή τύχη. Με βάση την αντίληψη του αυτή, ξεκίνησε την θεωρητική κατασκευή εξαρχής μιας πόλης, η οποία θα ήταν ιδανική και θα παρείχε στους πολίτες της την δυνατότητα να ευτυχίσουν (την καλλίπολιν, γνωστή και ως πολιτεία)

Στον αντίποδα ο Αριστοτέλης απέρριψε την αριστοκρατική ηθική που πρέσβευε ο Πλάτων και υποστήριξε πως σκοπός του ανθρώπου από την φύση του είναι η ευδαιμονία· Η ευδαιμονία ορίζεται όχι σύμφωνα με την ετυμολογική της ανάλυση(ευ +δαίμον),δηλαδή την εύνοια του θεού, αλλά με βάση τον ορισμό προγενέστερων στοχαστών(Ηράκλειτος, Δημόκριτος) οι οποίοι πίστευαν πως αυτό που οι άνθρωποι ζητούν από τον θεό, το έχουν, μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό. Από μόνο τα ίδια τα άτομα και τις πράξεις τους εξαρτάται αν θα φτάσουν ποτέ στην ευδαιμονία ή όχι. Πάντως είναι ανά πάσα στιγμή εφικτή εφόσον συμπεριφέρονται ενάρετα. Επιπλέον σημαντικό είναι να αναφερθεί πως ο Σταγειρίτης φρονούσε πως οι ηθικές αρετές μπορούν να αποκτηθούν από τους ανθρώπους μέσω της συνήθειας (έθους, έθος> εθισμός, ήθος). Με άλλα λόγια αν κάποιος συνηθίσει να κάνει δίκαιες πράξεις θα γίνει δίκαιος, αν συνηθίσει να κάνει ανδρείες πράξεις ανδρείος και πάει λέγοντας.

Η μεσότητα.

Άλλο ένα κοινό στοιχείο μεταξύ των δύο διανοητών είναι η άποψη τους για την μεσότητα. Για τον Πλάτωνα ο λόγος (η λογική) κάνει τους ανθρώπους να αναζητούν την ισορροπία και την συμμετρία. Ο Αριστοτέλης θεμελίωσε την έννοια του μέτρου και έκανε συστηματική χρήση και αξιοποίηση της έννοιας της μεσότητας που ταυτίζεται με την αρετή. Αναλυτικότερα, η αρετή είναι η μεσότητα μεταξύ δυο ακροτήτων που αποτελούν κακίες (π.χ. υπάρχει η έλλειψη-δειλία, η υπερβολή-θράσος και η μεσότητα-θάρρος). Ακόμη ο Αριστοτέλης βάδισε τα πρώτα αβέβαια βήματα στον δρόμο της ψυχολογίας(της οποίας θεωρείται θεμελιωτής) καθώς συνέδεσε την αρετή με τα συναισθήματα και τις επιθυμίες. Αυτό σημαίνει πως για παράδειγμα για τον φιλόσοφο η σωφροσύνη δεν πρέπει να απαιτεί συνεχώς εσωτερικό αγώνα, γιατί στον πραγματικά σώφρονα άνθρωπο η αρετή γίνεται πηγή ευχαρίστησης και χαράς.

Αισθητική-Τέχνη.

Για τον Πλάτωνα η τέχνη είναι άχρηστη αλλά και επικίνδυνη καθώς υποβαθμίζει την αλήθεια και υπονομεύει την αρετή. Μάλιστα τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα (π.χ. τα γλυπτά) απομακρύνουν δύο φορές από την αλήθεια διότι αντιγράφουν τα αισθητά πράγματα που είναι ήδη αντιγραφές των Ιδεών. Όσον αφορά τα έπη και τις τραγωδίες υπονομεύουν σύμφωνα με τον Πλάτωνα την εγκράτεια και την ευπρέπεια καθώς οι θεοί αναπαρίστανται με χυδαίο τρόπο. Άλλωστε τα ίδια τα θέματα των τραγωδιών αποτελούνται από διάφορες άνομες και αποτρόπαιες πράξεις. Ο φιλόσοφος εντούτοις χρησιμοποιούσε τόσο τον μύθο(αφήγηση με ποιητικό χαρακτήρα) όμως για να συμπληρώσει μια αυστηρή φιλοσοφική απόδειξη όχι ως αυτόνομο τρόπο. Ακόμη συμπεριέλαβε στο εκπαιδευτικό του σύστημα την μουσική, τον χορό, το τραγούδι και την γενικότερη καλλιέργεια της εικαστικής ευαισθησίας πάντοτε, όμως, κάτω από το αυστηρό βλέμμα της πολιτείας που ελέγχει και επαγρυπνεί.

Αντίθετα, ο Αριστοτέλης τόνισε την θετική αξία της τέχνης και τον θεραπευτικό χαρακτήρα της τραγωδίας στην ψυχή των ατόμων(κάθαρση). Θεωρούσε πως η ποίηση προέβαλε πρότυπα ανθρώπων με καθολική εμβέλεια, πέρα από εποχές και περιοχές. Άλλωστε, και ο ίδιος στην αγωγή του Μέγα Αλεξάνδρου χρησιμοποίησε τα Ομηρικά έπη(που με την ευκαιρία επιμελήθηκε και μια καινούργια έκδοση τους). Έγραφε ποιήματα (ένα από αυτά για τον φίλο του Ερμεία στάθηκε η αφορμή για να καταδικαστεί από τον αθηναϊκό δήμο). Μάλιστα, χρησιμοποίησε στίχους από την Οδύσσεια όταν έκανε έναν δριμύ υπαινιγμό στους συκοφάντες που ήταν πολλοί στην Αθήνα.

Ύφος.

Ο Πλάτων στα κατά κύριο λόγο φιλοσοφικά του έργα προσδίδει ένα λογοτεχνικό ύφος που τα κάνει να ενταχθούν στην κατηγορία των εξαίρετων δειγμάτων λογοτεχνίας. Παραδείγματος χάριν στην Πολιτεία χρησιμοποιεί διάφορους εκφραστικούς τρόπους και σχήματα όπως η αλληγορία, οι εικόνες –στατικές, κινητικές, ακουστικές-, οι παρομοιώσεις κ.λπ.. Άλλωστε, συνηθισμένη τακτική στα έργα του είναι η αναδιήγηση, τεχνική που δίνει ζωντάνια, αμεσότητα και παραστατικότητα στα κείμενα.

Στον αντίποδα, το ύφος του Αριστοτέλη είναι λιτό και παιδαγωγικό. Ο Σταγειρίτης, χρησιμοποιεί αντικειμενική επιχειρηματολογία και ο λόγος του γίνεται ξερός στην προσπάθεια του να μείνει προσηλωμένος στον κύριο σκοπό του, που δεν είναι άλλος από την γνώση. Ακόμη, χάριν της επιστήμης ο φιλόσοφος καταφέρνει να δημιουργήσει ένα κράμα ύφους ακριβές στην έκφραση και συνάμα καθημερινό.
Έτσι, δεν είναι τυχαίο που τα έργα του συγκεντρώνουν το μικρότερο ποσοστό παρερμηνείας.
http://www.24grammata.com/?p=25581
Oι Νέοι μας το μέλλον αυτού του τόπου....

Το πικραμένο αγόρι....

2012-02-09T21:25:00.001+02:00

Ένα παραπονεμένο αγόρι του 3ου μ.Χ. αιώνα στην Αίγυπτο γράφει στον πατέρα του

του Νίκου Σαραντάκου
Αντί να προσπαθήσω να παρακολουθήσω την επικαιρότητα θα ασχοληθώ με ένα στιγμιότυπο από την καθημερινή, την οικογενειακή ζωή, ένα γράμμα που στέλνει ένα παιδί στον πατέρα του, γράμμα γεμάτο παράπονο.
Βλέπετε, φαίνεται πως ο πατέρας είχε τάξει στον γιο να τον πάρει μαζί του ταξίδι στην πρωτεύουσα, αλλά τελικά έφυγε μόνος του και άφησε τον πιτσιρικά στο χωριό μαζί με τη μαμά. Κι ο μικρός, όλο καημό για το ματαιωμένο όνειρο, γράφει στον πατέρα του ένα θυμωμένο γράμμα, με κάμποσα λαθάκια -απ’ τη βιασύνη τάχα ή απ’ το παράπονο; Ή μήπως για τις μουτζαλιές φταίνε τα παιδικά δάκρυα που ύγραναν το χαρτί;
Αυτή την τελευταία εικασία μπορούμε να την απορρίψουμε• ο νεαρός δεν έγραφε σε χαρτί. Βλέπετε,
παρέλειψα να διευκρινίσω ότι η μικρή αυτή οικογενειακή σκηνή δεν είναι τωρινή, δεν συνέβη στα χρόνια μας, ούτε τον προηγούμενο αιώνα, ούτε στο νεοελληνικό κράτος• το γράμμα που θα διαβάσουμε έχει ηλικία σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια -και βέβαια, γράφτηκε όχι σε χαρτί παρά σε πάπυρο• να το δούμε:

Θέων Θέωνι τω πατρί χαίρειν.
Καλώς εποίησες• ουκ απένηχές με μετ’ εσού εις πόλιν.
ή ου θέλις απενεκκείν μετ’ εσού εις Αλεξανδρίαν, ου μη γράψω σε
επιστολήν ούτε λαλώ σε ούτε υιγένω σε είτα.
Αν δε έλθης εις Αλεξανδρίαν, ου μη λάβω χείραν παρά σου ούτε πάλι χαίρω
σε λυπόν. Αμ μη θέλης απενέκαι με, ταύτα γείνετε.
Και η μήτηρ μου είπε Αρχελάω, ότι αναστατοί με• άρρον αυτόν.
Καλώς δε εποίησες• δώρα μοι έπεμψες μεγάλα, αράκια. Πεπλάνηκαν ημάς εκεί
τη ημέρα ιβ’, ότι έπλευσες. Λυπόν πέμψον είς με, παρακαλώ σε. Αμ μη πέμψης, ου μη φάγω, ου μη πείνω. Ταύτα.
Ερώσθε σε εύχομαι.
Τύβι ιη’
(στην πίσω όψη του παπύρου γράφει: )
Απόδος Θέωνι από Θεωνάτος υιώ

Το γράμμα το γράφει γύρω στον 2ο-3ο αιώνα μ.Χ. ένα νεαρό αγόρι από κάποιο αιγυπτιακό χωριό -και ο πάπυρος, διατηρημένος χάρη στις ιδανικές καιρικές συνθήκες της Αιγύπτου βρέθηκε στην αρχαία Οξύρρυγχο και εκδόθηκε το 1898. Είναι ο πάπυρος αριθ. 119 της πρώτης σειράς παπύρων.
Βέβαια, ο νεαρός δεν έγραφε έτσι ακριβώς• χρησιμοποιούσε μεγαλογράμματη γραφή, χωρίς τόνους (και χωρίς ψιλοδασείες και άλλα αλεξανδρινά σκουληκάκια, τα οποία, όπως προσπαθούν να κρύψουν οι πολυτονιάτες, γενικεύτηκαν μετά τον 8ο αιώνα). Στο Διαδίκτυο βρίσκει κανείς σχεδόν τα πάντα, οπότε βρήκα και φωτογραφία του παπύρου. Νάτος:

Το κείμενο έχει πολύ ενδιαφέρον για την ιστορία της γλώσσας -βλέπουμε ότι είχε αναπτυχθεί η ελληνιστική κοινή, παρατηρούμε πολλές αποκλίσεις από τη γραμματική της αττικής διαλέκτου και πολλές προσπάθειες φωνητικής ορθογραφίας, ενώ κάποιες εκφράσεις (π.χ. παρακαλώ σε) ακούγονται σαν σημερινά ελληνικά.
Παρόλο που είναι αρκετά γνωστό κείμενο και το βρίσκει κανείς σε αρκετά βιβλία για την ιστορία της ελληνικής γλώσσας, δεν έχω βρει πουθενά καμιά μετάφρασή του σε νέα ελληνικά, ενώ το έχω βρει μεταφρασμένο σε κάμποσες άλλες γλώσσες, οπότε δοκιμάζω εγώ -και δέχομαι ευχαρίστως διορθώσεις.

Ο Θέων χαιρετά τον πατέρα του τον Θέωνα
Καλά τα κατάφερες! Δεν με πήρες μαζί σου στην πόλη• αν δεν με πάρεις μαζί σου στην Αλεξάνδρεια, δεν θα σου γράψω γράμμα ούτε θα σου μιλήσω, ούτε θα ευχηθώ στην υγειά σου. Αν πας στην Αλεξάνδρεια, δεν θα σου ξαναπιάσω το χέρι ούτε θα σε χαιρετήσω ποτέ πια. Αν δεν με πάρεις μαζί σου, αυτά θα γίνουν.
Και η μαμά είπε στον Αρχέλαο «Θα με τρελάνει αυτό το παιδί, πάρ’ τον από εδώ». Καλά τα κατάφερες! Ωραία δώρα μου έστειλες, αράκια. Μας ξεγέλασαν εκείνη τη μέρα, στις 12 του μήνα, ότι είχες φύγει. Λοιπόν, στείλε να με πάρουν, σε παρακαλώ. Αν δεν στείλεις να με πάρουν, δεν θα φάω, δεν θα πιω. Αυτά.
Σου εύχομαι να είσαι καλά.
18 του μήνα Τύβι
Να δοθεί στον Θέωνα από τον Θεωνάκο τον γιο του.

Το κείμενο έχει πάμπολλα σημεία με γλωσσικό ενδιαφέρον. Επισημαίνω μερικά.
* Καλώς εποίησες -ειρωνικό, σύμφωνα με τη γνώμη όλων των μελετητών• θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε και Μπράβο σου, αλλά χωρίς τον επιτονισμό του προφορικού λόγου δεν φαίνεται η ειρωνεία. Ίσως «μπράβο σου μπαμπά». Ή ακόμα και Καλά σου! (ή δεν το λέμε πια αυτό; )
* εποίησες και όχι εποίησας που είναι στην κλασική αττική διάλεκτο.
* απένηχες, απενεκκείν, απενέκαι: απήνεγκες ήθελε να γράψει, ή ίσως πήρε το χ από το απενήνοχες.
* ή ου θέλις = ει ου θέλεις (αν δεν θέλεις)
* υιγένω = υγιαίνω, αλλά με τη σημασία «σου εύχομαι να είσαι καλά», τύπος ασυνήθιστος.
* λυπόν = λοιπόν
* αμ μη = αν μη (έτσι θα το πρόφερνε)
* αράκια• δεν έχω βρει εξήγηση τι να είναι τα αράκια, αν δεν είναι μπιζέλια δηλαδή -υποθέτω πάντως ότι ο Θεωνάκος δεν βρήκε του γούστου του τα δώρα.
* πείνω = πίνω, αλλά με μελλοντική σημασία
* Τύβι είναι αιγυπτιακός μήνας, περίπου τον Γενάρη του ημερολογίου μας.
* υιώ -κανονικά θέλει γενική: υιού.

http://www.lifo.gr/team/readersdigest/28871
Εξαιρετικη ανάρτηση του Σαραντάκου

Άχρηστες... γνώσεις

2012-02-09T17:29:00.002+02:00

Πράγματα που πολλοί δεν γνωρίζουν...

1. Οι πιο νέοι γονείς στον κόσμο ήταν 8 και 9 ετών στην Κίνα το 1910

2. Κάθε βασιλιάς που κοσμεί τα τραπουλόχαρτα, είναι μεγάλος ιστορικός βασιλιάς:

ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ- Βασιλιάς Δαβίδ, ΚΟΥΠΕΣ- Καρλομάγνος, ΣΠΑΘΙΑ -Μέγας Αλέξανδρος, ΚΑΡΟ- Ιούλιος Καίσαρας

3. 111.111.111 x 111.111.111 = 12.345.678.987.654.321

4. Το άγαλμα ενός ανθρώπου πάνω σε άλογο όπου το άλογο έχει και τα δυο μπροστινά του πόδια στον αέρα, σημαίνει πως αυτός πέθανε στη μάχη.

- Εάν το άλογο έχει το ένα μπροστινό πόδι στον αέρα, τότε ο άνθρωπος πέθανε από

τραύματα που υπέστη στην μάχη.

- Εάν το άλογο έχει και τα 4 πόδια στη γη, τότε το άτομο είχε φυσικό θάνατο.

5. «I am.»: Είναι η πιο σύντομη ολοκληρωμένη πρόταση στην Αγγλική γλώσσα.

6. Ερώτηση: Αν συλλαβίσεις στα αγγλικά τους αριθμούς, πότε θα βρεις για πρώτη φορά το γράμμα «a» ;

aπάντηση: One thousand.

7. Ερώτηση: Tι κοινό έχουν, το αλεξίσφαιρο γιλέκο, ο υαλοκαθαριστήρας αυτοκινήτου, η έξοδος κινδύνου και οι εκτυπωτές laser ;

Aπάντηση: Όλα έχουν επινοηθεί από γυναίκες..

8. Ερώτηση: Πιο είναι το μόνο φαγητό που δεν χαλάει;

Aπάντηση: Το μέλι

9. Στα χρόνια του Shakespeare, τα στρώματα των κρεβατιών κατασκευάζονταν από σχοινιά. Όταν τραβούσαν τα σχοινιά, έσφιγγε το στρώμα και έκανε το κρεβάτι σταθερό, για ύπνο. Έτσι βγήκε η φράση «goodnight, sleep tight».

10. Στην Βαβυλώνα 4.000 χρόνια πίσω συνηθιζόταν για τον μήνα μετά τον γάμο, ο πατέρας της νύφης να προσφέρει στον γαμπρό ένα υδρόμελι για να πίνει. Το υδρόμελι ήταν μπύρα με μέλι και επειδή το ημερολόγιο τότε βασιζόταν στην σελήνη (moon), ο μήνας αυτός ονομάστηκε honeymoon.

11. Στην αρχαία Αγγλία κάποιος δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδί εκτός και αν είχε την συγκατάθεση του Βασιλιά (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας). Όποιοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρναν την συγκατάθεση του Βασιλιά και έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ. Η πλάκα έγραφε ότι έκαναν F.U.C.K. δηλαδή 'Fornication Under Consent of the King' (συνουσία υπό την συγκατάθεση του Βασιλιά)..

12. Στη Σκοτία , ένα νέο παιχνίδι επινοήθηκε. Ο τίτλος του ήταν «Gentlemen Only, Ladies Forbidden» έτσι η λέξη GOLF εισήχθη στην Αγγλική γλώσσα.

και..........

13. TO 1981

1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε

2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης

3) O Πάπας απεβίωσε

TO 2005

1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε

2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης

3) O Πάπας απεβίωσε

Αν ο Πρίγκιπας Κάρολος θελήσει να ξανά παντρευτεί και η Liverpool βρεθεί πάλι στον τελικό του Champions League,

παρακαλούμε ενημερώστε τον Πάπα...

http://www.tovima.gr/

....Συνέλληνες «Μπορούμε»

2012-02-08T20:17:00.005+02:00

Συσσίτιο από το Ιντερνετ

Η οργάνωση «Μπορούμε» φροντίζει για την διάθεση περισσευούμενων τροφίμων σε αυτούς που τα χρειάζονται περισσότερο

“1 στους 11 κατοίκους της Αττικής πηγαίνει σε συσσίτια. ”

Το «Μπορούμε» είναι μια νέα εθελοντική οργάνωση που προσπαθεί εδώ και καιρό να δώσει λύση σε άτομα που έχουν ανάγκη από τρόφιμα. Μαζί με εταιρίες εστίασης και τη βοήθεια όλων μας, καταπολεμά τη σπατάλη του περισσευούμενου φαγητού και δρα υπέρ της αξιοποίησής του για κοινωφελή σκοπό σε όλη την Ελλάδα.
Βλέποντας το παράδοξο ότι στην Ελλάδα υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που πεινάνε ή
υποσιτίζονται ενώ ταυτόχρονα, τόνοι κατάλληλου φαγητού πετιέται καθημερινά σε εκατοντάδες εστιατόρια, ταβέρνες, και σημεία εστίασης, αποφασίσαμε να δράσουμε.

Οι εταιρείες εστίασης είναι αρωγοί και σύμμαχοί μας. Αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τόσοι άνθρωποι που δεν έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν στον εαυτό τους και στην οικογένειά τους ούτε “ένα πιάτο φαγητό” στην Ελλάδα του 2012, αποφάσισαν να κινητοποιηθούν και να βάλουν ένα οριστικό τέλος στο πέταμα του κατάλληλου φαγητού που τους περισσεύει.
Η προσπάθεια ξεκίνησε από το διαδίκτυο και σκοπός της Ξένιας ήταν να δημιουργηθεί μια νέα κίνηση με μεγάλη απήχηση και μηδαμινό κόστος που να αφορά το θέμα των τροφίμων.

Τον Μάιο του 2011 το site του « Μπορούμε» ήταν ήδη έτοιμο στο Facebook και η ανταπόκριση του κόσμου υπήρξε συγκινητική και μεγάλη.« Έφτιαξα ένα site, καταχώρησα το όνομα και έπειτα απευθύνθηκα σε 2, 3 καταστήματα που ήθελαν να προσφέρουν και κάπως έτσι ξεκίνησε και η προσφορά από άλλα καταστήματα».
Στη σελίδα στο Twitter και στο Facebook άνθρωποι αφήνουν καθημερινά μηνύματα είτε για να ζητήσουν είτε για να προσφέρουν τρόφιμα. Η μεγαλύτερη προσφορά έρχεται κυρίως από τους φούρνους , τις εταιρίες εστίασης και τα μανάβικα που δίνουν συνήθως τα περισσότερα τρόφιμα.

Ένα τυχαίο γεγονός από την ζωή της Ξένιας υπήρξε η αφορμή για να ξεκινήσει η όλη προσπάθεια. «Ένα βράδυ που είχα πάει σε μια ταβέρνα ζήτησα το ψωμί που περίσσεψε και ο σερβιτόρος προς έκπληξη μου, μου έφερε μια γεμάτη σακούλα από περισσευούμενο ψωμί το οποίο φυσικά θα πετιόταν. Καμιά φορά παρασυρόμαστε από το μέγεθος του προβλήματος και δεν θέλουμε να ασχοληθούμε με κάτι. Όταν όμως βλέπεις ότι περισσεύει 30 κιλά ψωμί με το οποίο μπορείς να βοηθήσει οικογένειες στην Αθήνα δεν μπορείς να κάτσεις έτσι» αναφέρει.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα φαίνεται να εντοπίζεται στο Κερατσίνι, στον Ταύρο και στο Πέραμα. Ωστόσο περιοχές όπως η Πεντέλη, τα Μελίσσια και το Μαρούσι παρά την οικονομική τους ευχέρεια έχουν μεγάλη ανάγκη τροφίμων αφού μόλις 300 οικογένειες έχουν ζητήσει τη βοήθεια των εθελοντών.
Η χαρά και η ικανοποίηση της όλης προσπάθειας είναι μεγάλη και σίγουρα ανταμείβει τους εθελοντές. «Κλείνουμε το τηλέφωνο και ξέρουμε ότι έχει βγει κάτι καλό. Ότι δώσαμε δηλαδή 30 κιλά ψωμί που θα κατέληγαν στα σκουπίδια και έτσι βοηθήσαμε κόσμο».
Η εθελοντική προσφορά ορισμένες φορές μπορεί να είναι σωτήρια για κάποια άτομα. «Καλησπέρα έχω φτιάξει ψαρόσουπα για 6 άτομα, ξέρω πως δεν είναι πολύ αλλά θα ήθελα να την προσφέρω» αναφέρει ένα μήνυμα. Η Μαργαρίτα θέλησε να προσφέρει χωρίς να γνωρίζει πως δίπλα της υπήρχε οικοτροφείο που είχε ανάγκη. Μετά από την επικοινωνία με το« Mπορούμε» έδωσε χαρά και ένα ζεστό πιάτο σε άτομα που είχαν ανάγκη και δεν χρειάστηκε να κάνει κάτι σπουδαίο απλά να βγει από το σπίτι της και σε ελάχιστη απόσταση.
Οι ανάγκες μπορεί να μεγαλώνουν αλλά οι εθελοντές αυξάνονται και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την κρίση αλλά με το θέμα της κατανάλωσης που πάντα θα υπάρχει.
Η ομάδα έχει επεκταθεί και στην Πάτρα όπου σε συνεργασία με εθελοντές της πόλης βοηθάνε κόσμο που το έχει ανάγκη.
«Έχουμε πολλά να κάνουμε συνεργαζόμαστε και με ξενοδοχεία της Αθήνας τα οποία έχουν ξεκινήσει και μας δίνουν και είδη εξοπλισμού, όπως έπιπλα και ψυγεία που δεν χρειάζονται και έχουν ανάγκη τα Ιδρύματα».
Η Λάρισα και η Θεσσαλονίκη είναι ήδη μέσα στα επόμενα σχέδια τους και μάλιστα φαίνεται πως μια νέα ιδέα είναι στα σκαριά.
Αυτή τη φορά οι εθελοντές θα μαζεύονται σε μικρές ομάδες που θα υποστηρίζουν τα Ιδρύματα και τα συσσίτια βάσει του αντικειμένου τους και του επαγγέλματός τους. Μάγειρες θα μαγειρεύουν για τα συσσίτια των Δήμων τους ενώ ακόμα και κομμωτές έχουν δηλώσει ενδιαφέρον.

Για πληροφορίες και συνεισφορά

Ξένια Π. Παπασταύρου, τηλ. επικοινωνίας: 210 3621498 - 6973 383834

http://www.boroume.gr/

Σε περιόδους κρίσης η Ξένια Παπασταύρου, η Αλέξια Μοάτσου και ο Αλέξανδρος Θεοδωρίδης «Μπορούνε» και προσφέρουν βοήθεια σε ανθρώπους που τη χρειάζονται.
TOYΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

Γυναίκες της επιστήμης και ιστορικές αδικίες

2012-02-08T18:04:00.001+02:00

Οφείλουμε μια αναφορά σε ορισμένες από τις γυναίκες-επιστήμονες επιλεκτικά, λόγω της πρωτοπορίας τους και τιμής ένεκεν για το παράδειγμα και την προσφορά τους.

Η Υπάτια

Η πρώτη αναφορά δε θα μπορούσε παρά να πάει αρκετούς αιώνες πριν, όταν η έννοια επιστήμη δεν υπήρχε όπως τη νοούμε σήμερα. Η Υπατία έζησε τον 4ο αι. Ήταν νεοπλατωνική φιλόσοφος και μαθηματικός. Ήταν η πρώτη γυναίκα δασκάλα φιλοσοφίας στην Αλεξάνδρεια που έγινε επικεφαλής της εκεί σχολής των Πλατωνιστών. Αποτέλεσε πόλο έλξης για τους διανοούμενους της εποχής και ενώ έγραψε πολλά έργα, δε σώζονται παρά μόνο αναφορές για αυτά. Επειδή η δράση της θεωρήθηκε επικίνδυνη για την εξάπλωση του χριστιανισμού, καλλιεργήθηκε κλίμα εναντίον της που οδήγησε στη βίαιη δολοφονία της από τον όχλο ή από ομάδες φανατικών μοναχών. Παρότι η ίδια είχε πολλούς φίλους χριστιανούς, προτίμησε να μείνει πιστή στις αρχαιοελληνικές παραδόσεις. Το μανιασμένο πλήθος την ξεγύμνωσε και τη πετροβόλησε μέχρι θανάτου. Το πτώμα της διαμελίστηκε και κάηκε στην πυρά. Ηθικός αυτουργός θεωρήθηκε ο επίσκοπος της Αλεξάνδρειας Κύριλλος.

Το 17ο με 18ο αιώνα οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να επισκέπτονται εργαστήρια. Μπορούσαν, σε πιο
εύπορες οικογένειες, να παρακολουθούν μαθήματα στο σπίτι μαζί με τους αδερφούς τους. Η Μαρία Σιμπίλα Μέριαν μεγάλωσε στη Γερμανία από Ελβετούς γονείς. Από μικρή έμαθε να ζωγραφίζει, να σχεδιάζει, να αναμιγνύει χρώματα κτλ. Αυτό το καλλιτεχνικό της ταλέντο το αξιοποίησε αρχίζοντας μια δική της επιχείρηση με υφάσματα, αντί να ακολουθήσει, όπως συνηθιζόταν, το επάγγελμα του συζύγου της. Η συμβολή της στην επιστήμη και μάλιστα στην εντομολογία σχετίζεται με την παρατηρητικότητά της και την ικανότητα να απεικονίζει. Παρακολουθώντας ένα θέμα μη δημοφιλές για την εποχή της, τα έντομα, εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο σχετικά με τη μεταμόρφωση των καμπιών σε πεταλούδες και έλαβε θετικές κριτικές, μιας και οικονομικά προσέφερε χρήσιμες πληροφορίες για την καλλιέργεια εντόμων όπως οι μεταξοσκώληκες. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν ήταν πρωτοποριακή μόνο ως προς αυτήν της την ενασχόληση. Στα σαράντα της εγκατέλειψε τον άντρα της και έφυγε μαζί με τη μητέρα και τις κόρες της για το Σουρινάμ, ολλανδική αποικία στη Νότιο Αμερική. Εκεί παρατήρησε, απεικόνισε και εξέδωσε βιβλίο σχετικά με τα ζώα και τα φυτά της περιοχής. Ταυτόχρονα, άσκησε κριτική για τη σκλαβιά των ιθαγενών πληθυσμών και την απάνθρωπη συμπεριφορά των ευρωπαίων. Το έργο της ξεχάστηκε μέχρι τον 20ο αι, οπότε την τίμησαν στη Γερμανία .

Laura Bassi

Δε μπορεί να μη γίνει αναφορά στην πρώτη γυναίκα που έγινε καθηγήτρια Πανεπιστημίου στην Ευρώπη. Πρόκειται για τη Λάουρα Μπάσι, μια Ιταλίδα γόνος εύπορης οικογένειας. Σε ηλικία 21 ετών δίδασκε ανατομία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Επιστημών το 1732 και την επόμενη χρονιά της δόθηκε η έδρα της Φιλοσοφίας. Παρ’ όλο που η Ιταλία ήταν σχετικά πιο προοδευτική χώρα, δεν ήταν όλα ρόδινα για την Μπάσι. Μητέρα 8 παιδιών, δίδασκε λιγότερες ώρες και πληρωνόταν λιγότερο από τους συναδέλφους της. Η ίδια προσπάθησε επανειλημμένως να αλλάξει αυτή η διάκριση. Έδινε διαλέξεις σχετικά με τη Νευτώνεια φυσική και ήταν από τις πρωτεργάτριες εισαγωγής των σχετικών επιστημονικών εξελίξεων στην Ιταλία. Όταν το 1772 πέθανε ο καθηγητής φυσικής, η Μπάσι έδωσε δικαστική μάχη για να τη λάβει εκείνη. Πράγματι την κέρδισε, αλλά το κατεστημένο αποφάσισε μετά από αυτό να μην επιτρέψει σε άλλη γυναίκα να εισέλθει στο πανεπιστήμιο.

Elizabeth Blackwell

Η Ελίζαμπεθ Μπλάκγουελ είναι η πρώτη γυναίκα γιατρός της Αμερικής. Ενώ 17 ιατρικές σχολές την απέρριψαν, κατάφερε να εισαχθεί και να σπουδάσει στο κολέγιο Τζινίβα της Νέας Υόρκης κατά λάθος. Οι αρχές του Πανεπιστημίου άφησαν την εκλογή της στους φοιτητές, οι οποίοι θεωρώντας ότι επρόκειτο για φάρσα ψήφισαν πλειοψηφικά «ναι». Όταν είδαν τη συμφοιτήτριά τους την κοίταζαν σα να ήταν αλλόκοτη, ενώ ορισμένοι καθηγητές της ζήτησαν να μην παρακολουθεί τα μαθήματα που σχετίζονταν με την αναπαραγωγή. Η Μπλάκγουελ επέμεινε, όμως, και τελικά πήρε το πτυχίο της ως αριστούχος και πρώτη της τάξης της. Απορριπτόμενη από τα νοσοκομεία για την πρακτική της κατευθύνθηκε στο Παρίσι, όπου όπως ανακάλυψε πως οι γυναίκες θεωρούνταν ικανές μόνο ως μαίες. Εν τέλει ίδρυσε δικό της νοσοκομείο για φτωχούς και μαζί με τη Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ (γνωστή πρωτοπόρος για τη νοσηλευτική) ίδρυσαν την Ιατρική Σχολή Γυναικών. Η Μπλάκγουελ υπήρξε έμπνευση για μια άλλη πρωτοπόρο της ιατρικής, την Ελίζαμπεθ Γκάρετ Άντερσον. Βρίσκοντας κι αυτή τις πόρτες κλειστές, άνοιξε δικό της ιατρείο στο Λονδίνο με τη βοήθεια του πατέρα της, έχοντας φοιτήσει ως νοσοκόμα και παρακολουθώντας ταυτόχρονα τα μαθήματα ιατρικής. Ίδρυσε κλινικές και νοσοκομεία για τη νοσηλεία των γυναικών. Για πολλά χρόνια ήταν η μοναδική γυναίκα που ήταν μέλος του Βρετανικού Ιατρικού Συλλόγου. Η πολιτική της δράση για τα δικαιώματα των γυναικών την έκαναν την πρώτη γυναίκα δήμαρχο της Αγγλίας.

Το τελευταίο κομμάτι του αφιερώματος αναφέρεται σε δύο γυναίκες που συνέβαλαν στην επιστημονική εξέλιξη του τελευταίου αιώνα, αλλά δεν είχαν εν ζωή την ίδια αναγνώριση. Πρόκειται για τις Μαρί Κιουρί και Ρόζαλιντ Φράνκλιν: η πρώτη είναι ο μοναδικός άνθρωπος που κατάφερε να κερδίσει το βραβείο Νόμπελ δύο φορές, ενώ η δεύτερη πέθανε πριν αναγνωριστεί η προσφορά της.
Για τη Μαρί Κιουρί δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις: πρόκειται για μια επιστήμονα που πέθανε πειραματιζόμενη με τη ραδιενέργεια. Είχε τη στήριξη και το σεβασμό του συζύγου της για την επιστημονική της καριέρα, κάτι που δεν ίσχυε για πολλές άλλες γυναίκες της έρευνας. Το 1903 μοιράστηκε το Νόμπελ Χημείας με τον Πιερ Κιουρί και τον Ανρί Μπεκερέλ, ενώ το 1911 το απέσπασε μόνη της για την ανακάλυψη δύο νέων στοιχείων, του ράδιου και του πολώνιου.

Στον αντίποδα αυτής της αναγνωρισμένης καριέρας βρίσκεται η Ρόζαλιντ Φράνκλιν. Πρόκειται για βιοφυσικό η οποία αφότου σπούδασε στο Κέμπριτζ, εργάστηκε για ένα διάστημα στο Παρίσι κι ύστερα επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο Κινγκς του Λονδίνου. Εκεί οι διακρίσεις κατά των γυναικών ήταν αρκετά αισθητές. Παρ’ όλ’ αυτά, η έρευνά της φαίνεται να απέδιδε καρπούς: με χρήση ακτίνων Χ φαίνεται πως ήταν αυτή που βρήκε τη β-δομή του DNA. Εκείνη την εποχή οι Τζέιμς Γουότσον και Φράνσις Κρικ αποφάσισαν να ασχοληθούν ερευνητικά με το DNA συλλέγοντας πληροφορίες από διάφορες ερευνητικές ομάδες. Έτσι παρακολούθησαν μια διάλεξη της Φράνκλιν, αλλά κάποια στοιχεία δεν τα αντέγραψαν καλά. Όταν κάλεσαν επιστήμονες του Λονδίνου να δουν το πρώτο μοντέλο του DNA που είχαν φτιάξει, η Φράνκλιν τους υπέδειξε το στοιχείο που έλειπε. Η φιλοδοξία τους όμως δεν τους σταμάτησε και με συλλογή μερικών ακόμα στοιχείων πήραν την πρωτιά στην επίδειξη της διπλής έλικας του DNA, κάτι που τους έδωσε το βραβείο Νόμπελ μαζί με τον Μωρίς Ουίλκινς, συνεργάτη στο εργαστήριο της Φράνκλιν. Θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες αδικίες στο χώρο της επιστήμης.

πηγη

«Αγαπούλες σας έλειψα;»

2012-02-08T08:08:00.007+02:00

Πάταγο κάνει στο facebook η φωτογραφία ενός πεντοχίλιαρου
Ένα χαρτονόμισμα των 5.000 δραχμών με τον Κολοκοτρώνη ρωτά αν μας έλειψε! Αυτή η φωτογραφία κάνει θραύση εδώ και λίγες ώρες στο Διαδίκτυο.
Το παλιό μας πεντοχίλιαρο έχει γίνει η πιο δημοφιλής φωτογραφία των τελευταίων ωρών στο Facebook με εκατοντάδες likes και shares!
Απο το http://www.newsbeast.gr/
Δεν ξέρω για σας αναγνώστες μου αλλά εμένα πολύ μου έλλειψε..
Μας λείπει ακόμα μια μορφή , ένα πατριώτης, μια ψυχή...σαν του Κολοκοτρώνη
Διαβάστε και ενα μέιλ που μου είχε στείλει ενας καλός φίλος για τον Στρατηγό

Ο Κολοκοτρώνης και η κυρία των σαλονιών

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν κάποτε καλεσμένος σε μια κοσμική δεξίωση από μια κάπως σνομπ
κυρία της υψηλής κοινωνίας(μη χέσω) της πρωτεύουσας του τότε νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Η κυρία όμως δεν γούσταρε να πει ολόκληρο το όνομα του Γέρου του Μοριά. Αυτό το "Κολο" δεν έβγαινε από τα υψηλά χείλη της, ήταν πολύ ...παρακατιανός συνδυασμός φθόγγων. Αρεσκόταν να τον αποκαλεί "Κοτρώνη".

-Καλώς ήρθατε κύριε Κοτρώνη! Τιμή μας να έχουμε απόψε έναν ήρωα της Επανάστασης και σεβαστό πρόσωπο της πολιτικής ζωής!

Σε κάποια στιγμή, οι καλεσμένοι κάθισαν να φάνε. Ο Κολοκοτρώνης όμως, αρκέστηκε να πάρει το πιάτο του στο χέρι και άρχισε να τρώει όρθιος.

-Μα κύριε Κοτρώνη, τι κάνετε; Γιατί δεν κάθεστε μαζί μας και τρώτε όρθιος;

-Δυστυχώς, δε μπορώ να καθίσω αξιοσέβαστη κυρία οικοδέσποινα!

-Α! Και γιατί δε μπορείτε;

-Αφού μου κόψατε τον κ*λο!

Το «κατηγορώ» ενός μαύρου σκλάβου 147 χρόνια μετά

2012-02-07T07:55:00.001+02:00

Η επιστολή που γράφτηκε το καλοκαίρι του 1865 προκαλεί συζητήσεις στις ΗΠΑ
Ενα ειρωνικό, σχεδόν σαρκαστικό γράμμα ενός πρώην μαύρου σκλάβου προς τον πρώην λευκό αφέντη του, αμέσως μετα τη λήξη του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου (1861-1865), έχει γίνει το επίκεντρο των συζητήσεων στις ΗΠΑ αυτές τις ημέρες, που γιορτάζεται ο λεγόμενος Μήνας Μαύρης Ιστορίας (Black History Month), επέτειος που τιμά τους αγώνες εκατομμυρίων μαύρων Αμερικανών ενάντια στη σκλαβιά.
Η επιστολή, την οποία εχουν ήδη διαβάσει στο διαδίκτυο πάνω από δυο εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες, αποτελεί την απάντηση του Τζούρντον Αντερσον στον πρώην αφέντη του, συνταγματάρχη Πάτρικ Χένεσι Αντερσον στην πρόσκλησή του τελευταίου να επιστρέψει στο σπίτι του στο Τενεσί, ώστε να συνεχίσει να δουλεύει γι' αυτόν.
Το γράμμα, που γράφτηκε το καλοκαίρι του 1865 από τον νεαρό σκλάβο με τη βοήθεια ενός
λευκού δικηγόρου, αναρτήθηκε στην αμερικανική ιστοσελίδα lettersofnote.com, το οποίο δημοσιεύει ιστορική αλληλογραφία του 19ου και 20ου αιώνα.

«Δεν ξέρω πόσα από τα λόγια του είναι δικά του και πόσα συμπληρώθηκαν από το δικηγόρο του, αλλά ο Αντερσον στα μάτια μου φαίνεται ένας γενναίος και έξυπνος άνθρωπος, παρά τα όσα δείνα έχει περάσει στη ζωή του, μέχρι τότε», σημειώνει ο διαχειριστής της ιστοσελίδας, Σον Ασερ.

Ιδού τι γράφει αναλυτικά ο Αντερσον:
Ντέιτον, Οχάιο
7 Αυγούστου 1865
Στον παλιό μου αφέντη, συνταγματάρχη Π. Χ. Αντερσον, Μπιγκ Σπρινγκ, Τενεσί

Κύριε,
πήρα την επιστολή σας και είμαι χαρούμενος που δεν έχετε ξεχάσει τον Τζούρντον και που θέλετε να επιστρέψω και να ζήσω και πάλι μαζί σας, με την υπόσχεση να κάνετε το καλύτερο για μένα σε σχέση με οποιονδήποτε άλλον.
Συχνά ανησυχούσα για σας. Πίστευα πως οι Γιάνκηδες (σ.σ: οι Βόρειοι) θα σας έχουν κρεμάσει ως αντίποινα γιατί κρύβατε στρατιώτες της επανάστασης στο σπίτι σας. Υποθέτω ότι δεν έμαθαν ποτέ ότι πήγατε στον συνταγματάρχη Μάρτιν για να σκοτώσετε τον στρατιώτη της Ένωσης που έμενε στον στάβλο του.

Αν και με πυροβολήσατε δυο φορές πριν φύγω και σας αφήσω, δεν ήθελα να ακούσω ότι σας έχει συμβεί κάτι και χαίρομαι που είστε ακόμα ζωντανός. Θα μου έκανε καλό να γυρίσω στο αγαπημένο σπίτι και να δω την κυρία Μαίρη και την κυρία Μάρθα και τον Aλεν, την Eστερ, τον Γκριν και τον Λι. Δώστε την αγάπη μου σε όλους και πείτε τους ότι ελπίζω να συναντηθούμε και πάλι σε έναν καλύτερο κόσμο, αν όχι σε αυτόν. Θα ερχόμουν να σας δω όλους, όταν δούλευα στο νοσοκομείο του Νάσβιλ, αλλά ένας από τους γείτονες μου είπε ότι ο Χένρι είχε σκοπό να με πυροβολήσει ξανά αν του δινόταν η ευκαιρία.

Θα ήθελα να ξέρω ποια ακριβώς είναι η καλή ευκαιρία που προτίθεστε να μου δώσετε. Τα πηγαίνω αρκετά καλά εδώ. Παίρνω 25 δολάρια το μήνα, φαγητό και ρούχα. Έχω ένα άνετο σπίτι εδώ για την Μάντι (σ.σ: εννοεί τη γυναίκα του) -που οι άνθρωποι εδώ την φωνάζουν κυρία Αντερσον- και τα παιδιά, η Μίλι, η Τζέιν και ο Γκράντι, πηγαίνουν στο σχολείο και τα πάνε αρκετά καλά.
[…] Κάποιες φορές ακούμε τους άλλους να λένε για εμάς στο Τενεσί «Αυτοί οι έγχρωμοι ήταν κάποτε σκλάβοι». Τα παιδιά στεναχωριούνται όταν ακούνε τέτοια σχόλια, αλλά τους λέμε ότι στο Τενεσί δεν ήταν ντροπή να ανήκεις στον συνταγματάρχη Αντερσον. Και πολλοί σκουρόχρωμοι θα ήταν περήφανοι, όπως εγώ, να σε αποκαλούν «αφέντη». Τώρα, αν μου πεις τι μεροκάματο θα μου δίνεις, θα μπορούσα να αποφασίσω καλύτερα αν είναι προς όφελός μου να επιστρέψω. Ωστόσο, σχετικά με την ελευθερία μου, που μου λέτε ότι μπορώ να έχω, δεν μου προσφέρετε κάτι καινούργιο, καθώς πήρα τα χαρτιά της ελευθερίας μου το 1864 από το τμήμα στο Νάσβιλ.

Η Μάντι λέει πως φοβάται να γυρίσει πίσω χωρίς κάποια απόδειξη από εσάς ότι θα μας συμπεριφέρεστε δίκαια και με καλοσύνη και καταλήξαμε πως πρέπει να ελέγξουμε την ειλικρίνειά σας ζητώντας σας να μας στείλετε τους μισθούς μας για τα χρόνια που σας υπηρετήσαμε. Αυτό θα μας κάνει να ξεχάσουμε και να σας συγχωρέσουμε για όλα όσα έχουν γίνει και να βασιστούμε σε μία δίκαιη σχέση και στη φιλία σας στο μέλλον. Σας υπηρέτησα πιστά για 32 χρόνια, ενώ η γυναίκα μου για άλλα 20. Με 25 δολάρια το μήνα για εμένα και δύο δολάρια για την Mάντι την εβδομάδα, οι μισθοί μας φτάνουν στα 11.680 δολάρια. Σε αυτά προσθέστε τους τόκους για την καθυστέρηση της καταβολής των μισθών μας και αφαιρέστε τα ρούχα που μας δώσατε, τις τρεις ιατρικές επισκέψεις για εμένα και το ένα δόντι που έβγαλε στη Μάντι. Το υπόλοιπο είναι το δίκαιο ποσό που πρέπει να λάβουμε.

[…] Αν δεν μπορείτε να μας πληρώσετε για την αφοσιωμένη δουλειά μας στο παρελθόν, δεν μπορούμε να πιστέψουμε της υποσχέσεις σου για το μέλλον. Ελπίζουμε πως ο καλός Δημιουργός σας έχει ανοίξει τα μάτια και μπορείτε να δείτε όλες τις αδικίες που διαπράξατε, εσείς και οι πρόγονοί σας, σε μένα και τους πρόγονούς μου, αναγκάζοντάς μας να δουλεύουμε για εσάς για πολλές γενιές χωρίς ανταμοιβή.

[…] Θα προτιμούσα να μείνω εδώ και να λιμοκτονήσω -ή ακόμη και να πεθάνω- από το να ντροπιαστούν τα κορίτσια μου από τη βία και την κακία των αφεντικών τους.

[…] Χαιρετίστε τον Τζόρτζ Κάρτερ εκ μέρους μου και πείτε του πως τον ευχαριστώ που πήρε το πιστόλι από τα χέρια σας όταν ήσασταν έτοιμος να με πυροβολήσετε.

Από τον παλιό σας υπηρέτη,
Τζούρντον Αντερσον

http://www.tovima.gr/

200η Επέτειος Γέννησης του Τσαρλς Ντίκενς

2012-02-07T01:02:00.002+02:00

Tσαρλς Ντίκενς: Διακόσια χρόνια από τη γέννηση ενός ανυποχώρητου κριτικού της φτώχειας.
Διακόσια ακριβώς χρόνια μετά τη γέννηση του Τσαρλς Ντίκενς (γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1812 στο Λάντπορτ του Πόρτσμουθ και πέθανε το 1870 στο Ρότσεστερ, χωρίς να προλάβει να φτάσει τα εξήντα), το έργο του μοιάζει περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.
Σε μια εποχή κατά τη διάρκεια της οποίας όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη, μαζί με

την Αμερική, αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή κρίση, με την ανεργία και τις απολύσεις να ανεβαίνουν στα ύψη και τα εισοδήματα των μεσαίων και των κατώτερων τάξεων να συρρικνώνονται με ασυγκράτητο ρυθμό, η ρημαγμένη από την οικονομική εξαθλίωση βικτωριανή Αγγλία, που κυριαρχεί σε όλο το μήκος της μυθιστορηματικής παραγωγής του Ντίκενς, επανακάμπτει εντυπωσιακά στο προσκήνιο, για να υπενθυμίσει μιαν ανυπόφορα βαριά κοινωνική συνθήκη: μια συνθήκη που η ευμάρεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα έδειχνε μέχρι και πριν από λίγα μόλις χρόνια πως είχε μπει οριστικά στα αζήτητα της Ιστορίας (ακόμα κι αν τα πρώτα σημάδια για τον τερματισμό του αναδιανεμητικού συστήματος της μεταπολεμικής περιόδου άρχισαν να εμφανίζονται ήδη από το τέλος της δεκαετίας του 1970)

Γυναίκα και έρωτας

2012-02-06T19:59:00.003+02:00

Γυναίκα και έρωτας είναι έννοιες σχεδόν ταυτόσημες, και στην πραγματικότητα η σχέση τους είναι πολύ απλή. Ή έτσι θέλουν να πιστεύουν.
Ωστόσο, τι θέλουν οι γυναίκες από μια σχέση; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί εκατομμύρια άνδρες σε όλον τον κόσμο.
Ο Ρομπέρ ντε Φλερ είπε: «Στον έρωτα μη ζητάτε το «ναι» από τα χείλη των γυναικών, αλλά από τα μάτια τους. Οι γυναίκες θέλουν να τις μαντεύετε χωρίς αυτές να το ομολογούν.»
Ο έρωτας απογειώνει τις γυναίκες
Οι γυναίκες θέλουν πάνω από όλα να αισθάνονται επιθυμητές. Σε οποιαδήποτε
ηλικία και αν είναι, από τα πρώτα χρόνια της ερωτικής και σεξουαλικής τους
ωρίμανσης μέχρι και τα βαθιά γεράματα, οι γυναίκες βλέπουν τον έρωτα σαν ένα συναίσθημα που τις απογειώνει και τις κάνει να αισθάνονται επιθυμητές και ερωτικές. Αν ένας άντρας δε δείχνει την εκτίμησή του στη γυναίκα που έχει δίπλα του, αργά ή γρήγορα θα τη χάσει.

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι γυναίκες δεν θεωρούν τον έρωτα μέσο επιβεβαίωσης, όπως συμβαίνει πολύ συχνά με τους άντρες, αλλά ως μέσο κάλυψης συναισθηματικών κενών. Επομένως, αναζητούν τον έρωτα, την αγάπη και την αφοσίωση, γιατί νιώθουν την ανάγκη να αισθάνονται ασφαλείς και αγαπητές. Όσο περισσότερο δείχνει κάποιος έμπρακτα ή μη τον έρωτά του, τόσο μπορεί να κρατήσει μια γυναίκα δίπλα του.

Τι ψάχνουν οι γυναίκες σε μια σχέση ;
Οι γυναίκες σε μια σχέση θέλουν να νιώθουν ξεχωριστές για τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους. Αυτό είναι από τα βασικά στοιχεία μιας σχέσης.

Αν κάποιος δεν μπορεί να ικανοποιήσει αυτό το κομμάτι της γυναίκας, τότε είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίσει μια από εκείνες τις συμπεριφορές που έχουν οδηγήσει στη γνωστή ρήση: της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος…
Η γυναίκα χρειάζεται προσοχή και ενδιαφέρον. Μικρές εκπλήξεις που δείχνουν ότι ο σύντροφος της την σκέφτεται… δωράκια, λουλούδια, ερωτικά σημειώματα, ρομαντικές χειρονομίες.
Στην πραγματικότητα, οι γυναίκες δεν χρειάζονται οικονομική εξασφάλιση, αλλά συναισθηματική. Όταν εκλείπει η δεύτερη, τότε στρέφονται στην πρώτη, γιατί από μια ηλικία και μετά ίσως δεν μένει και τίποτα άλλο για αυτές.?????!!!!!!!

Η γυναίκα θέλει τον σύντροφο της συνένοχο στον έρωτα
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και η ερωτική και σεξουαλική δεκτικότητα μιας γυναίκας αυξάνει δραματικά όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες: τρυφερός και ειλικρινής σύντροφος, με κατανόηση και ενδιαφέρον για την προσωπικότητα της.
Η γυναίκα θέλει το σύντροφό της συνένοχο, όχι αντίπαλο. Να διατηρεί τα προσωπικά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, αλλά να είναι ταυτόχρονα κοντά της, σε μια διαλεκτική σχέση, να συμπληρώνει ο ένας τον άλλο.
Η γυναίκα στον έρωτα χρησιμοποιεί πολύ περισσότερο την καρδιά από το μυαλό της και αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα και το μεγάλο μειονέκτημά της. Είναι ευάλωτη ακόμα και στον ίδιο της τον εαυτό, καθώς μπορεί να νιώσει εύκολα ότι ο έρωτας της, σαν συναίσθημα μπορεί να την προδώσει.
Όταν ο Φρόιντ έθεσε το ερώτημα τι θέλουν οι γυναίκες από μια σχέση και ποια η σχέση ανάμεσα στη γυναίκα και τον έρωτα, προσπάθησε να δώσει απάντηση βασισμένος στην σεξουαλικότητά της.
Η πραγματικότητα όμως, καθώς και οι μετέπειτα ψυχολόγοι, διαπίστωσαν το λάθος του (και τον αντιφεμινισμό του, μεταξύ μας): οι γυναίκες χρειάζονται τρυφερότητα και ενδιαφέρον από το αντικείμενο του πόθου τους.
Ίσως κάποιες φορές να φτάνουν στα άκρα και να θεωρεί κανείς ότι η γυναίκα και ο έρωτας είναι δυο έννοιες που όταν συνυπάρχουν είναι ισοπεδωτικές, όμως στο βάθος είναι πολύ εύκολο για κάποιον να ικανοποιήσει και να κρατήσει μια γυναίκα «δέσμια» του έρωτά του.
Καλό το άρθρο Φίλες μου ,σε κάποιο σημείο δεν συμφωνώ και πιστεύω καταλάβατε ποιο ...
Απολαύστε και το υπέροχο τραγούδι της Barbra που είναι και απο τα αγαπημένα μου..

Τεστ: Είναι Αλτσχάιμερ ή απλή αφηρημάδα;

2012-02-06T07:48:00.001+02:00

Ένα γρήγορο τεστ που μπορεί να αποκαλύψει εάν ένας άνθρωπος διατρέχει αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσει νόσο Αλτσχάιμερ, επινόησαν αμερικανοί ερευνητές.

Το τεστ αποτελείται από 21 ερωτήσεις και μπορεί να βοηθήσει όσους ανησυχούν για αγαπημένα τους πρόσωπα να ξεχωρίσουν την φυσιολογική αφηρημάδα από τις πιο σοβαρές διαταραχές της μνήμης, οι οποίες ενδεχομένως συνιστούν πρώιμες ενδείξεις άνοιας.
Οι ερωτήσεις έχουν σχεδιαστεί ώστε να τις απαντούν οι οικείοι του δυνητικά πάσχοντος ατόμου.
Το «Ερωτηματολόγιο του Αλστχάιμερ» (Alzheimer’s Questionnaire) όπως το ονόμασαν οι επιστήμονες
που το επινόησαν, έχει ποσοστό ακριβείας σχεδόν 90%, και μετρά την ήπια νοητική διαταραχή – μία
κατάσταση που χαρακτηρίζεται από προβλήματα με τη μνήμη τα οποία είναι αρκετά σοβαρά ώστε να τα παρατηρήσει ο πάσχων ή οι οικείοι του, αλλά δεν είναι αρκετά σοβαρά ώστε να επεμβαίνουν στην καθημερινότητά του.

Μελέτες έχουν δείξει πως η ήπια νοητική διαταραχή πρωτοεκδηλώνεται στους 40άρηδες και 50άρηδες και φτάνει να προσβάλλει τον ένα στους πέντε 60άρηδες. Επιπλέον, ο ένας στους δύο πάσχοντες από αυτήν αναπτύσσει τελικά άνοια (το 15% μέσα σε έναν χρόνο), ενώ από τους υπόλοιπους οι μισοί περνούν φυσιολογικά τη ζωή τους και οι άλλοι μισοί βλέπουν την μνήμη τους να βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου.

Επινοητές του τεστ είναι επιστήμονες από το Ερευνητικό Ίδρυμα Υγείας Banner Sun στην Αριζόνα, το οποίο ειδικεύεται στην άνοια, με επικεφαλής τον δρα Μάικλ Μάλεκ-Αχμάντι.

Οι επιστήμονες το δημοσίευσαν στο ιατρικό περιοδικό «BMC Geriatrics» και, όπως σημειώνουν, ορισμένα από τα ερωτήματα που περιέχει (όπως το αν υπάρχει επανάληψη σε κάποιες συμπεριφορές του πάσχοντος) είναι εξαιρετικά πολύτιμες για την τελική γνωμοδότηση.

Οι ερωτήσεις απαντώνται με ένα απλό «Ναι» ή «Όχι». Κάθε «Ναι» βαθμολογείται με 1 ή 2 και κάθε «Όχι» με 0 – έτσι, η μέγιστη βαθμολογία στο τεστ είναι το 27.

Βαθμολογίες από 4 και κάτω, θεωρείται πως είναι φυσιολογικές και συνεπώς δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας.

Από 5 έως 14 ενδεχομένως υποδηλώνουν ήπια νοητική διαταραχή, συνεπώς καλό είναι να ζητηθεί η συμβουλή ενός ειδικού.

Κάθε βαθμολογία από 15 και πάνω θεωρείται ανησυχητική, διότι ενδεχομένως δείχνει πως το άτομο ήδη έχει αρχίσει να αναπτύσσει άνοια. Σε όσους έχουν τέτοιες βαθμολογίες, συνιστάται άμεση επίσκεψη σε έναν ειδικό.

Το τεστ

Απαντήστε με «Ναι» ή «Όχι» στις 21 ερωτήσεις και προσθέστε τους βαθμούς που αντιστοιχούν σε κάθε «Ναι».

1. Πάσχει το αγαπημένο σας πρόσωπο από απώλεια μνήμης; Ναι = 1Όχι = 0

2. Αν ναι, η μνήμη του είναι χειρότερη απ’ ό,τι πριν από λίγα χρόνια; Ναι = 1 Όχι = 0

3. Επαναλαμβάνει ερωτήσεις, προτάσεις ή ιστορίες την ίδια μέρα; Ναι = 2 Όχι = 0

4. Αναγκασθήκατε να παρακολουθείτε εσείς τα ραντεβού και τις υποχρεώσεις του ή ξεχνάει τα ραντεβού του; Ναι = 1 Όχι = 0

5. Βάζει σε άλλη θέση αντικείμενα και μετά τα ψάχνει, συχνότερα από μία φορά το μήνα; Ναι = 1 Όχι = 0

6. Υποψιάζεται ότι κάποιος έχει κρύψει ή έχει κλέψει τα υπάρχοντά του, όταν δεν μπορεί να τα βρει; Ναι = 1 Όχι = 0

7. Του συμβαίνει συχνά να μην ξέρει τι μέρα, μήνας, έτος και εποχή είναι ή ελέγχει την ημερομηνία συχνότερα από μία φορά την ημέρα; Ναι = 2 Όχι = 0

8. Αποπροσανατολίζεται όταν βρίσκεται σε μη οικείους χώρους; Ναι = 1 Όχι = 0

9. Παρουσιάζει περισσότερη σύγχυση όταν δεν βρίσκεται σπίτι ή όταν ταξιδεύει; Ναι = 1 Όχι = 0

10. Εξαιρουμένων σωματικών περιορισμών, δυσκολεύεται να χειριστεί το χρήμα (λ.χ. όταν δίνει πουρμπουάρ ή υπολογίζει τα ρέστα); Ναι = 1 Όχι = 0

11. Δυσκολεύεται να πληρώσει λογαριασμούς ή να διαχειριστεί τα οικονομικά του; Ναι = 2 Όχι = 0

12. Δυσκολεύεται να θυμάται να πάρει τα φάρμακά του ή να παρακολουθεί εάν τα πήρε; Ναι = 1 Όχι = 0

13. Δυσκολεύεται να οδηγήσει ή σας ανησυχεί ο τρόπος που οδηγάει; Ναι = 1 Όχι = 0

14. Δυσκολεύεται να χρησιμοποιήσει συσκευές, όπως τον φούρνο, το τηλέφωνο, το τηλεχειριστήριο ή τον φούρνο μικροκυμάτων; Ναι = 1 Όχι = 0

15. Εξαιρουμένων σωματικών περιορισμών, δυσκολεύεται να κάνει επιδιορθώσεις στο σπίτι ή το νοικοκυριό; Ναι = 1 Όχι = 0

16. Εξαιρουμένων σωματικών περιορισμών, έχει εγκαταλείψει ή περιορίσει χόμπι, όπως το γκολφ, ο χορός, η άσκηση ή η ιστιοπλοΐα; Ναι = 1 Όχι = 0

17. Χάνεται σε οικείους χώρους, όπως η γειτονιά του; Ναι = 2 Όχι = 0

18. Παρουσιάζει φθορά στην αίσθηση της κατεύθυνσης; Ναι = 1 Όχι = 0

19. Δυσκολεύεται να βρει λέξεις (εξαιρούνται τα ονόματα); Ναι = 1 Όχι = 0

20. Μπερδεύει τα ονόματα των μελών της οικογένειας ή των φίλων του; Ναι = 2 Όχι = 0

21. Δυσκολεύεται να αναγνωρίσει οικεία πρόσωπα; Ναι = 2 Όχι = 0

Τι σημαίνει η βαθμολογία

0-4 = Κανένας λόγος ανησυχίας

5-14 = Η απώλεια μνήμης ενδέχεται να αποτελεί πρώιμη ένδειξη Αλτσχάιμερ

15 και πάνω = Το Αλτσχάιμερ ενδέχεται να έχει ήδη εκδηλωθεί

πηγη

Eνώ εσύ κοιμόσουν.....

2012-02-05T17:02:00.003+02:00

Η μικρή Μίλα έγινε διάσημη στον ύπνο της χάρη στη δημιουργική μαμά της

Οταν ένα μωρό κοιμάται, κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι μαμάδες βρίσκουν τον χρόνο ,όταν δεν δουλευουν φυσικά να ασχοληθουν με τις δουλειες του σπιτιού .Μία μητέρα όμως από τη Φινλανδία βίωσε πιο δημιουργικά τις ώρες αυτές. Η Αντέλ Ενερσεν έστησε πολλά σκηνικά, με χρωματιστά
υφάσματα και πρωτότυπα αντικείμενα, μέσα στα οποία η ωραία κοιμωμένη Μίλα έχει και από έναν
ρόλο: άλλοτε της Κοκκινοσκουφίτσας, άλλοτε της Μαίρη Πόπινς, άλλοτε του Βούδα.

Η Αντέλ ανήκε στη δημιουργική ομάδα μιας διαφημιστικής στο Ελσίνκι, αλλά η γέννηση της κόρης της της άλλαξε τη ζωή. Όπως η ίδια γράφει στο μπλογκ της, το στήσιμο του σκηνικού και η λήψη της κάθε φωτογραφίας δεν πήρε πολλή ώρα. Αρκετή δουλειά έχει γίνει και στην επεξεργασία της εικόνας, προκειμένου να μην διακοπεί ο υπνάκος της νεογέννητης Μίλα. Οι εικόνες της μητέρας της συνθέτουν πλέον ένα ημερολόγιο τοίχου για το 2013 που θα κυκλοφορήσει τον Ιούλιο του 2012 και μπορείτε να προμηθευτείτε από το Amazon, με τον τίτλο «When my Baby Dreams». Τότε η Μίλα θα είναι σε ηλικία που θα μπορέσει αν όχι να το εκτιμήσει, τουλάχιστον να το αντιληφθεί.

To είδα στο Βημα και μου άρεσε

Bρυκολάκιασε το ...Ευρώ..

2012-02-05T10:28:00.000+02:00

Μας στοιχειώνει το ευρώ , στέκεται βαρύ σαν πέλεκυς πάνω απο τα κεφάλια μας

Συγκλονιστική στη σύλληψη, στην αποκρουστικότητα της εκτέλεσης και στον φόβο που ενστικτωδώς προκαλεί είναι αυτή η απεικόνιση του σήματος του ευρώ που ο φωτογράφος ανακάλυψε σε κάποιον τοίχο της Αθήνας

..Άνοιξε το Τριώδιο...

2012-02-05T09:06:00.000+02:00

Και επισήμως

Ο Χορός των μεταμφιεσμένων κρατάει όλο το χρόνο ...
Ας βγάλουμε τις μάσκες και ας γίνουμε έστω και για λίγο άνθρωποι μήπως και μας γνωρίσει ο Θεός..

Συνειδητοποίηση ή βράσιμο.

2012-02-04T13:43:00.000+02:00

Ελαβα χθες ένα e-mail, που εξιστορούσε την ιστορία του «βατράχου που δεν ήξερε ότι θα γίνει βραστός»
Η ιστορία είναι μια αλληγορία, που δημοσιεύτηκε σε βιβλίο του Ελβετού Ολιβιέ Κλερκ, συγγραφέα και φιλοσόφου, που προσπαθεί με φαινομενικά απλές ιστορίες να αφυπνίσει τους πολίτες για τις δυσμενείς αλλαγές που αγόγγυστα δέχονται στη ζωή τους.

Η ιστορία έχει ως εξής: «Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα ένα βατραχάκι. Κάτω από την κατσαρόλα ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά. Το νερό, γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντάς το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο. Η θερμοκρασία του νερού συνεχίζει να ανεβαίνει.

Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό, απ' ό,τι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο
κουρασμένο, παραταύτα δεν αισθάνεται φόβο.

Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Γι' αυτόν τον λόγο υπομένει και δεν αντιδρά. Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει και τελικά το βατραχάκι βράζει και πεθαίνει.

Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατ' ευθείαν σε νερό με υψηλή θερμοκρασία, με μια εκτίναξη των ποδιών του θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα. Και θα είχε σωθεί.

Πράγμα που αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με τρόπο σχετικά αργό, διαφεύγει τη συνείδηση και στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμία επανάσταση.

Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή, αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε, όμως, γιατί γίνεται αργά και σιγά, για να το συνηθίζουμε.

Ενα μεγάλο μέρος καταστάσεων που πριν από 20, 30 ή 40 χρόνια θα μας έκαναν να φρίξουμε, και να βγούμε στους δρόμους, σιγά σιγά έγιναν κοινοί τόποι και σήμερα περνάνε απαρατήρητοι ή αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα του κόσμου.

Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της ακεραιότητας της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό, αλλά ασταμάτητα, με τη συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέλησή τους να αμυνθούν.

Τα άσχημα προγνωστικά για το μέλλον μας, αντί να προκαλούν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προετοιμάζουν ψυχολογικά τον κόσμο, ώστε να υφίσταται και να αποδέχεται τις εξαθλιωτικές και δραματικές συνθήκες ζωής που μας επιβάλλονται. Το συνεχές σφυροκόπημα από τα ΜΜΕ με την υπερπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows, που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη, που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του.

Συνειδητοποίηση ή βράσιμο.
Πρέπει να διαλέξετε!»
πηγη

Οι πιο... τρέντι τροφές του 2012

2012-02-04T09:52:00.000+02:00

Η μόδα δεν αφορά μόνο τις τελευταίες ενδυματολογικές απόψεις, ούτε μονάχα τις τάσεις στα κουρέματα και τα χρώματα. Υπάρχει και στη διατροφή κι εμείς σας αποκαλύπτουμε τις διατροφικές τάσεις για φέτος, που θα ωφελήσουν την υγεία και τη σιλουέτα σας.

Σπόροι κολοκύθας (πασατέμπο): παίρνουν την πρωτιά στους ξηρούς καρπούς
Όλο το 2011 ακούγατε για το πόσο ωφέλιμα είναι τα καρύδια, τα αμύγδαλα, τα φιστίκια και διάφοροι ξηροί καρποί –τα οποία φυσικά συνεχίζουν να είναι- και τα καταναλώνατε τόσο σκέτα, όσο και μέσα σε σαλάτες, μπισκότα και κέικ. Οι σπόροι κολοκύθας, όμως, τα έχουν όλα: ωφέλιμα για την καρδιά καλά λιπαρά, πρωτεΐνη, φυτικές ίνες και πλήθος βιταμινών και μετάλλων, ενώ είναι ιδιαιτέρως πλούσιοι σε σίδηρο, βοηθώντας τα αιμοφόρα αγγεία να μεταφέρουν περισσότερο οξυγόνο σε όλα τα μέρη του σώματος, αλλά και σε μαγνήσιο το οποίο διατηρεί την
καρδιά και τα οστά δυνατά. Ακόμη, αποτελούν μια από τις καλύτερες πηγές ψευδάργυρου, ο οποίος είναι σημαντικός για το ανοσοποιητικό, την υγεία του δέρματος και την επούλωση πληγών. Δοκιμάστε τους σαν σνακ ή προσθέστε τους στο γιαούρτι, σε τυρί κότατζ, στα δημητριακά σας, στη βρώμη κ.ο.κ.
Σιρόπι αγαύης: από το φυτό της… τεκίλας
Οι δυνατοί πότες ίσως γνωρίζουν ότι η τεκίλα προέρχεται από την αγαύη, ένα κακτοειδές φυτό που βρίσκουμε στο Μεξικό. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν, όμως, είναι ότι το σιρόπι αγαύης τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να γίνεται ιδιαιτέρως διάσημο. Γνωστό και ως νέκταρ αγαύης, έχει πλούσια γεύση και είναι ελαφρώς πιο γλυκό από το μέλι, έχοντας χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, που σημαίνει ότι δεν προκαλεί απότομες αυξομειώσεις στο σάκχαρο του αίματος όταν καταναλώνεται. Συν του ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε περίπου το 1/3 της ποσότητας σε σχέση με τη ζάχαρη ή το μέλι για να επιτύχετε τον ίδιο βαθμό γλυκύτητας.
Κεφίρ: γιαούρτι σε ποτήρι
Πλούσιο σε ωφέλιμα προβιοτικά, το κεφίρ (φυσικό, προβιοτικό, γαλακτοκομικό προϊόν που παράγεται από την προσθήκη σπόρων κεφίρ στο γάλα), δίνει έξτρα ώθηση στο ανοσοποιητικό μας, καθαρίζει το έντερο, βοηθά το πεπτικό, δρα κατά της υπέρτασης και της αρτηριοσκλήρωσης, ενώ παρέχει στον οργανισμό μας πολύτιμο ασβέστιο, μαγνήσιο, φώσφορο, βιταμίνες συμπλέγματος Β κ.ο.κ., ευεργετώντας όσους το καταναλώνουν. Προτιμήστε το σκέτο, χωρίς πρόσθετα γλυκαντικά και ψάξτε το κυρίως σε καταστήματα με βιολογικά προϊόντα.
Σπόροι Κία: σπόροι με… μαγικές ιδιότητες
Πλούσιοι σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, οι σπόροι Κία περιέχουν περισσότερες φυτικές ίνες και ασβέστιο από τον λιναρόσπορο, ο οποίος είναι επίσης πλούσιος σε ωμέγα-3, και αποτελούν τη νέα τροφή από την οικογένεια των σπόρων που έρχεται να κάνει… θραύση. Μπορείτε να τους χρησιμοποιήσετε όπως και τους υπόλοιπους σπόρους στη μαγειρική σας, να τους πασπαλίσετε δηλαδή στη βρώμη, τα δημητριακά, το γιαούρτι, τα ντρέσινγκ και τις σαλάτες σας, χωρίς να έχετε πρόβλημα στη χώνεψή τους. Ακόμη, δοκιμάστε τους στο κέικ και τα μάφιν, ενώ αν είστε χορτοφάγοι, μπορείτε να τους αναμείξετε με νερό και να έχετε το τέλειο υποκατάστατο του αβγού.

Λαχανάκια Βρυξελλών: το λαχανικό της… χρονιάς
Ένα φλιτζάνι με αυτές τις… μινιατούρες λάχανου αποδίδει μόλις 55 θερμίδες και ταυτόχρονα παρέχει 4 γραμμάρια φυτικών ινών που μας κρατούν χορτάτους και μακριά από τσιμπολογήματα για περισσότερη ώρα, ενώ είναι πλούσια και σε φυτικά συστατικά που καταπολεμούν τον καρκίνο και βελτιώνουν τη μνήμη. Δοκιμάστε τα ψητά με σπρέι λαδιού, αλάτι και πιπέρι και απολαύστε το πόσο τραγανιστά και νόστιμα είναι.

Μαύρες φακές: το… μαύρο επιστρέφει στη μόδα
Στον κόσμο της διατροφής, το μαύρο αρχίζει να παίρνει τα πάνω του μετά τα μαύρα φασόλια, το μαύρο ρύζι και τις μαύρες φακές. Καταρχάς το ασυνήθιστο αυτό χρώμα προκύπτει από την υψηλή συγκέντρωση των τροφών αυτών σε ανθοκυανίνες, αντιοξειδωτικά που βρίσκουμε στα κεράσια, τα βατόμουρα, τα δαμάσκηνα κ.ο.κ. και έχει αποδειχτεί ότι τονώνουν τη μνήμη και καταπολεμούν τον καρκίνο. Οι μαύρες φακές είναι πλούσιες σε πρωτεΐνη και φυτικές ίνες και μάλιστα μόλις μισό φλιτζάνι μαγειρεμένες μαύρες φακές περιέχουν περίπου 12 γραμμάρια πρωτεΐνης και 9 γραμμάρια φυτικών ινών, δηλαδή ένα δυνατό συνδυασμό που μπορεί να μας κρατήσει χορτάτους και με ενέργεια για πολύ περισσότερο χρόνο από άλλες τροφές.

Χούμους με ενταμάμε: μια διαφορετική σαλάτα
Μια νέα, ενδιαφέρουσα άποψη στο χούμους, αποτελεί αυτή που το θέλει φτιαγμένο με φασόλια σόγιας (ενταμάμε) , μιας και το χούμους με ρεβίθια είναι πλέον μια πολυδοκιμασμένη συνταγή. Την παράσταση κλέβουν πλέον οι ποικιλίες με φακές, άσπρα φασόλια και ενταμάμε, τα οποία είναι ιδιαιτέρως πλούσια σε πρωτεΐνη και φυτικές ίνες. Συνδυάζοντας το χούμους με πολλά λαχανικά, μπορείτε να δημιουργήσετε ένα σνακ που όχι μόνο θα σας χορτάσει για πολύ περισσότερη ώρα από ό,τι συνήθως, αλλά και θα σας γεμίσει με θρεπτικά συστατικά. Πώς μπορείτε να το φτιάξετε μόνοι σας; Ρίξτε στο multi 2 φλιτζάνια μαγειρεμένα φασόλια ενταμάμε, ¼ του φλιτζανιού νερό, ¼ του φλιτζανιού ταχίνι, 1 σκελίδα σκόρδο και ¼ του φλιτζανιού ξίδι. Όταν είναι έτοιμο ρίξτε λίγο αλάτι κοσέρ για έξτρα γεύση και καλή σας όρεξη.
http://www.clickatlife.gr/diatrofi

....Nick the Greek.....

2012-02-03T18:25:00.003+02:00

Ο Μύθος...
Νικόλαος Ανδρέας Δάνδολος (1883-1966) – Nick the Greek: Ο βασιλιάς του τζόγου

"Το αμέσως καλύτερο πράγμα από το να παίζεις και να κερδίζεις είναι να παίζεις και να χάνεις. Το βασικό είναι να παίζεις."
Nick "the Greek" Dandalos
Ο Νικόλας Δάνδολος κατάγονταν απ’ την Σμύρνη και γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης, στις 27 Απριλίου 1883.
Πρόκειται για τον πιο διάσημο και τιμιότερο επαγγελματία παίκτη τυχερών παιχνιδιών στον κόσμο, όλων των εποχών, που έμεινε γνωστός σαν «Νικ δε Γκρικ» (Nick the Greek). Ένας άνθρωπος που
έγινε μύθος στη φαντασία των ρομαντικών ανθρώπων αλλά κι έμεινε στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος τζογαδόρος της Αμερικής.
Κανείς σε όλο τον κόσμο, στην ανθρώπινη ιστορία, δεν κατάφερε να κερδίσει ή να χάσει περισσότερα χρήματα θέτοντας σε δοκιμασία όλες τις γνωστές θεωρίες περί εργασίας κι εύκολου πλουτισμού. Υπήρξε για μισό σχεδόν αιώνα ο πιο διάσημος Έλληνας της Αμερικής, πιο γνωστός από τον Σπύρο Σκούρα, τον Δημήτρη Μητρόπουλο, τον Ηλία Καζάν.
Ο χαρακτηρισμός «χαρτοπαίκτης» στο πρόσωπο του ανθρώπου αυτού δεν είχε την κακή σημασία της λέξης, αλλά την απασχόληση και την επίδοσή του στο χαρτοπαίγνιο και μάλιστα σε ανώτατο επαγγελματικό επίπεδο.

Μεγάλωσε μέσα σε ένα ευκατάστατο οικογενειακό περιβάλλον. Ο πατέρας του ήταν έμπορος χαλιών και ο νονός του εφοπλιστής (ναυπηγός). Αποφοίτησε από το «Ελληνικό Ευαγγελικό Κολέγιο» της Σμύρνης με πτυχίο στη Φιλοσοφία. Η προσωπικότητά του όμως ήταν τέτοια, που δεν τον προόριζε να γίνει ο επόμενος Πλάτωνας.
Στην ηλικία των 18 ετών, ο νονός του τον έστειλε στις Η.Π.Α., με σκοπό να αποκτήσει εμπειρίες πάνω στις επιχειρήσεις. Ο Δάνδολος ενισχύονταν οικονομικά απ’ τον νονό του με ένα εβδομαδιαίο «επίδομα» 150 δολαρίων, ποσό πολύ σημαντικό για τα δεδομένα της εποχής.

Ο πρώτος του σταθμός ήταν το Σικάγο. Εκεί γνωρίστηκε κι ερωτεύτηκε με μια κοπέλα αλλά έπειτα από τον χωρισμό τους μετακόμισε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Εκεί, το 1911, γνωρίστηκε με έναν διάσημο αναβάτη στις ιπποδρομίες, τον Phil Musgrave. Βοηθούμενος από τις συμβουλές του Musgrave και καθοδηγούμενος από την έμφυτη ικανότητά του να κάνει λεφτά από το τίποτε, ο Δάνδολος κέρδισε σχεδόν μισό εκατομμύριο δολάρια σε έξι μήνες στοιχηματίζοντας σε κούρσες αλόγων.

Στην συνέχεια επέστρεψε και πάλι στο Σικάγο. Εκεί συνέχισε και έχασε όσα χρήματα είχε κερδίσει στο Μόντρεαλ, παίζοντας μεγάλα ποσά στα χαρτιά και στα ζάρια, παιχνίδια τα οποία μέχρι στιγμής του ήταν άγνωστα. Αυτό όμως δε τον εμπόδισε να αποφασίσει ποιο θα ήταν το επάγγελμά του για τα επόμενα χρόνια. Προοδευτικά γινόταν αριστοτέχνης των τυχερών παιχνιδιών αποκτώντας μεγάλη φήμη. Συχνά μεγάλα καζίνο του πρόσφεραν μεγάλους μισθούς για να δουλέψει για αυτούς (ώστε να αποφύγουν τις «ζημιές» που τους έκανε ως παίκτης) αλλά συνήθως ο Δάνδολος απαντούσε αρνητικά, αλλά δε μπορούσε να αποφύγει το να γίνεται το θέαμα της βραδιάς σε κάθε καζίνο που επισκεπτόταν μιας και δε σταματούσε ποτέ να στοιχηματίζει, ακόμη κι όταν έχανε 100.000 δολάρια σε ένα και μόνο ποντάρισμα.
Το όνομα «Nick the Greek» αποκτούσε διαστάσεις θρύλου και μόνο το όνομα του Τζόνι Μος (Johny Moss), του καλύτερου παίκτη πόκερ της εποχής, μπορούσε να θεωρηθεί ισάξιο.

Όπως ήταν φυσικό έναν τέτοιον ανυπέρβλητο τζογαδόρο, με πτυχίο φιλοσοφίας και πάθος για τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα τον ακολουθούσαν πάντα οι θρύλοι και οι φήμες. Εκτιμάται ότι έφυγε πάνω από 70 φορές κερδισμένος, φτάνοντας ή ξεκινώντας απ’ το σημείο, κατά την διάρκεια των παιχνιδιών, να μην έχει ούτε ένα δολάριο στην τσέπη του. Είναι ευρύτατα διαδεδομένες ιστορίες όπως τότε που έπαιζε συνεχώς για 10 ημέρες και νύχτες χωρίς ύπνο ή για το οικοδομικό τετράγωνο που κέρδισε όταν προκάλεσε τον αντίπαλο να ρίξουν χαρτιά για 550.000 δολάρια.

Σ’ αυτήν την ιστορική παρτίδα πόκερ, που έγινε στη Νέα Υόρκη, πραγματοποιήθηκε μια αναμέτρηση των άσων του είδους, στο κέντρο «Ελ Μορόκο», με θεατές δέκα περίπου διάσημους «γκάμπλερ», ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο πρώην βασιλέας της Αιγύπτου Φαρούκ. Όταν έληξε η κανονική ώρα, ο Νικ είχε κερδίσει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια και ο πλέον χαμένος της βραδιάς ο νονός της Μαφίας, ο Κοστέλο του είπε:
— Έλληνα, φεύγεις και δε συνεχίζεις, γιατί είσαι δειλός.
Τότε ο Nick the Greek, γυρίζοντας προς τον Φαρούκ, τον παρακάλεσε να ανακατέψει την τράπουλα και μετά είπε στον Κοστέλο:
— Και τώρα, αμίγκο (φίλε), έλα να τραβήξουμε από ένα χαρτί. Ο μικρότερος χάνει πεντακόσιες χιλιάδες δολάρια!
Ο Ιταλός όμως αρνήθηκε.
Την άλλη μέρα, οι «Τάιμς» της Νέας Υόρκης έγραψαν ότι ο Κοστέλο δε θα είναι για πάντα ο αρχηγός της Μαφίας, αλλά ο Nick the Greek θα είναι ο αδιαφιλονίκητος βασιλιάς του πόκερ.

Όταν ο Σμυρνιός Νικόλαος Δάνδολος βασίλευε στις πράσινες τσόχες της Αμερικής, οι αναμετρήσεις του με θρυλικά ονόματα του πλούτου και της Μαφίας, εθεωρούντο παρτίδες-ιεροτελεστίες, που τις παρακολουθούσαν ελάχιστοι τυχεροί προσκεκλημένοι, σιωπηλοί και ανέκφραστοι, όπως οι θεατές μιας παρτίδας σκάκι από μετρ του είδους. Στη βιογραφία του, αναφέρονται ως φίλοι και θαυμαστές του μεγάλοι παραγωγοί και σταρ του Χόλιγουντ, με πρώτο τον Φρανκ Σινάτρα και τον συμπατριώτη του κροίσο Αριστοτέλη Ωνάση.

Σε κάποια βραδινή έξοδό του συνοδευόταν από το μεγάλο φυσικό Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein). Ο Νικ παρ’ όλο που ήθελε όλοι στον κύκλο του να δείξουν επίπεδο και να συμπεριφερθούν στο μορφωμένο φίλο του με σεβασμό γνώριζε πως οι άνθρωποι τους οποίους συνήθιζε να συναναστρέφεται δε γνώριζαν τίποτε από επιστήμες. Έτσι, για να αποφύγει κάποιο τυχόν μπέρδεμα αποφάσισε να τους συστήσει τον Αϊνστάιν ως «ο μικρός Al από το Princeton» (ο Einstein ήταν τότε μέλος του Ινστιτούτου Ανωτέρων Σπουδών στο πανεπιστήμιο αυτό). Τελικά ο Αϊνστάιν το διασκέδασε τόσο που το άλλο πρωί δυσκολευόταν να φύγει για το σπίτι του…

Οι μεγαλύτερες χαρτοπαικτικές αναμετρήσεις του συμπατριώτη μας είχαν γίνει Πρωτοχρονιά, κυρίως στο Λας Βέγκας. Κάποτε, ένα λεπτό πριν σημάνει ο καινούργιος χρόνος, ο Νικ έχασε σ’ ένα κόλπο κάπου 300.000 δολάρια και ατάραχος σηκώθηκε και έδωσε το σύνθημα να αναβοσβήσουν τα φώτα και ν’ ανοίξουνε τις σαμπάνιες.
«Ελπίζω», είπε, «με την αλλαγή του χρόνου ν’ αλλάξει και η τύχη μου». Όταν συνέχισε σάρωσε το τραπέζι κερδίζοντας 1.250.000 δολάρια,ποσόν που έχασε μέσα σ’ ένα μήνα στη ρουλέτα και στα άλογα, τη μεγαλύτερη από όλες τις αδυναμίες του. Σύμφωνα με την ανηψιά του (κόρη της αδερφής του που ζούσε στην Αθήνα), ο Δάνδολος ιεραρχούσε τα αγαπημένα του παιχνίδια ως εξής: Άλογα, ζάρια, ρουλέτα, χαρτιά. Ο ίδιος αντιμετώπιζε μάλλον σκωπτικά την ατυχία του στον ιππόδρομο: «Τα ρημάδια τα τετράποδα, βλέπεις, τις περισσότερες φορές τρέχουνε με τα τρία μόνο ποδάρια…».

Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του είχε νικήσει σχεδόν όλους τους αντιπάλους τους κι αναζητούσε συνεχώς νέες προκλήσεις. Στην πολιτεία της Νεβάδα τα τυχερά παιχνίδια νομιμοποιούνται το 1931. Έτσι, το Λας Βέγκας, αποτέλεσε τη βάση του.

Το καλοκαίρι του 1949, κι ενώ η πορεία του συνεχιζόταν, ο Δάνδολος πλησίασε τον Μπένι Μπινιόν (Benny Binion), έναν ιδιοκτήτη καζίνο και φανατικό λάτρη του πόκερ, με το ασυνήθιστο για τα δεδομένα της εποχής αίτημα να του κλείσει αναμέτρηση με τον καλύτερο μέχρι τότε παίκτη πόκερ, ένα παιχνίδι που θα χαρακτηριζόταν ως «Μαραθώνιος πόκερ». Ο Binion συμφώνησε να οργανώσει την αναμέτρηση μεταξύ του Nick the Greek και του μυθικού Johnny Moss με τον όρο πως το παιχνίδι θα παιζόταν δημοσίως.
Σ’ αυτό το γεγονός μάλιστα, πιστώνεται ευρέως ως η έμπνευση για τη σύγχρονη εποχή του «World Series of Poker», που καθιερώθηκε το 1970.

Το παιχνίδι αυτό, που έμεινε στην ιστορία ως η μεγαλύτερη παρτίδα πόκερ που παίχτηκε ποτέ, ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1949 και τελείωσε τον Μάιο του ίδιου έτους.
Κατά τη διάρκεια του ιδιότυπου αυτού Μαραθώνιου που διήρκεσε πέντε μήνες με διαλείμματα μόνο για ύπνο και φαγητό, οι δύο αντίπαλοι έπαιξαν κάθε παραλλαγή του πόκερ που υπήρχε.
Στο τέλος ο Moss κέρδισε το χαρακτηρισμένο ως «Μεγαλύτερο παιχνίδι της πόλης» κι ένα ποσό που έφτανε τα 2 εκατομμύρια δολάρια.
Όταν ο Δάνδολος έχασε και την τελευταία του δεκάρα, σηκώθηκε αργά από την καρέκλα του, κινήθηκε αθόρυβα και είπε τη διάσημη φράση: «Κύριε Μος, θα πρέπει να σας αφήσω να φύγετε» (Mister Moss, I have to let you go).
Έπειτα κατευθύνθηκε στον επάνω όροφο όπου κι έπεσε για ύπνο…
Η κούραση φαίνεται ότι ήταν σημαντικός παράγοντας για την ήττα του 66χρονου πλέον Δάνδολου, καθώς ήταν 24 χρόνια μεγαλύτερος απ’ τον αντίπαλό του.

Στα τέλη της ζωής του, όταν πλέον είχε μείνει απένταρος συνήθιζε να παίζει μικρές παρτίδες πόκερ κάπου στη Νότια Καλιφόρνια. Όταν ρωτήθηκε πως ενώ πριν λίγα χρόνια πόνταρε εκατομμύρια δολάρια και τώρα παίζει για μάρκες των 5 δολαρίων απαντούσε πως «έτσι είν’ η ζωή…».

Ο Δάνδολος έπαιζε για την συγκίνηση του παιχνιδιού κι όχι γι’ αυτό καθ’ αυτό το χρήμα, ενώ συνήθιζε να λέει, «η τύχη είναι μια γυναίκα κι αυτή η γυναίκα είναι ο έρωτας της ζωής μου».
Στη ζωή του o Nick the Greek εκτιμάται ότι κέρδισε και έχασε πάνω απο 500 εκατομμύρια δολλάρια (ποσό μυθικό για τα τότε δεδομένα), ενώ υπάρχουν εκτιμήσεις που το ποσό αυτό το ανεβάζουν στα 2 δις δολάρια. Δώρισε περισσότερα από 20 εκατομμύρια δολάρια για φιλανθρωπικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς, ποσό τεράστιο, όπως είπαμε, για την εποχή εκείνη. Είναι ο μοναδικός Έλληνας που μπήκε (το 1979) στη λίστα «Hall of Fame» των θρύλων του πόκερ μαζί με ακόμη 21 μεγάλους παίκτες πόκερ.

Είχε δημιουργήσει ένα μυστήριο γύρω από το πρόσωπό του καθώς ποτέ δεν αποκάλυπτε τα μυστικά του σε κανένα ενώ συνήθιζε να αφήνει μεγάλο φιλοδώρημα στους δικούς του κρουπιέρηδες. Σε πείσμα όλων όσων αμφισβητούσαν την προέλευση των χρημάτων του αποκαλούσε τον εαυτό του «ανεξάρτητο τζογαδόρο», απέφευγε τις ακριβές χαρτοπαικτικές λέσχες και τα κλειστά κλαμπ των γραβατοφορεμένων «επαγγελματιών» του είδους.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού συνήθιζε να παραμένει ανέκφραστος χωρίς να αλλάζει την όψη του προσώπου του ή τη χροιά της φωνής του. Ήταν ψηλός, ευαίσθητος, με αέρα επαγγελματία, ανθρωπιστικά ένστικτα, μερικές φορές καυστικός στα σχόλιά του αλλά πάντα με ταλέντο κι ετοιμότητα στην αντιμετώπιση των προκλήσεων.

Του άρεσε να χρησιμοποιεί σοφές φράσεις για να περιγράψει κάτι που ήθελε να πει όπως στην περίπτωση της δόξας: «Στο επάγγελμά μου η δόξα συνήθως ακολουθείται από μία πρόταση, που περιλαμβάνει τη λέξη, «φυλακή»».

Παρ’ όλα αυτά η δόξα ήταν μόνιμος σύντροφός του σε όλη του τη ζωή. Υπήρχαν καιροί όπου στο Las Vegas ερχόταν χιλιάδες επισκέπτες όχι για τα αστραφτερά κτίρια και τα φαντασμαγορικά shows αλλά γιατί τους τράβηξε εκεί η φήμη του Nick the Greek. Οι ιστορίες σχετικά με το Nick the Greek αγγίζουν τα όρια του μύθου και οι παλαιότεροι δυσκολεύονται να διηγηθούν κάποια ιστορία από τις εποχές εκείνες χωρίς να αναφέρουν το όνομά του.

Ήταν ευγενικός, με φινέτσα κι αρχοντιά και σε κέρδιζε αμέσως με τους τρόπους του. Δεν ήταν τυπικός στα ραντεβού, μπορεί να είχατε συνάντηση και να εμφανιζόταν μετά δύο μήνες απολογούμενος γιατί δεν ήρθε. Αυτό που έκανε εντύπωση στους περισσότερους ήταν πως δεν έπαιζε τζόγο μόνο μέσα στις αίθουσες τυχερών παιχνιδιών αλλά παντού και πάντοτε στη ζωή του.

Απ’ όλες όμως τις ιστορίες σχετικά με το Nick the Greek η πιο ενδιαφέρουσα είναι αυτή με τη μάχη που έδωσε στο νοσοκομείο «Όρος Σινά» (Mount Sinai Hospital) του Λος Άντζελες, για τη ζωή του. Ποτέ δεν είχε παλέψει σκληρότερα και ποτέ δεν είχε πάρει μεγαλύτερο ρίσκο.

Ο «τζέντελμαν της πράσινης τσόχας», πέθανε σε ηλικία 83 ετών, στις 25 Δεκεμβρίου του 1966, από καρδιακή προσβολή, αφού είχε προηγηθεί πνευμονία. Ήταν πλέον πάμφτωχος, αν και έμενε στο πολυτελέστερο ξενοδοχείο του Λας Βέγκας. Ορισμένοι ονομαστοί φίλοι του συναντήθηκαν και φρόντισαν έτσι ώστε να έχει μια κηδεία που του αρμόζει – χρυσό φέρετρο, χρυσά τα πάντα για ένα πραγματικά μεγάλο μύθο του Λας Βέγκας…
Τον έθαψε με μεγάλη πολυτέλεια ο Φρανκ Σινάτρα, που έκλαιγε λες και ήτανε πατέρας του…
Μαικήνες του Χόλιγουντ, σταρ και μαφιόζοι, ήρθαν με τις φιμέ λιμουζίνες τους και του εναπόθεσαν λουλούδια με τραπουλόχαρτα, κυρίως τον Ρήγα σπαθί, που τον αντιπροσώπευε στο χώρο του τζόγου.
Οι αμερικανικές εφημερίδες το γράψανε πρωτοσέλιδα και του αφιέρωσαν αρκετές σελίδες.
Όπως έλεγε ο Τέλης Σαβάλας, διάσημοι τζογαδόροι επιδιώκανε να βρεθούνε έστω για μια φορά αντίπαλοι του Νικ, για να διηγούνται, όπως στη κηδεία του, πως είχανε παίξει μαζί του.

Ο συμπατριώτης μας δεξιοτέχνης των χαρτιών, που φημιζόταν κυρίως για την εντιμότητα του, δεν πέθανε πλούσιος. Από τα χέρια του είχαν περάσει ολόκληρες περιουσίες. Οι αγαθοεργίες, τα άλογα και η έλλειψη επιχειρηματικού πνεύματος, σκορπίσανε τα χρήματα που είχε κερδίσει ο μεγάλος παίκτης στην πράσινη τσόχα.
Ο Φρανκ Σινάτρα αποχαιρετώντας τον, είπε: «Νικ, υπήρξες τόσο αγνός και έντιμος, ώστε η μόνη περιουσία που είχες ήταν οι αγαθοεργίες σου».
πηγη

Πώς βάζουμε τις αντιολισθητικές αλυσίδες;

2012-02-03T11:20:00.002+02:00

Αλήθεια ξέρετε να βάζετε αλυσίδες στο αυτοκίνητο αν χρειαστεί?

Απευθύνω την ερώτηση κυρίως στις Γυναίκες οδηγούς και πρωτίστως σε μένα..

Πραγματικά ,είναι απαράδεκτο ενω θέλουμε να θεωρούμαστε καλύτερες οδηγοί έναντι των ανδρών ,να μην ξέρουμε να βάζουμε οχι μόνο αλυσίδες αλλά ούτε καν μια ρόδα να αλλάξουμε σε περίπτωση που πάθουμε λάστιχο...

Και αυτό γιατι υπάρχει πάντα .... "ο Ιππότης της ασφάλτου" που θα μας βοηθήσει..

Γι αυτό λοιπόν έψαξα και βρήκα σχετικά με το πως μπορούμε να βάλουμε αλυσίδες στο αυτοκίνητό μας
καθώς επίσης και τι να κάνουμε σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. προστατεύοντας τον εαυτό μας απο ατυχήματα..

νομίζω οτι βρήκα το καλύτερο...ΕΔΩ και ΕΔΩ

«Σκέψου πριν ευχηθείς να χιονίσει...»

2012-02-03T08:27:00.005+02:00

Δεν ευχήθηκα ,και όμως χιονίζει ... μπορείς να τα βάλεις με το Θεό και τη φύση? Οχι!
Να να σας εξομολογηθώ ?

Δεν μου αρέσει το χιόνι , (υπο άλλες ..συνθήκες ναι)για το λόγο οτι δημιουργεί μπελάδες ,οπως π.χ. σήμερα δεν θα μπορέσω να βγώ στο καθιερωμένο μου δρομολόγιο , οι δρόμοι είναι κλειστοί η πολιτική προστασία και η μηχανη της νομαρχίας πιάστηκαν στον ύπνο ενω γνωρίζανε ...
Αλλά τι να πεις τα ξέρουμε χρόνια τώρα..
Σήμερα λοιπόν θα μείνω σπίτι ,και θα είμαι ζεστά...
Η φωτογραφία που κυκλοφορεί στο διαδύκτιο και δείχνει εναν άστεγο να κοιμάται στο κρύο,στην πλάτεια Συντάγματος πραγματικά συγκλονίζει δίνοντας ΄ετσι ενα χαστούκι σε κάποιους που ονειρεύονται χιονισμένα τοπία ,σκι....
Ας σκεφτούμε αυτούς τους ανθρώπους ,και οτι ίσως κάποιοι μεριμνήσουν γι'αυτούς για να μην ακούσουμε στα κανάλια βαρυγδουπους τίτλους "πέθανε απο το κρύο"

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Κάνει πολύ κρύο και τις επόμενες ημέρες θα κάνει ακόμη περισσότερο. Για να μην
πεθάνουν περισσότεροι συνάνθρωποί μας στο δρόμο, παρακαλούμε κρατήστε τα παρακάτω τηλέφωνα στο κινητό σας και κοινοποιήστε, όπου μπορείτε ότι:
Όσοι πολίτες εντοπίσουν άστεγους που χρειάζονται βοήθεια, μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα
210 5246515 και 210 5239465.
Επίσης να τους κατευθύνουν προς το κλειστό γυμναστήριο Ρουφ, που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Εχελιδων 69 (δηλαδή και Πέτρου Ράλλη), το οποίο θα παραμείνει ανοιχτό όλο το 24ωρο, ώστε όσοι δεν έχουν στέγη να προμηθεύονται κουβέρτες, παπλώματα και υπνόσακους, προκειμένου να περάσουν το βράδυ εκεί!!!
Στην Αθήνα οι χώροι που θα φιλοξενήσουν άστεγους είναι:
. Πολιτιστικός Χώρος 4ης Δημοτικής Κοινότητας, στη συμβολή Λένορμαν και Αλεξανδρείας.
. Λέσχη Φιλίας στη γωνία Αγίου Μελετίου και Ξεναγόρα 6.
. Λέσχη Φιλίας στην οδό Κίου 5 της Κυψέλης.
. Γυμναστήριο Ρουφ, Πειραιώς και Εχελιδών 69.
Για το Δήμο Θεσσαλονίκης είναι οι εξής:
. Ε' ΚΑΠΗ, Γαμβέτα 56 και Φλέμιγκ 36, από τις 8 το πρωί έως τις 9 το βράδυ.
. 13ο Γυμνάσιο, Εθνικής Αμύνης 26, από τις 9:30 το βράδυ έως τις 8 το πρωί.
. Β' ΚΑΠΗ , οδός Λαγκαδά 35 , από τις 8 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ.
Ακόμα στα Χανιά φιλοξενούνται άστεγοι στο Δημοτικό Γηροκομείο και το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε χώρος του πρώην θεραπευτηρίου ψυχικών παθήσεων Χανίων, να μετατραπεί σε ξενώνα φιλοξενίας αστέγων.

...To σώμα φωνάζει αυτό που σωπαίνει το στόμα

2012-02-02T20:02:00.002+02:00

Πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση για το τί είναι οι ασθένειες!

Το κρυολόγημα "στάζει" όταν ο οργανισμός δεν κλαίει.

Ο πονόλαιμος «φράζει», όταν δεν μπορεί να επικοινωνήσει τις αγωνίες.

Το στομάχι καίει όταν ο θυμός δεν μπορεί να βγει.

Ο διαβήτης εισβάλει όταν η μοναξιά πονάει.

Το σώμα παχαίνει όταν η δυσαρέσκεια πιέζει.

Ο πονοκέφαλος καταθλίβει όταν

αυξάνουν οι αμφιβολίες.

Η καρδιά χαλαρώνει όταν το νόημα της ζωής φαίνεται να τελειώνει.

Οι αλλεργίες συμβαίνουν όταν η τελειομανία είναι ανυπόφορη.

Τα νύχια σπάνε όταν απειλούνται οι άμυνες.

Το στήθος σφίγγει όταν η υπερηφάνεια εγλωβίζεται.

Η πίεση αυξάνεται όταν ο φόβος φυλακίζει.

Οι νευρώσεις παραλύουν όταν το εσωτερικό παιδί τυραννιέται.

Ο πυρετός θερμαίνει όταν οι άμυνες εκρήγνυνται.

Ο καρκίνος σκοτώνει εάν δεν συγχωρείς ή / και έχεις κουραστεί να «ζεις».

Και οι σιωπηλοί σου πόνοι; Πώς μιλάνε στο σώμα σου;

Η ασθένεια δεν είναι κακό, θα σου πει ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο.

Φαίνεται ωραίο να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα:

Ο δρόμος προς την ευτυχία δεν είναι ευθύς.

Υπάρχουν καμπύλες που ονομάζονται ΛΑΘΗ,

φανάρια που λέγονται ΦΙΛΟΙ,

φώτα που ονομάζονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,

και όλα γίνονται, αν έχεις ένα ανταλλακτικό που ονομάζεται ΑΠΟΦΑΣΗ,

μια ισχυρή μηχανή που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ,

άφθονο καύσιμο που ονομάζεται ΥΠΟΜΟΝΗ,

αλλά πάνω απ 'όλα έναν έμπειρο οδηγό που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ.

"Η ασθένεια είναι μια σύγκρουση μεταξύ της προσωπικότητας και της ψυχής. "Bach.

απο παλια μου αναρτηση

Ο πρώτος ευρωπαίος δάσκαλος με σύνδρομο Down!

2012-02-02T08:09:00.000+02:00

Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος. Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν στο κανονικό σχολείο. Η WELT ON LINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την "καθυστέρηση" και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά.
Ο Πάμπλο Πινέδα τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και αυτό το Μάρτη έκανε την πρακτική εξάσκηση στην Κόρδοβα. Ο Πινέδα αυτήν την εποχή προετοιμάζεται για τις εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος και του μένουν μόνο τέσσερις εξετάσεις για να τελειώσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και παιδαγωγικά. Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγκα στα τέλη Απρίλη προβλήθηκε η ταινία «Και εγώ επίσης» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά τον βασικό ρόλο: Ζωή, Αγάπη, Λύπη και Χαρά κατά τη διάρκεια των σπουδών. Με τον Πινέδα μίλησε ο Jan Marot.
WELT ONLINE: Πώς βιώσατε προσωπικά το σύνδρομο ντάουν;

Πάμπλο Πινέδα: Δεν ήταν οι γονείς μου που μου το είπαν. Ήταν ο δάσκαλός μου. Ήμουν περίπου εφτά χρονών, όταν με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο ντάουν. Φυσικά απάντησα ναι. Με κοίταξε έντονα και μου εξήγησε τη γενετική του σύνδρομου ντάουν. Στην ηλικία αυτή ήταν πραγματικά πολύ σκληρό. Για μένα αυτό ακουγόταν σαν αραμαϊκά. Ήταν πολύ βαρύ. Του έθεσα μόνο δύο ερωτήσεις : «Είμαι χαζός;» Απάντησε :Όχι. «Μπορώ να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου;» Απάντησε : «Κανένα πρόβλημα» . Τα υπόλοιπα μου ήταν παντελώς αδιάφορα.
WELT ONLINE: Όπως η πλειοψηφία των παιδιών με σύνδρομο ντάουν στην Ισπανία. Το 85% πηγαίνουν σε ένα κανονικά σχολείο.
Πινέδα: Ναι , τώρα. Όμως παλαιότερα δεν υπήρχε η ένταξη. Αυτό είναι η κορυφή μιας ανάπτυξης. Εγώ ήμουνα ο πρώτος μαθητής με σύνδρομο ντάουν που πήγα σε ένα δημόσιο σχολείο.WELT ONLINE : Τι αναμνήσεις έχετε από τα χρόνια του σχολείου;
WELT ONLINE: Γιατί επιλέξατε τις παιδαγωγικές σπουδές;
Πινέδα: Σαν παιδί είχα πολλές ιδέες. ΄Ηθελα να γίνω δικηγόρος, κατόπιν δημοσιογράφος. Τότε ένας καθηγητής και μέντοράς μου με συμβούλεψε να γίνω δάσκαλος ,γιατί τα παιδαγωγικά προσφέρουν περισσότερες επιλογές. Μου είπε ότι οι άλλες επιστήμες είναι σκληρές και ανταγωνιστικές. Δεν το έχω μετανιώσει ούτε δευτερόλεπτο. Μου αρέσει να εργάζομαι με παιδιά, νιώθω πολύ χρήσιμος.
WELT ONLINE: Τι σημαίνει και τι σημασιοδοτεί το είναι κανείς ο πρώτος με σύνδρομο ντάουν πτυχιούχος στην Ευρώπη ;
Πινέδα: Είναι μια μεγάλη ευθύνη. Γνωρίζω ότι οι πατέρες και οι μητέρες που έχουν παιδιά με σύνδρομο ντάουν χρειάζονται κάποιον να τους δείξει και να τους πει : «Το παιδί σου μπορεί να το κάνει αυτό».Και τα μέσα μπορούν να συνδράμουν, καθώς ψάχνουν για αξιόλογες ειδήσεις. Θέλω να δώσω πρόσωπο σε ένα κομμάτι του πληθυσμού , που σχεδόν ποτέ δεν θεωρείται αντικείμενο είδησης. Αρέσω στα μέσα- μου τηλεφωνούν τριάντα φορές τη μέρα Αυτό είναι μερικές φορές εξαντλητικό
WELT ONLINE: Σας έχουν ήδη προσφέρει θέσεις εργασίας;
Πινέδα: Όχι ακόμη. Όταν πετύχω τις εξετάσεις και πάρω την άδεια άσκησης επαγγέλματος του δάσκαλου, θα πλησιάσω το στόχο μου, να έχω δηλαδή ένα σταθερό εισόδημα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας στη Σεβίλλη συγκατοικούσα με ένα συνάδελφο. Για μένα έχει μεγάλη σημασία να οργανώσω την ανεξαρτησία μου .Δεν ξέρω ακόμη πού θα εργαστώ. Μπορεί στην επιμόρφωση, στον επαγγελματικό προσανατολισμό, στην συμβουλευτική, ποιος ξέρει. Είμαι ευέλικτος
WELT ONLINE: Τι είναι, κατά τη γνώμη σας, η « οπισθοδρομική / καθυστερημένη κοινωνία»;
Πινέδα: Το μεγαλύτερο έλλειμμα της κοινωνίας είναι το ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τη διαφορετικότητα. Λόγω της έλλειψης κατανόησης κολλά κάποιος/ α ταμπέλες. «Οι ομοφυλόφιλοι», «οι Ξένοι/ μετανάστες» και φτάνει μέχρι του σημείου «Οι γυναίκες» .Χωρίζουν σε ομάδες, δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν «το διαφορετικό». Το απομονώνουν , το απλοποιούν ή το αποφεύγουν με κάθε τρόπο. Δημιουργούνται στερεότυπα, προκαταλήψεις μέχρι και λέξεις , όπως "discapacidad" (ανικανότητα) στα ισπανικά για να δηλωθεί η έννοια της υστέρησης ή καθυστέρησης..
WELT ONLINE: Ποια εναλλακτική λύση θα υπήρχε για σας; Διότι και η ισπανική λέξη «Minusvalido» («κατώτερος/ κατώτερης αξίας») δεν είναι σε καμιά περίπτωση κατάλληλη.
Πινέδα: Είναι προσβολή να αποκαλείς κάποιον «ανίκανο» ή «καθυστερημένο». Γιατί να μην τον αποκαλείς «αλλιώτικο» ή « διαφορετικό άνθρωπο»; Με τον όρο σύνδρομο Ντάουν περιγράφεται μια γενετική μετάλλαξη κατά την οποία το χρωμόσωμα 21παρουσιάζεται τρεις φορές (εξού και ο όρος τρισωμία -21).

WELT ONLINE: Ποια είναι η γνώμη σας για την έκτρωση εμβρύων στα οποία έχει προγεννητικά διαγνωστεί κάποια καθυστέρηση, πράγμα που αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης αυτή την εποχή στη Γερμανία;
Πινέδα: Είμαι αντίθετος στην έκτρωση. Όχι για ηθικούς λόγους αλλά λόγω της εμπειρίας μου. Είναι δύσκολες καταστάσεις και εμπειρίες ,αλλά σε εμπλουτίζουν ως άνθρωπο. Εξαιτίας της έκτρωσης κάποιος / α δεν θα τις βιώσει ποτέ .Γονείς με παιδιά που είναι «διαφορετικά» γίνονται καλύτεροι γονείς. Γίνονται ανεκτικότεροι και πιο αλληλέγγυοι. Δεν είναι καλό να επιλέγεις ένα παιδί "`a la carte". Σε τελική ανάλυση επιλέγουμε το τέλειο. Και όταν όλοι είναι ίδιοι, τότε είμαστε σε πολλά φτωχότεροι. Ακόμη και τα λουλούδια διαφέρουν ,αλλά όλα είναι όμορφα.. Αυτή η τάση για ομογενοποίηση είναι κακή .Όταν όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, έχουν την ίδια εμφάνιση, είναι όλοι ομοιόμορφοι, αυτό είναι ο Φασισμός.
WELT ONLINE: Η ταινία, που είχε τη ζωή σας ως έμπνευση, είχε ρομαντικά στοιχεία (στιγμές). Ονειρεύεστε να κάνετε τη δική σας οικογένεια;
Πινέδα: Αυτό είναι δύσκολο. Η λογοτεχνία για το σύνδρομο Ντάουν στρέφεται κυρίως γύρω από τη γενετική, την αντίληψη ή τη συμπεριφορά. Ποτέ δεν συζητιέται η συμπάθεια μεταξύ ανθρώπων με σύνδρομο Ντάουν. Σ' αυτό ακριβώς φαίνεται η μεγάλη δύναμη της ηθικής. Στην Ισπανία, μετά από 40 χρόνια δικτατορίας του Φράνκο και με μια σταθερά διαμαρτυρόμενη καθολική εκκλησία, αυτό αποτελεί θέμα ταμπού. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για σεξ. Πρέπει τελικά κανείς να διαχωρίσει την ηθική από την πράξη. Μερικά Μέσα έχουν μια σχεδόν άρρωστη απληστία να δημιουργούν εντυπώσεις (να προκαλούν) . Αρνήθηκα μια πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα talk show, που ονομάζεται "La Noria" όπου το θέμα θα ήταν σχετικό με Σεξ και Αναπηρία. Μου ήταν αδύνατο να πάω, είναι πολύ προκλητικό και μόνο για δημιουργία εντυπώσεων. Αυτό είναι ένα ιδιωτικό, ακανθώδες θέμα, ακόμα και κάποιοι φίλοι μου με απέτρεψαν από το να συμμετέχω. Και οι άνθρωποι της τηλεόρασης έμειναν άναυδοι μετά την άρνησή μου.
WELT ONLINE: Στην Αυστρία και στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του ναζισμού δολοφονήθηκε αμέτρητο πλήθος ανθρώπων με σύνδρομο ντάουν Από μεταπολεμικές μελέτες για χρόνια ήταν διαδεδομένη η εντύπωση ότι το σύνδρομο ντάουν συνδέεται με προσδόκιμο ζωής τα 30 χρόνια;
Πινέδα: Αυτά είναι μύθοι που δημιουργούνται σύμφωνα με την ιστορία των κρατών και της επιστήμης. Η κατάσταση σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Φτάνουμε στα γηρατειά. Εξαρτάται από το πόσο υγιείς διατηρούμαστε , σωματικά και πνευματικά. Εγώ, όπως και πολλοί νέοι άνθρωποι με σύνδρομο ντάουν ήμουν υπέρβαρος. Με γυμναστική και σωστή διατροφή έχασα12 κιλά. Είχα, επίσης, την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια με πνευματικά ενδιαφέροντα. Με εφημερίδες και μια βιβλιοθήκη Γι' αυτό από πολύ νωρίς είχα περιέργεια και ενδιαφέροντα. Όταν απαγορεύεις σε κάποιον την καλλιέργεια, κατά έναν τρόπο τον σκοτώνεις..
WELT ONLINE: Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το ουσιαστικό κατά την ανατροφή παιδιών με σύνδρομο ντάουν.;
Πινέδα: Η Αυστρία ,η Ελβετία και η Γερμανία πολιτισμικά διαφέρουν από την Ισπανία. Ίσως εκεί (Ισπανία) με καταλαβαίνουν περισσότερο. 1ον: Πρέπει να συμπεριφέρεστε στο παιδί σας όπως σε ένα παιδί και όχι όπως σε έναν «ανάπηρο». Έτσι πρέπει να το αναθρέψετε και να το εκπαιδεύσετε (μορφώσετε). Πρέπει να μιλάτε με το παιδί σας, γιατί ο χειρότερος εχθρός για τα παιδιά με σύνδρομο ντάουν. είναι η σιωπή. Δεν πρέπει να έχετε κανένα κόμπλεξ . Βγείτε μαζί τους έξω στον κόσμο. Πρέπει να δείξετε στους άλλους ότι αυτό είναι το παιδί σας. Δεν πρέπει ποτέ να είστε υπερπροστατευτικοί, ποτέ. Πρέπει να του δίνετε φυσικά και πνευματικά ερεθίσματα και έτσι να το διδάξετε να είναι αυτόνομο. Γιατί τι θα συμβεί όταν κάποτε δεν θα είστε πια κοντά του ως γονείς;
http://giagia-antigonh.blogspot.com/
Μετάφραση: Μαρίνα Μάλλιου

«Η ζωή είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία!»

2012-02-01T22:02:00.001+02:00

Το γράμμα του Ντοστογιέφσκι προς τον αδερφό του, όταν γλίτωσε από εκτελεστικό απόσπασμα
Αγία Πετρούπολη

Στις 28 Ιανουαρίου του 1881 ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι πέθανε στην Αγία Πετρούπολη (στις 9 Φεβρουαρίου του 1881 σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο) από «αιμορραγία», η οποία πιθανόν συσχετιζόταν με επιληπτική κρίση.

Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι
Είχε ζήσει μια πολύ γεμάτη ζωή και μία τουλάχιστον φορά αντιμετώπισε το θάνατο κατάματα, κοιτώντας ένα
εκτελεστικό απόσπασμα, περιμένοντας τον τελευταίο πυροβολισμό. Το 1849 ο συγγραφέας συνελήφθη μαζί με άλλα μέλη της επαναστατικής/προοδευτικής ομάδας του «κύκλου Petrashevsky», η οποία ήταν αντίθετη με τη διοίκηση του Τσάρου.
Τα μέλη καταδικάστηκαν σε θάνατο και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες για να αντιμετωπίσουν το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Ντοστογιέφσκι ήταν στη δεύτερη ομάδα, και καθώς παρακολουθούσε τα όπλα που σημάδευαν την πρώτη ομάδα, τους δόθηκε χάρη. Η ομάδα εξορίστηκε στη Σιβηρία όπου ο ίδιος έμεινε για τέσσερα χρόνια.στο γραφείο του συγγραφέα

Γυρνώντας στο κελί του, μετά την χάρη που του δόθηκε, έγραψε ένα γράμμα στον αδερφό του. Εδώ βρίσκεται ολόκληρο το γράμμα, εγώ θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα:

«Όταν αναπολώ το παρελθόν μου και σκέφτομαι πόσο χρόνο έχω χάσει για το τίποτα, πόσο πολύ χρόνο έχω σπαταλήσει ματαιοπονώντας, σε λάθη, τεμπελιά, σε ανικανότητα για να ζήσω – πόσο λίγο εκτιμούσα τη ζωή, πόσες φορές αμάρτησα ενάντια στην καρδιά μου και στην ψυχή μου – τότε η καρδιά μου ματώνει. Η ζωή είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία, κάθε λεπτό μπορεί να είναι μια αιωνιότητα ευτυχίας!

Δεν είμαι ούτε κακόκεφος ούτε αποκαρδιωμένος. Η ζωή βρίσκεται παντού, η ζωή είναι εντός μας, όχι εκτός μας. Θα βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπινα πλάσματα και θα είμαι ένας άντρας μεταξύ αντρών κι έτσι θα παραμείνω για πάντα, δεν θα αποκαρδιωθώ και δεν θα τα παρατήσω ό,τι κι αν συμβεί – αυτό είναι η ζωή, αυτό είναι το νόημά της, θα το θυμάμαι για πάντα. Αυτή η ιδέα έχει κυριεύσει τη ζωή μου και το αίμα μου.»

Στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων» περιέγραψε την εμπειρία του από τη Σιβηρία. Αν θέλετε να εξακριβώσετε αν πράγματι αντιμετώπισε τη ζωή ως δώρο, ακόμα και μέσα στη φυλακή, μπορείτε να το διαβάσετε όλοεδω

πηγη

Καλό μήνα !Φεβρουάριος: ο μήνας των καθαρμών

2012-02-01T06:00:00.002+02:00

Φεβρουάριος ή Φλεβάρης
Ονομασία του μήνα Φεβρουαρίου
Ετυμολογία μήνα: Ο Φεβρουάριος παράγεται από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαίρω, αγνίζω, αποβάλλω τα καθάρματα.
Ο Φεβρουάριος προστέθηκε στο Ρωμαϊκό έτος σαν ο τελευταίος μήνας από τον Πομπίλιο Νουμά. Είναι μήνας διαβατήριος και αποκαθαρκτικός. Το 153 π,χ. μεταφέρθηκε στη θέση που έχει σήμερα (δεύτερος μήνας του έτους), και σε αυτή τη θέση διατηρήθηκε και στο Γρηγοριανό ημερολόγιο. Στη διάρκειά του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών.
Η λατινική λέξη februa σημαίνει καθάρσιος-καθαρκτικός και το ουδέτερο πληθυντικού februa, σήμαινε
όχι μόνο καθαρτήριος, αλλά και συγκεκριμένα ειδική γιορτή που γίνονταν τον μήνα Φεβρουάριο.
Ο μήνας λοιπόν που περιλάμβανε τους καθαρμούς ονομάστηκε Februarious mensis και μετά από παράλειψη του mensis (μήνας) έμεινε η λέξη Φεβρουάριος.
Η Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος αναφέρει ότι ο Φέβρουος ήταν ο θεός των νεκρών και η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε τους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς.
Ο μήνας Φεβρουάριος ήταν αφιερωμένος λοιπόν από τους Ρωμαίους στον εξαγνισμό και επιπρόσθετα, επειδή ήταν πολύ βροχερός τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα.
Ο Φεβρουάριος αντιστοιχούσε προς τον αττικό μήνα Ανθεστηριώνα.
Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολόγιου (46 π.χ.) περιορίστηκαν οι μέρες του μήνα αυτού από 30 που ήταν ως τότε σε 29, και την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου του αφαιρέθηκε μια ακόμη ημέρα, που προστέθηκε στον μήνα Αύγουστο προς τιμήν του Αυτοκράτορα.

Ονομασίες λαϊκές για το μήνα Φεβρουάριο

Για να συντονιστεί το ημερολόγιο των 365 ημερών προς το ηλιακό έτος, καθιερώθηκε η αύξηση των ημερών του Φεβρουαρίου κατά μια, κάθε τέσσερα χρόνια.
Ο λαός μας τον αποκάλεσε Κουτσοφλέβαρο, επειδή έχει 28 ημέρες και κάθε τέσσερα χρόνια 29. Κάθε τέσσερα χρόνια που έχουμε δίσεκτο έτος, ο λαός μας πιστεύει ότι είναι κακότυχο. Το δίσεκτο έτος δεν πρέπει να φυτεύουν αμπέλια οι γεωργοί ούτε να γίνονται γάμοι ούτε να χτίζονται σπίτια.
Λέγεται επίσης Φλιάρης, Ληψομήνας, Κουτσός, Κουτσούκης ή Μικρός (Κύπρος).
Στον πόντο τον Φεβρουάριο τον ονόμαζαν συνήθως Κούντουρος, γιατί έχει κοντή ουρά, αφού είναι λειψός σε σχέση με τους άλλους. Επίσης σε κάποια μέρη λεγόταν Κούτσουρος, διότι κατά κάποιο τρόπο είναι κουτσουρεμένος.
Οι δύο λέξεις Φεβρουάριος, Φλεβάρης δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους άσχετα αν συμπτωματικά ταιριάζουν τόσο ώστε η μια να προέρχεται από την άλλη.
Το ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ είναι ρωμαϊκό από τους Ρωμαίους θεούς Φεβρούα των καθαρμών και Φέβρουο των νεκρών.
Το ΦΛΕΒΑΡΗΣ βγαίνει από τη λαϊκή ελληνική παράδοση και έχει σχέση με τις φλέβες της γης. Ο λαός μας κατά τον Δ.Σ. Λουκάτο, παρετυμολόγησε τον μήνα και τον ονόμασε Φλεβάρη, επειδή «ανοίγει τις φλέβες του» και γεμίζει τη γη νερά.
Κατ' άλλους λέγεται Φλεβάρης, γιατί παγώνει τις φλέβες της γης. Στη Θράκη υπάρχει το ρήμα φλεβαρίζω= πλημμυρίζω, επειδή τα χωράφια «φλεβαρίζουν από τις βροχές
Λέγεται και τρυγητής γιατί στον αγροτικό βίο, ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των αμπελιών. Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). Για αυτό του το περιεχόμενο ο Φλεβάρης λέγεται όπου είναι ανεπτυγμένη η αμπελουργία και Κλαδευτής.
Για τον άστατο καιρό, ο Φλεβάρης λέγεται επίσης και Μεθυσμένος, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.
Παρ’ όλα αυτά ο Φεβρουάριος με τις ανθισμένες αμυγδαλιές είναι επίσης και προπομπός της άνοιξης, όπως μας λέει και η παροιμία: «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει». Και μαζί με την οργιάζουσα φύση έρχονται και οι οργιαστικές τελετουργίες της Αποκριάς.

Γιορτές το μήνα Φεβρουάριο
Του Αγίου Τρύφωνα 1 Φεβρουαρίου. Ο άγιος Τρύφωνας θεωρείται φύλακας των αμπελιών.
Της Υπαπαντής 2 Φεβρουαρίου. Γιορτάζεται σε ανάμνηση της συναντήσεως του Συμεών με το παιδίον Ιησού (Λουκ., 2.25).
Τότε γίνονται προβλέψεις. «Ό,τι καιρό κάνει της Υπαπαντής, θα βαστάξει σαράντα ημέρες». Αν είναι καλός ο καιρός στις 2 Φεβρουαρίου, ο βαρύς χειμώνας θα διαρκέσει πολύ ακόμα. Από τις 2 Φλεβάρη σταματούν οι γιορτές και μαζί η αργία και η σχόλη.
Του Αγίου Συμεών 3 Φεβρουαρίου. Ο Άγιος τιμάται από τις εγκύους, που έλεγαν παρετυμολογώντας: «για να μη γεννηθεί το παιδί σημειωμένο».
Του Αγίου Χαραλάμπους 10 Φεβρουαρίου.
Πρώτη Κυριακή της Αποκριάς «Οι μεταμφιέσεις και οι παράδοξοι χοροί των μασκαράδων γίνονται για να ξυπνήσουν τα πνεύματα της βλαστήσεως» .
H Καθαρά Δευτέρα eίναι μια πανάρχαιη γιορτή που σχετίζεται κυρίως με τις πομπές των Κατ' Αγρούς Διονυσίων αλλά και με ορισμένες Απολλώνιες ιδέες λατρευτικού περιεχομένου. Στις μέρες μας συνηθίζεται ο εορτασμός με ομαδική έξοδο στην εξοχή.
Αρχαίες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, Χόες. Στην Αττική γιόρταζαν τα πρώτα άνθη της αμυγδαλιάς με διαγωνισμούς οινοποσίας. Άνοιγαν τους πίθους με το κρασί (πιθοίγια) και γέμιζαν τις κρασοκανάτες (χόες). Νικητής ήταν όποιος άδειαζε πρώτος τον χουν που χώραγε περισσότερο από δύο λίτρα.

Ο Άγιος Κασσιανός γιορτή στο μήνα Φεβρουάριο

Κάθε τέσσερα χρόνια που το έτος είναι δίσεκτο, την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου, δηλαδή στις 29 του μήνα, γιορτάζει ο Άγιος Κασσιανός. Η περίεργη αυτή γιορτή, έδωσε αφορμή για διάφορες λαϊκές ερμηνείες και περιπαίγματα.
Στη Μυτιλήνη, τη γιορτή του Αγίου Κασσιανού τη θεωρούν ως γιορτή των τεμπέληδων! Λένε μάλιστα: « του Κασσιανού γιορτάζουν οι οκνοί (οι τεμπέληδες)».
Η παράδοση από την Μυτιλήνη που εξηγεί τις παραπάνω εκφράσεις είναι οι εξής:
Μια μέρα που ο Χριστός γύριζε με τους Αποστόλους, έκατσε σε ένα μέρος να ξεκουραστεί. Πάνε τότε όλοι οι Άγιοι κοντά, για να του γυρέψουν δουλειά. Πάει ο Άι- Νικόλας και του λέει:
_ Χριστέ μου για πες μου, τι να κάνω;
Λέει τότε ο Χριστός:
_ Πήγαινε να δεις ποια καράβια και καΐκια βολοδέρνουν και απέ να τα σώζεις.
Πάει ο Άι - Τρύφωνας και του λέει:
_ Εγώ τι θέλεις να κάνω;
_ Αμ' το κλαδευτήρι το'χεις στη μέση σου και κρέμεται, τι ρωτάς λοιπόν; Πήγαινε στα χωράφια και στα αμπέλια και κάνε τη δουλειά σου. Διώξε τις αρρώστιες απ' τα δέντρα κι όλα τα κακά!
Ένας ,ένας πήγαν όλοι οι Άγιοι στο Χριστό και ανέλαβαν τη δουλειά τους. Πίσω, πίσω πήγε και ο Άγιος Κασσιανός και λέει:
_ Εγώ Χριστέ μου, τι να κάνω;
Γέλασε τότε ο Χριστός, δε βάσταξε και του ‘πε:
_ Αμ' εσύ είσαι που είσαι οκνός! Φύλαγε λοιπόν το Φλεβάρη! Κι άμα δεις και τραβάει είκοσι εννιά, έμπα μέσα στο είκοσι εννιά και κάνε τη δουλειά σου. Πάλι, σα δεν έχει είκοσι εννιά , κάτσε απ' όξω.

Γεωργικές εργασίες το μήνα Φεβρουάριο
Φυτεύουν πατάτες.
Προετοιμάζουν τα χωράφια για να σπείρουν ανοιξιάτικα σιτηρά και
ενισχύουν τα φθινοπωρινά λιπαίνοντάς τα.
Κλαδεύουν αμπέλια και δέντρα.
Καθαρίζουν τα μαντριά.
Συντηρούν την κοπριά σε λάκκους.
Σβαρνίζουν τα χωράφια.
πηγη

Τι έκαναν οι Έλληνες για τον κόσμο;

2012-01-31T20:33:00.002+02:00

«Είστε ανεύθυνος λαός», «Δεν πληρώνετε τους φόρους σας», «Είστε βολεμένοι», «Λειτουργείτε με ωχαδελφισμό», «Είστε τεμπέληδες»… είναι μερικές μόνο από τις φράσεις που χρησιμοποιούν σήμερα οι περισσότεροι Ευρωπαίοι -πολιτικοί και απλός λαός- για να μας χαρακτηρίσουν! Η κρίση μπορεί να έφερε τα πάνω-κάτω, όμως κανείς από αυτούς δεν πρέπει να ξεχνάει! Τι; Αυτά που η Ελλάδα έκανε για τον κόσμο ολόκληρο, προσφέροντας βασικά στοιχεία πολιτισμού και ανθρωπισμού. Κι αν το ερώτημα «Τι έκαναν οι Έλληνες για τον κόσμο» σάς φαίνεται… ρητορικό, ελάτε να δούμε μαζί 10 σημαντικά πράγματα που… ταξίδεψαν από τη χώρα μας σε ολόκληρο τον πλανήτη, για να γίνει καλύτερος!
Εχουμε και λέμε...

1. Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες

Οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν το 1896 στην Αθήνα. Αν και το ελληνικό κράτος αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα, ...οι Έλληνες κατάφεραν να οργανώσουν τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες με μεγάλη επιτυχία. Η μικρή τότε Ελλάδα έστειλε στον κόσμο ένα μήνυμα ειρήνης και φιλίας μεταξύ των λαών, ενώ αυτή η πρώτη διοργάνωση έβαλε τα θεμέλια για μια διεθνή αθλητική οργάνωση που έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη αθλητική γιορτή του πλανήτη!

2. Σύσταση Δικαστηρίων

Η αρχική έννοια σύστασης δικαστηρίου για την απονομή δικαιοσύνης βρίσκεται στην ελληνική μυθολογία και μάλιστα γινόταν από τους ίδιους τους Ολύμπιους Θεούς, από τους οποίους προϊστορικά πέρασε στην Αρχαία Ελλάδα, αρχικά να απονέμεται από τους βασιλείς και αργότερα ανατέθηκε στα δικαστήρια. Στην αρχαία Αθήνα ονομαστά ποινικά δικαστήρια ήταν η Βουλή του Αρείου Πάγου, το Παλλάδιο, το Δελφίνιο και η Ηλιαία.

3. Θέατρο

Κάθε πόλη στην αρχαία Ελλάδα είχε τουλάχιστον ένα θέατρο. Οι πόλεις-κράτη είχαν μεγάλο ανταγωνισμό μεταξύ τους, παρουσιάζοντας πολλές παραστάσεις εν είδει διαγωνισμού, ενώ η σημασία του θεάτρου ήταν τόσο μεγάλη για τους αρχαίους, αφού άφηναν ακόμη και τους κρατούμενους των φυλακών να παρακολουθούν κάποια έργα. Χτισμένα πάνω σε λόφους, έτσι ώστε να μπορούν οι θεατές να βλέπουν με ευκολία τη σκηνή, το Αρχαίο Θέατρον άφησε το στίγμα του στον πολιτισμό ανά τους αιώνες.

4. Δημοκρατία

Η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν το πολιτικό σύστημα που αναπτύχθηκε στην αρχαία ελληνική πόλη-κράτος της Αθήνας και ήταν η πρώτη γνωστή δημοκρατία αλλά και η πιο σημαντική κατά την αρχαιότητα. Το δημοκρατικό πολίτευμα της κλασικής Αθήνας αποτελεί ένα ανεπανάληπτο πρότυπο συμμετοχής του λαού στα κοινά, ενώ η δημοκρατική διακυβέρνηση έφτασε σε βαθμό υποδειγματικού δημοκρατικού πολιτεύματος στα χρόνια του Περικλή, στο λεγόμενο «χρυσό αιώνα».

5. Ντους

Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που είχαν αποχετευτικό σύστημα,(οι άλλοι λαοί στην υπαιθρο) ενώ διοχέτευαν τα νερά των υδραγωγείων σε ένα μεγάλο κοινόχρηστο ντους (που χρησιμοποιείτο από πλούσιους και φτωχούς). Οι ανακαλύψεις στην Πέργαμο αποδεικνύουν του λόγου το αληθές, ενώ οι Ρωμαίοι πήραν την ιδέα αυτή από τους Έλληνες και την εξέλιξαν.

6. Ο αναλογικός υπολογιστής

Πάνω από έναν αιώνα πριν ανακαλύφθηκε ένα »περίεργο» εργαλείο από δύτες στο βυθό της θάλασσας των Αντικυθήρων. Ήταν ένας αστρολάβος; Ήταν ένα αστρονομικό ρολόι; Ή κάτι άλλο; Για πολλά χρόνια, η συστηματική εξέταση του αντικειμένου απέτυχε να φωτίσει τη σκοπιμότητα του περίεργου αυτού μηχανήματος. Όμως, η έρευνα τα τελευταία πενήντα χρόνια έχει ρίξει λίγο φως. Ο περίφημος Μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι ασχολείτο με τα αστρονομικά φαινόμενα, λειτουργώντας ως ένας περίπλοκος μηχανικός «υπολογιστής» που παρακολουθούσε και κατέγραφε τους κύκλους του ηλιακού συστήματος.

7. Πίτσα

Οι πίτες με διάφορους γευστικούς συνδυασμούς (ελιές, τυρί και χόρτα) ήταν το αγαπημένο σνακ των αρχαίων, ενώ το πρώτο είδος πίτσας ήταν ο επονομαζόμενος «πλακούς», δηλαδή μία βάση από ψωμί πάνω στην οποία τοποθετούσαν διάφορα βότανα και στη συνέχεια την έψηναν σε καυτές πέτρες.

8. Μαθηματικά

Η Ευκλείδεια Γεωμετρία, το Πυθαγόρειο Θεώρημα και η Τριγωνομετρία είναι ελληνικά. Και μπορεί όλα αυτά να έχουν φέρει… ανείπωτη δυστυχία σε αμέτρητες γενιές μαθητών, χωρίς αυτές, όμως, τις ανακαλύψεις δεν θα είχαμε την αρχιτεκτονική, ούτε καν την πλοήγηση βρε αδερφέ(!)… και ούτω καθ’ εξής! Ο κατάλογος είναι σχεδόν ατελείωτος.

9. Ο καταπέλτης

Χάρη σε όλα αυτά τα μαθηματικά που αναφέραμε πιο πάνω, οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν έναν καταπέλτη που αύξησε το εύρος και τη δύναμη των πυρομαχικών τους. Πιο συγκεκριμένα, ο πρώτος καταπέλτης κατασκευάστηκε την εποχή των Καρχηδονίων το 399 π.Χ., ενώ το τόξο εμφανίστηκε ακόμη νωρίτερα, στα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα.

10. Η ατμομηχανή

Η πρώτη ατμομηχανή κατασκευάστηκε από τον Ήρωνα, περίφημο Έλληνα μαθηματικό, φυσικό και μηχανικό της αρχαιότητας, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. (κατ’ άλλους τον 1ο αι. μ.Χ.) και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η «αιολόσφαιρα» όπως ονομαζόταν ήταν μία συσκευή που κινούνταν με τη δύναμη του ατμού, ενώ υπήρξε ο πρόδρομος της εφεύρεσης της ατμομηχανής.

Συμπέρασμα: Πολλά από τα πράγματα που οι «προηγμένοι» λαοί απολαμβάνουν σήμερα ως αναπόσπαστο κομμάτι της ελευθερίας τους ή του σύγχρονου τρόπου ζωής τους προέρχονται από την ανάπτυξη τους κατόπιν της υιοθέτησης προτύπων από τους Έλληνες του παρελθόντος.
Είπατε τίποτα;
πηγη

....Γεωργία Σάνδη...

2012-01-31T19:19:00.000+02:00

Με αφορμή το "ταξίδι" στο Παρίσι του 19ου αιώνα μέσα από την μουσική και την λογοτεχνία που πραγματοποιήθηκε στο μέγαρο μουσικής ακολουθει το αφιέρωμα στην Γεωργία Σάνδη στη γυναίκα που υπήρξε μούσα του Λιστ και του Σοπέν.

Amandine-Aurore-Lucile Dupin, η Γεωργία Σάνδη (George Sand), μια από τις πολύ μεγάλες μορφές του ΙΘ΄ αιώνα, παραμένει ως προσωπικότητα ακόμη ασαφής, τυλιγμένη με τον απόηχο των θαυμασμών, αλλά και με μια αχλύ φαρμακερής αμφισβήτησης. Μια βαρόνη, η οποία τρέχει στα χωριάτικα πανηγύρια, μια μητέρα που γυρνάει τον κόσμο συζώντας με τα παιδιά και τους εραστές της, μια ρομαντική συγγραφέας που καπνίζει, φοράει αντρικά κοστούμια και μάχεται για τα δικαιώματα του γυναικείου φύλου, μια απόγονος του βασιλιά της Πολωνίας, που κατεβαίνει στους δρόμους πολεμώντας για την Κομμούνα. Και πάντα να γράφει, να εμπνέει συγγραφείς όπως ο Ντοστογιέφσκι και ο Μπαλζάκ, μουσικούς όπως

ο Σοπέν και ο Λιστ, να έχει φίλους της τον Φλωμπέρ και τον Ντελακρουά, θαυμαστές της τον Ουγκώ και τον Χάινε... Αυτή δεν είναι γυναίκα (είπαν πολλοί), είναι σκάνδαλο!

Η καταγωγή και η φύση

Η Γεωργία Σάνδη γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του 1804 στο Παρίσι. Το όνομά της ήταν Αμαντίν Ορόρ Λουσίλ Ντιπέν, αλλά όλοι τη φώναζαν Ορόρ (Αυγή). Ο πατέρας της ήταν αριστοκράτης, ενώ η μητέρα της άνθρωπος του λαού. Η μικρή Ορόρ μεγάλωσε στο αρχοντικό σπίτι των προγόνων της, στο Νοάν, στην επαρχία του Μπερί, στο κέντρο, σχεδόν, της Γαλλίας, με τη γιαγιά της.

Για καλή της τύχη, η γιαγιά Ντιπέν, αν και ευγενής, ήταν οπαδός του Ζαν Ζακ Ρουσώ (1712 - 1778), ο οποίος με τις ιδέες του «άναψε τους πυρσούς της Γαλλικής Επανάστασης» και διακήρυττε την επιστροφή στη φύση, όπου, καθώς δίδασκε, βρίσκει κανείς πιο εύκολα το θεό απ' ό,τι στις εκκλησιές. Με μια γιαγιά, η οποία δήλωνε άθεη και φυσιολάτρισσα, το κοριτσάκι μεγάλωσε ελεύθερο από περιορισμούς και συμβατικότητες, ευτυχισμένο με τη συντροφιά των παιδιών του χωριού, μαγεμένο από τις λαϊκές διηγήσεις και τα τραγούδια των γεωργών και των γυρολόγων, περίεργο να εξερευνά τη φύση και τα θαύματά της.

Τίποτε από αυτά τα ελεύθερα μαθήματα δε θα ξεχάσει στη ζωή και στην τέχνη της η κατοπινή συγγραφέας. Η ζωή των αγροτών, όπως αργότερα και των εργατών, θα εμπνέουν το έργο της και θα την οδηγήσουν σε μελέτες πρώιμης εθνογραφίας, μεγάλης οξυδέρκειας.

«Ο χωρικός λοιπόν είναι, αν μπορούμε να πούμε, ο μόνος ιστορικός που μας έχει απομείνει από τα προ-ιστορικά χρόνια. Τιμή και πνευματικό κέρδος για όποιον θ' αφιερωνόταν στην έρευνα των θαυμαστών παραδόσεων κάθε χωριού, οι οποίες, αν συγκεντρωθούν, ομαδοποιηθούν, μελετηθούν συγκριτικά και αναλυθούν προσεχτικά, θα μπορέσουν ίσως να ρίξουν ένα φως στο βαθύ σκοτάδι των πρωτόγονων καιρών. Αλλά γι' αυτό θα χρειαζόταν μια ολόκληρη ζωή, έστω και μόνο για τη Γαλλία.

Από την άλλη, θα πρέπει να προειδοποιηθούν οι ερευνητές ότι οι παραλλαγές του ίδιου θρύλου είναι αναρίθμητες (...). Αυτή η πολλαπλότητα είναι το φυσικό της προφορικής λογοτεχνίας. Η ποίηση των ανθρώπων της υπαίθρου, όπως και η μουσική τους, αριθμούν τόσους διασκευαστές όσους και ανθρώπους». («Lιgendes rustiques», 1858).

Η γέννηση ενός ονόματος

Μετά τις σπουδές της στη σχολή των Αγγλίδων Καλογραιών, η Ορόρ Ντιπέν πηγαίνει στο Παρίσι. Σε μια βεγγέρα γνωρίζεται με τον βαρόνο Φρανσουά Καζιμίρ Ντιντεβάν και το 1822 παντρεύονται. Ο γάμος τους δε θα είναι ευτυχισμένος, ούτε μακρόχρονος. Μόνο κέρδος της θα είναι τα δυο παιδιά τους: Ο λατρεμένος της Μορίς και η ατίθαση Σολάνζ.

Η βαρόνη ταξιδεύει, γράφει βιβλία, αρθρογραφεί σε περιοδικά και γνωρίζει το μεγάλο έρωτα στο πρόσωπο του νεαρού συγγραφέα Ζιλ Σαντό (Jules Sandeau). Γράφουν μαζί ένα μυθιστόρημα, που η Ορόρ το υπογράφει με ψευδώνυμο J. Sand., παρμένο από το όνομα του αγαπημένου της. Ενα χρόνο αργότερα, στα 1832, κυκλοφορεί το πρώτο της μυθιστόρημα - «Ιντιάνα» - και εμφανίζεται για πρώτη φορά με το όνομα που θα γίνει διάσημο: George Sand - Γεωργία Σάνδη. Το πάθος του γραψίματος έχει ριζώσει μέσα της και θα καρπίζει για όλη της τη ζωή.

«Εχω έναν σκοπό, ένα καθήκον, ας την πω τη λέξη, ένα πάθος. Το να γράφω είναι ένα πάθος βίαιο και σχεδόν ακαταμάχητο» (Από επιστολή της, 1831).

«Να μη βάζει κανείς τίποτα από την καρδιά του σ' αυτό που γράφει; Καθόλου δεν καταλαβαίνω, μα καθόλου. Εμένα μου φαίνεται ότι αυτό και μόνο πρέπει να βάζουμε». (Από Επιστολή στον Φλωμπέρ, 1866).

«Η τυραννία, η ζήλια και η βία είναι πάντα σημάδια αδυναμίας» («Horace», 1841).

Το σπίτι της Σάνδη στο Παρίσι γίνεται το κέντρο της καλλιτεχνικής ζωής. Εκεί συναντιούνται οι Μπαλζάκ, Φραντς Λιστ, Προσπέρ Μεριμέ, Χάινε. Τα μυθιστορήματα διαδέχονται το ένα το άλλο και η επιτυχία κάθε καινούριου τίτλου ξεπερνά εκείνην του προηγούμενου. Η ζωή της είναι θυελλώδης, αλλά η σκέψη της είναι πάντα στα ζητήματα της κοινωνικής αδικίας.

« "Αλλά", έλεγε με οργή, "αυτοί οι άθλιοι μπάσταρδοι που κυβερνάνε τον κόσμο βασιλικώ δικαιώματι, κάνουν οτιδήποτε άλλο από το να συντρέχουν αυτούς που υποφέρουν. Απορροφημένοι από τις άνοστες ηδονές τους, διασκεδάζουν με τον ίδιο παιδαριώδη και μικρόψυχο τρόπο, ωσότου η φωνή των λαών γκρεμίσει αυτούς τους θρόνους που μείνανε τόσον καιρό ανάλγητοι μπροστά στον σπαραγμό. (...) Οι μεγάλοι βασιλιάδες κάνουν τους μεγάλους λαούς", έλεγε, "όλα συνοψίζονται σ' αυτόν τον κοινότοπο αφορισμό, μόνο που ως τώρα, δεν υπήρξαν ποτέ στον κόσμο μεγάλοι βασιλιάδες" ». («Le Secrιtaire intime», 1834).

«Η μόρφωση μπορεί και οφείλει να τα διορθώνει όλα»

Η Σάνδη πίστευε βαθιά στην αξία της μόρφωσης. Οπως προκύπτει από όλες τις επιλογές της ζωής της, εκτιμούσε και εμπιστευόταν τη γνώση, θεωρώντας ότι αυτή οδηγεί στην ελευθερία και στο σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

«Ο άνθρωπος δε γεννιέται κακός. Δε γεννιέται ούτε και καλός, όπως το εννοεί ο Ζαν Ζακ Ρουσώ, (...). Ο άνθρωπος γεννιέται με περισσότερο ή λιγότερο δυναμισμό στα πάθη, με περισσότερη ή λιγότερη δυνατότητα να τα καταφέρνει ή όχι στην κοινωνία. Αλλά η μόρφωση μπορεί και οφείλει να τα διορθώνει όλα. Εκεί βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί: Να βρεθεί η μόρφωση που είναι η κατάλληλη για τον καθένα.(«Mauprat», 1837).

Για την ισότητα των γυναικών

«Ενας άντρας και μια γυναίκα είναι τόσο ίδιοι που δεν μπορώ καθόλου να καταλάβω όλο αυτό το πλήθος των διακρίσεων και των υπαινικτικών συλλογισμών που τροφοδοτούν τις κοινωνίες σ' αυτό το κεφάλαιο». (Από Επιστολή στον Φλωμπέρ, 1867).

Σε όλη της τη ζωή, η θέση των γυναικών θα τη γεμίζει αγανάκτηση. Οι νόμοι τις αδικούν, η κοινωνία τις περιθωριοποιεί, οι ίδιες υποτάσσονται.

«Οι συγγραφείς, αγαπητό μου παιδί, δε βάζουν εύκολα στην ιστορία τους γυναίκες αληθινά δυνατές. Φοβούνται μήπως το κοινό δεν τις βρει αληθοφανείς, ή τις βρει ενοχλητικές». («Tamaris», 1862).

Το αγοροκόριτσο του Μπερί αναστατώνει τη γαλλική κοινωνία, όχι μόνο με τα γραπτά της, αλλά και με τους τρόπους της. Κυκλοφορεί ντυμένη σαν άντρας - «σαν μικρός φοιτητάκος» - με παντελόνι, γιλέκο ρεντιγκότα και καπέλο! Κι από πάνω, καπνίζει και πίπα! Οι γελοιογράφοι δε σταματούν να την σκιτσάρουν. Ωστόσο, είναι πάντα μια γοητευτική γυναίκα. Ανάμεσα στις πιο ευτυχισμένες της στιγμές, ο έρωτάς της με τον λεπτεπίλεπτο ποιητή Αλφρέ ντε Μισέ και το ρομαντικό ταξίδι τους στη Βενετία, ο οχτάχρονος δεσμός της με τον μεγαλοφυή ασθενικό Σοπέν και η ζωή τους στη Μαγιόρκα.

Στα οδοφράγματα

Η επανάσταση το Φλεβάρη του 1848, βρίσκει τη συγγραφέα στους δρόμους, μαζί με το λαό που αγωνίζεται εναντίον του βασιλιά Λουδοβίκου - Φιλίππου, ο οποίος τελικά καθαιρείται και φεύγει, και προκηρύσσεται η δημοκρατία! (25/2). Η Σάνδη αρθρογραφεί με πάθος, στηλιτεύει τη μετριοπαθή στάση ορισμένων αγωνιστών και τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας «κομμουνιστικής δημοκρατίας» για το συμφέρον των πολλών...

«Πολίτες,

(...) Βουλευτές δεν πρέπει να είναι οι εκφραστές των τοπικών συμφερόντων, αλλά οι εκπρόσωποι της υπέρτατης βούλησης της Γαλλίας. Γι' αυτό και πρέπει να τους αναζητήσουμε ανάμεσα στους πιο προικισμένους με υψηλές αρετές και ευγενή αισθήματα». (Από άρθρο της στο «Bulletin de la Repiblique», 13/4/1848).

Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς ο λαός θα ξανακατεβεί στους δρόμους, αλλά αυτός ο λαϊκός ξεσηκωμός πνίγεται στο αίμα. Επικρατούν οι μετριοπαθείς, οι περισσότεροι φίλοι της συλλαμβάνονται και φυλακίζονται, η ίδια καταφεύγει στο πατρογονικό της σπίτι στο Νοάν, γεμάτη θλίψη. Ο ανιψιός του Βοναπάρτη χρίζεται αυτοκράτορας, Ναπολέων Γ΄!...

Μια πλούσια συγκομιδή

Η Γεωργία Σάνδη έγραψε περισσότερα από 50 βιβλία, από τα οποία τα περισσότερα είναι μυθιστορήματα, και αρκετά θεατρικά. Ειδικά το θέατρο ήταν ένα σημαντικό κεφάλαιο στο δημιουργικό έργο της. Μάλιστα, στο σπίτι της, στο Νοάν, είχε δημιουργήσει ένα θέατρο μαριονετών, όπου μικρά έργα της ζωντάνευαν με τη φωνή του Μπαλζάκ και με συνοδεία μελωδίες των Σοπέν και Λιστ. Πάντως, στις παρισινές σκηνές τα έργα της, σχεδόν, κάθε φορά αποθεώνονται.

Εκτός από τα έργα μυθοπλασίας, η Σάνδη άφησε μια αυτοβιογραφία και μια πλούσια συγκομιδή από επιστολές, οι οποίες μας προσφέρουν τη δυνατότητα να μελετήσουμε την προσωπικότητά της, τα ενδιαφέροντα και τις απόψεις της, αλλά και τις απόψεις των φίλων της και τον απόηχο των γεγονότων της εποχής της.

Αν και το κοινό τη λάτρευε, η Σάνδη δεν είχε και λίγες αντιπάθειες. Η τολμηρή και ανυπόταχτη στάση της, κυρίως στο γυναικείο ζήτημα, ξεσήκωνε κύματα αντιδράσεων.

Φανερά αμήχανος, ο Αλέξανδρος Δουμάς τη χαρακτήριζε «πνεύμα ανδρόγυνο που συνενώνει τη ρώμη του άνδρα και τη χάρη της γυναίκας», και την παρομοίαζε με τη Σφίγγα, που έχει «πρόσωπο γυναίκας, νύχια λιονταριού και φτερά αετού»!

Ωστόσο, οι περισσότεροι τη λάτρεψαν. «Είναι γεμάτη πνεύμα και ζει μια ζωή ασύγκριτη, δεν μπορούμε να τη συγκαταλέγουμε στις συνηθισμένες υπάρξεις», γράφει για την Σάνδη ο Μπαλζάκ.

«Ο θάνατός της μου φαίνεται σαν να μικραίνει την ανθρωπότητα. Υπήρξε ο ποιητής που έδωσε σάρκα στις ελπίδες μας, στους καημούς μας, στα σφάλματά μας, στους βόγκους μας», γράφει ο Ερνέστ Ρενάν, ενώ ο Ντοστογιέφσκι την αποκαλεί «μητέρα του ρώσικου μυθιστορήματος» και ο Ουγκώ «αθάνατη».

«Για να είναι κανείς αληθινός ποιητής πρέπει να είναι συγχρόνως καλλιτέχνης και φιλόσοφος»(«Γράμματα ενός ταξιδευτή», 1837).

Διακόσια χρόνια από τη γέννηση της Γεωργίας Σάνδη, είναι μια επέτειος που θα μπορούσε να γίνει αφορμή και αφετηρία για την ανάδυση αυτού του λαμπερού και ασυμβίβαστου πνεύματος από τη λήθη, στην οποία οι τρομαγμένοι αστοί και οι πατριαρχικοί διανοούμενοι την έχουν καταδικάσει. Η Σάνδη είναι σπάνιο παράδειγμα πολύπλευρου ανθρώπου, δοσμένου και στην τέχνη του και στους κοινωνικούς αγώνες, με το ίδιο φλογερό και ανυπόταχτο πάθος.

Ζωή ΒΑΛΑΣΗ

Συγγραφέας, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Σορβόννη - Παρίσι

πηγη

...ΟΙ ΕΦΤΑ ΕΑΥΤΟΙ...

2012-01-30T17:54:00.004+02:00

Στο ποίημά του “οι επτά εαυτοί” ο Χαλίλ Γκιμπράν παρουσιάζει μια συζήτηση που άκουσε κάποια νύχτα ανάμεσα στους 7 εαυτούς του, ο καθένας είχε τον δικό του λόγο να γκρινιάζει για το πόσο δυστυχισμένος είναι και για το πόσο δύσκολο είναι το έργο του, ώσπου στο τέλος μιλά και ο έβδομος εαυτός που προσπαθεί να εναρμονίσει όλους τους επαναστατημένους εαυτούς λέγοντας:”..

Στη σιωπηλότερη ώρα της νύχτας, καθώς έγερνα μισοκοιμάμενος,
οι εφτά εαυτοί μου κάθησαν αντάμα και, ψιθυρίζοντας, έτσι κουβέντιαζαν:
Πρώτος Εαυτός:
Εδώ, σ' αυτό τον τρελό μέσα, κατοίκησα όλα μου ετούτα τα χρόνια, χωρίς άλλο να κάνω παρά ν' ανανεώνω τον πόνο του, τη μέρα, και να ξαναπλάθω τη θλίψη του, τη νύχτα.
Δεν αντέχω πια τη μοίρα μου κι επαναστατώ, από 'δω και πέρα.

Δεύτερος Εαυτός:
Η δική σου μοίρα είναι καλύτερη από τη δική μου, αδερφέ, γιατί δικό μου γραφτό: να 'μαι ο χαρωπός εαυτός του τρελού τούτου.
Γελώ με το γέλιο του και τραγουδώ, τις ώρες της χαράς του και με τρισφτερωμένα πόδια χορεύω τις λαμπερόσπιθες σκέψεις του.
Εγώ θα 'πρεπε να επαναστατήσω ενάντια στην υποσταμένη μου ύπαρξη.

Τρίτος Εαυτός:
Και τι ν' ακούσετε από μένα, τον ερωτοκένταυρο εαυτό του, το πυραχτώδικο
έμβλημα των άγριων παθών και των φανταστικών επιθυμιών;
Εγώ είμαι: ο ερωτοπλάνταχτος εαυτός του - που θα 'πρεπε να σηκώσω παντιέρα ενάντια στον τρελόν ετούτο.

Τέταρτος Εαυτός:
Εγώ, ανάμεσα σε όλους εσάς, είμαι ο πιο δυστυχισμένος, γιατί δε μου έλαχε παρά το απεχθές μίσος κι η ξεθεμελιώστρα αποστροφή.
Εγώ θα 'πρεπε, ο όμοιος με καταιγίδα εαυτός - ο γεννημένος στις μαυροσπηλιές της Κόλασης,
να 'μαι ο πρώτος διαμαρτυρόμενος, για να υπηρετήσει τον τρελόν ετούτο.

Πέμπτος Εαυτός:
Όχι, εγώ θα 'πρεπε, ο διανοούμενος εαυτός, ο εαυτός της κάθε φαντασίωσης, ο εαυτός της κάθε πείνας και δίψας, ο καταδικασμένος στην, χωρίς αναπαμό, περιπλάνηση, στο κυνηγητό άγνωρων πραγμάτων - κι αδημιούργητων πραγμάτων ακόμα' εγώ θά 'πρεπε κι όχι εσεις, να επαναστατήσω.

Έκτος Εαυτός:
Κι εγώ, ο δουλευτάρης εαυτός, ο αξιοδάκρυτος εαυτός του μόχθου που, με υπομονής χέρια και πολύπαθα μάτια, πλάθω τις μέρες σε εικόνες και δίνω στα ασχηματοποίητα στοιχεία καινούργιες κι αιώνιες μορφές - εγώ θα 'πρεπε, ο απομοναχιασμένος, να 'μαι ο επαναστάτης ενάντια στον πολυπράγμονα τρελόν ετούτο.

Έβδομος Εαυτός: Πόσο παράξενο, να θέτε εσείς όλοι να επαναστατήσετε ενάντια στον άνθρωπο αυτόν, γιατί καθένας σας κι όλοι έχετε να εκπληρώσετε προδιαγραμμένο ρόλο.
Αχ! και να μπορούσα να 'μουν ένας σαν εσάς, ένας εαυτός με προκαθορισμένη κλήρα!
Μα εγώ δεν έχω καμιά.
Είμαι ο εαυτός που τίποτα δεν κάνει, κείνος που κάθεται στο αλάλητο, στο πουθενά και στο ουδέποτε, ενόσω εσείς είσαστε απασχολημένοι με την αναδημιουργία της ζωής.
Εσείς είσαστε ή εγώ, γείτονες, που θα 'πρεπε να επαναστατήσω;

Όταν ο έβδομος εαυτός μίλησε έτσι, οι άλλοι έξη εαυτοί τον κοίταξαν με οίκτο μα, χωρίς να πουν τίποτα πια - και καθώς η νύχτα πύκνωνε - ο ένας μετά τον άλλο τράβηξαν για ύπνο τυλιγμένοι μέσα σε μια χαρούμενη εγκαρτέρηση.

Μα ο έβδομος εαυτός απόμεινε γρηγορώντας' σ' ενατενισμό του τίποτα που βρίσκεται πίσω από τα πράγματα, Ολα.

"Ο Τρελλός"
Xαλίλ Γκιμπράν

...Οι τρείς Ιεράρχες...

2012-01-30T08:12:00.004+02:00

Tην τιμητική τους έχουν σήμερα 30 Ιανουαρίου οι τρεις Ιεράρχες, με τα σχολεία και τα πανεπιστήμια να μένουν κλειστά για να τιμήσουν τους προστάτες των Γραμμάτων. Ποιοι ήταν όμως οι τρεις Ιεράρχες και γιατί τους τιμούμε;

Με τον όρο Τρεις Ιεράρχες, αναφερόμαστε συνοπτικά στους τρεις επιφανείς Αγίους και θεολόγους, Βασίλειο τον Μέγα, Ιωάννη τον Χρυσόστομο και Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό.
Για τη σοφία τους και τη χριστιανική τους ζωή, η Ορθόδοξη Εκκλησία τους ονόμασε αγίους και γιορτάζουν ο καθένας ξεχωριστά. Αλλά επειδή δημιουργήθηκε μια διαφωνία μεταξύ των χριστιανών για το ποιος από τους τρεις πρόσφερε τα περισσότερα, αποφασίστηκε και καθιερώθηκε από τα τέλη του 4ου αιώνα να υπάρχει και για τους τρεις μια κοινή γιορτή στις 30 Ιανουαρίου κάθε έτους.

Βασίλειος ο Μέγας...

Ο Άγιος Βασίλειος ή Βασίλειος Καισαρείας, υπήρξε επίσκοπος Καισαρείας και θεωρείται Πατέρας της Εκκλησίας και ένας εκ των μεγαλύτερων θεολόγων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η συμβολή του στην χριστιανική θεολογία θεωρείται κεφαλαιώδης ενώ σ΄αυτόν αποδίδεται και η «θεία λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου». Ο Μέγας Βασίλειος σπούδασε στην Αθήνα και θεωρούσε πολύ σημαντική τη μελέτη των κλασσικών συγγραφέων και της ελληνικής φιλοσοφίας, φυσικά υπό το χριστιανικό πρίσμα. Η συμβολή του στην ανάπτυξη των γραμμάτων και της φιλανθρωπίας τον κατέστησαν μια από τις μεγαλύτερες μορφές της Χριστιανικής παράδοσης.

Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Θεωρείται πως η γλώσσα του «έσταζε μέλι» καθώς υπήρξε ο πιο χαρισματικός ρήτορας της εποχής του. Διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και αφιέρωσε τη ζωή του στην ανάπτυξη της φιλανθρωπίας. Μάλιστα τα ημερήσια συσσίτεια που οργάνωσε έτρεφαν 7.000 ανθρώπους!
Στον τομέα της φιλοσοφίας, μπορεί να απέρριπτε τις θεωρίες των αρχαίων Ελλήνων περί Θεού ωστόσο δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τις εργαλειακές μεθόδους της φιλοσοφίας τους προκειμένου να αναπτύξει μια συστηματική θεολογία.
Στη ζωή του υπήρξε υπόδειγμα ασκητή ενώ δεν παρέλειπε να καταδικάζει εκείνους τους ιερείς που πλούτιζαν από την ιδιότητά τους. Ήταν τέτοια η σκληρή κριτική που ασκούσε στους Αυτοκράτορες, που τελικά η αυλή τον κυνήγησε και τον εξόρισε. Όμως η φήμη του τον ξεπέρασε αφού θεωρείται Άγιος από όλες σχεδόν τις χριστιανικές ομολογίες.

Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός
Γνωστός και με το προσωνύμιο «θεολόγος», ο Γρηγόριος υπήρξε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης τον 4ο αιώνα. Η επιρροή του στην Τριαδικής θεολογίας θεωρείται τόσο σημαντική που έγινε γνωστός ως «Τριαδικός Θεολόγος». Τα περισσότερα από τα έργα του επηρεάζουν τους σύγχρονους θεολόγους, ειδικά όσον αφορά τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Υπήρξε φίλος του Μεγάλου Βασιλείου καθώς και του αδελφού του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης.

Ήταν σφοδρός οπαδός των γραμμάτων και επιθυμούσε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ ελληνόφωνων και λατινόφωνων θεολόγων της εποχής του. Εκτός από εξαιρετικός θεολόγος όμως, υπήρξε και πολύ καλός ποιητής, αφού έγραψε αρκετά ποίηματα με θεολογικά και ηθικά θέματα.

πηγη

Θα ξεσηκώσω, αν μπορέσω και τις πέτρες ακόμα ενάντια στους τυράννους της γης

2012-01-30T07:41:00.001+02:00

22 Γενάρη, πριν 224 χρόνια, γεννιόταν στο Λονδίνο ο Λόρδος Βύρων, που έμελλε να αναδειχθεί μεγάλος ποιητής, κορυφαίος εκπρόσωπος του ποιητικού (και πολιτικού) ρεύματος του Ρομαντισμού και ήρωας της εθνικής ανεξαρτησίας των Ελλήνων.

Όλοι κάτι έχουμε μάθει για τον Λόρδο Βύρωνα από τα μαθητικά μας χρόνια.Λίγοι, όμως, συμπατριώτες μας γνωρίζουν ότι πρώτος ο Λόρδος Βύρων ύψωσε τη φωνή του κατά της λεηλασίας του Παρθενώνα από τον Λόρδο Έλγιν, ότι έγραψε και ένα ολόκληρο ποίημα για το ζήτημα αυτό με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η κατάρα της Αθηνάς», που αποτελεί δριμύ «κατηγορώ» του Μπάιρον εναντίον του Έλγιν, όπως προκύπτει από το ακόλουθο απόσπασμα:

Η Παλλάδα πρώτος θάναι της Πατρίδας σου εχθρός / Την αιτία θες να μάθεις; Κοίτα γύρω σου κι εμπρός / Έχω δει πολλούς πολέμους κι ερημώσεις να πληθαίνουν / Κι άλλες τόσες τυραννίες να ανεβοκατεβαίνουν / Απ’ των Τούρκων τη μανία γλύτωσα και των βανδάλων / Μα η χώρα σου έναν κλέφτη μούχει στείλει πιο μεγάλο

Επίσης, λίγοι γνωρίζουν ότι προτού έρθει στο Μεσολόγγι, όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 19 Απρίλη 1824, ο Μπάιρον έδρασε επί έξι χρόνια στην Ιταλία μέσα από το επαναστατικό κίνημα των Καρμπονάρων.

Μια άλλη -άγνωστη στους πολλούς- πτυχή της δράσης του Μπάιρον είναι ότι στην πρώτη ομιλία του στη Βουλή των Λόρδων (27.2.1812), υπήρξε καταπέλτης εναντίον νομοσχεδίου (που μόνο αυτός καταψήφισε), το οποίο προέβλεπε τη θανατική ποινή για τους εξεγερμένους κλωστοϋφαντουργούς του Νότιγχαμ, οι οποίοι κατέστρεφαν τις μηχανές που τους οδηγούσαν σε μαζική ανεργία.

Ο Λόρδος Βύρων στιγμάτιζε την κοινωνική εξαθλίωση μέσα στην ίδια τη Μ. Βρετανία. «Έχω ταξιδέψει στην Ιβηρική χερσόνησο - είχε πει στη μνημειώδη εκείνη ομιλία του - όταν ήταν σε κατάσταση πολέμου, βρέθηκα σε μερικές από τις καταπιεσμένες επαρχίες της Τουρκίας, αλλά πουθενά δεν είδα τέτοια ρυπαρή αθλιότητα…». «Δεν υπάρχει αρκετό αίμα στον ποινικό μας κώδικα - είχε αναρωτηθεί - ώστε να πρέπει να χυθεί περισσότερο για να υψωθεί στον ουρανό και να μαρτυρήσει εναντίον σας; Είναι αυτό γιατρικό για έναν πεινασμένο και απελπισμένο πληθυσμό;»

«Ο Μπέρτραντ Ράσελ – γράφει ο αείμνηστος Κεν Κόουτς – αναγνώρισε ότι ο Μπάιρον μιλούσε για μια επαναστατική εποχή. Το ποίημα «Δον Ζουάν» εξέφραζε την εποχή με τέτοια οξύτητα, ώστε ο Ράσελ αισθάνθηκε την ανάγκη να περιλάβει ένα κεφάλαιο για τον Μπάιρον στην Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας, παρότι ο ποιητής δεν χαρακτηριζόταν συνήθως ως φιλόσοφος».

Η ιδέα της ελευθερίας σ’ όλο τον κόσμο διαπερνάει όλο το έργο του Μπάιρον.«Μύρια στήθη συνενώνει μία και κοινή αιτία / Δυτικοί και ανατολίτες επαναστατούν με βία», λέει στο ποίημά του «Η εποχή του Ορειχάλκου». «Υπήρξε ο ποιητής – γράφει ο καθηγητής Μ.-Β. Ραΐζης – που κατέκρινε την αυθαιρεσία και την απανθρωπιά των τυράννων που καταπίεζαν και ποδοπατούσαν τους αδύναμους συνανθρώπους τους, ενώ κολάκευαν ή προσκυνούσαν τους ισχυρούς».

Η ποίησή του Μπάιρον είναι και μία δυνατή φωνή υπέρ της ομορφιάς της φύσης και της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς των λαών.

Παρότι πέρασαν δύο αιώνες, τα μηνύματα της ποίησης και των αγώνων του Λόρδου Βύρωνα παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα. Γιατί και σήμερα κυριαρχεί το δίκαιο των ισχυρών, οι ανισότητες διευρύνονται και τα ανθρώπινα δικαιώματα συνθλίβονται από τις νεοφιλελεύθερες βαρβαρότητες. Η υποκρισία και ο κυνισμός αποτελούν κύρια χαρακτηριστικά ενός διεθνούς συστήματος που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, της οποίας τις συνέπειες βιώνει επώδυνα και ο ελληνικός λαός.

Αν ζούσε σήμερα ο μεγάλος ποιητής, σίγουρα δεν θα ήταν καθόλου ευτυχής και θα καταριόταν τους ενόχους για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Αλλά δεν θα απογοητευόταν, διότι από το πρώτο ταξίδι στην Ελλάδα είχε εκφραστεί με θέρμη υπέρ της αναγέννησής της.

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου «ΜΠΑΪΡΟΝ» για τον φιλελληνισμό και τον πολιτισμό.

Η Ιστορία του Καπνού

2012-01-29T23:25:00.002+02:00

Την 1η Ιουλίου του 2009 απογορευτηκε (λέμε τώρα) το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους στη χώρα μας , ας κάνουμε λοιπόν ενα ταξίδι στο... καπνισμένο παρελθόν

«…Ένα πνεύμα ξάπλωσε δίπλα στη φωτιά του στο δάσος για να κοιμηθεί. Ενώ κοιμόταν ο εχθρός ήρθε και πλησιάζοντας αθόρυβα, τον κύλησε μες στη φωτιά. Ο θόρυβος της φωτιάς ξύπνησε το καλό πνεύμα, που έτρεξε να κρυφτεί στο δάσος. Καθώς έτρεχε, ο άνεμος του πήρε τα μαλλιά και τα έθαψε στο χώμα. Στο σημείο εκείνο, άρχισε να φυτρώνει ο καπνός.»

Μελετώντας κανείς την ιστορία του καπνού και την εξαιρετικά πλούσια αρθρογραφία που σχετίζεται με το ζήτημα, αμέσως θα

παρατηρήσει πως η σχέση του ανθρώπου με τούτο το ιδιαίτερο φυτό μετρά ήδη, αρκετές, χιλιάδες χρόνια. Η επαφή του θαλασσοπόρου Χριστόφορου Κολόμβου με τον τότε αποκαλούμενο «νέο κόσμο» και τους ιθαγενείς, οι οποίοι διατηρούσαν μια παράξενη συνήθεια, ολότελα ξένη για τους ευρωπαίους εποίκους δεν αποτελεί την πρώτη επαφή του ανθρώπου με το φυτό του καπνού. Οι ερευνητές μάλιστα διατηρούν ισχυρή την πεποίθηση πως ο καπνός άρχισε να φύεται ήδη από το 6.000 π.Χ. Μια πήλινη πίπα που βρέθηκε στη Γουατεμάλα, στα θεωρούμενα εδάφη των Μάγια, αποκαλύπτει πως η επαφή του ανθρώπου με τον καπνό, είτε ως απόλαυση είτε πάλι ως απαραίτητο στοιχείο των διαφόρων τελετών, ξεκινά από το 3.000 π.Χ. Συγκεκριμένα, στη Νότιο Αμερική και την περιοχή της αυτοκρατορίας των Αζτέκων, το σημερινό Μεξικό, ο καπνός χρησιμοποιείτο με όλες τις πιθανές μεθόδους πρόσληψης, ενώ ο Μοντεζούμα ο ΙΙ, τελευταίος αυτοκράτορας του Μεξικού κάπνιζε πάντα μια πίπα πριν από το δείπνο, αφού κάτι τέτοιο συνέβαλε τα μέγιστα στην ευεξία και την καλή διάθεση. Μάσηση, κατάποση, κατανάλωση σε υγρή ή στερεά μορφή, το κλύσμα ή ακόμα και η εισρόφηση από τη ρινική οδό, συνιστούσαν τρόπους λήψης του καπνού, ενώ πίπες και αυτοσχέδια τσιγάρα έχουν βρεθεί από τις ακτές της Λατινικής Αμερικής και τις Αντίλλες, ως τις ανατολικές ακτές και τα νησιά του Αμαζονίου.

Οι ιθαγενείς εικάζεται και θεωρείται εξαιρετικά πιθανό, πως είχαν γνώση των ευεργετικών επιδράσεων του καπνού. Ήδη πριν από την εποχή του Χριστού χρησιμοποιούσαν τα φύλλα του καπνού για ποικίλες, θεραπευτικές πρακτικές. Κατασκεύαζαν ειδικές, αυτοσχέδιες αλοιφές για την επούλωση πληγών και εκδορών, μασούσαν φύλλα καπνού για να αντιμετωπίσουν τον πονόδοντο, ενώ θεωρούσαν τη χρήση του φυτού πανάκεια, σχεδόν για κάθε θεραπευτική ανάγκη τους. Σωσμένες μαρτυρίες των Ρωμαίων, αποκαλύπτουν πως η εισπνοή καπνού από καιόμενη γούνα λαγού λειτουργούσε ως αποχρεμπτικό, ενώ ο καπνός από καιόμενο, κατσικίσιο κέρατο αποτελούσε μέσο θεραπείας και πρόληψης της επιληψίας. Στη Γουιάνα και το Σουρινάμ, οι ιθαγενείς έπιναν ένα αφέψημα, το οποίο παρασκευαζόταν από το βρασμό πράσινων φύλλων καπνού. Η φυλή των «Jivari» συνήθιζαν να αλείφουν στα ούλα τους ένα παχύρευστο υγρό, γνωστό ως «ambil», το οποίο φτιαχνόταν από την επεξεργασία του καπνού με φυσικές μεθόδους. Ανάλογες μαρτυρίες για διαφορετικούς τρόπους λήψης του καπνού έχουμε για πολλές περιοχές, όπως το Περού και οι βορειοδυτικές εκτάσεις της Λατινικής Αμερικής.

Ο Κύριος στη φωτό ονομάζεται Ζαν Νικότ, Γάλλος διπλωμάτης(τρομάρα του) του 16ου αι. Έφερε τον καπνό από το Νέο Κόσμο για το... καλό της Αικατερίνης των Μεδίκων που ταλαιπωρείτο από ημικρανίες..!

Οι παράλληλοι κόσμοι, ο τότε γνωστός, αλλά και εκείνος ο οποίος επρόκειτο να αποκαλυφθεί αιώνες έπειτα, φαίνεται πως ακολουθούσαν παρόμοιες πορείες, έχοντας προχωρήσει σε κοινές διαπιστώσεις και επιβεβαιώσεις για τη χρήση πολλών υλικών και συστατικών, μεταξύ των οποίων και ο καπνός.

Πέρα από τούτη τη χρήση του, ο καπνός σχετιζόταν και με ζητήματα υπερφυσικά, θεϊκά. Δεν είναι λίγοι οι μύθοι, οι οποίοι αφορούν το συσχετισμό του καπνού με τις θεότητες των ιθαγενών. Η επαφή των ανθρώπων με το υπερβατικό στοιχείο, η τιθάσευση και η ευεργετική στάση του απέναντι στα ανθρώπινα συνιστούν τη βασική σκοπιμότητα ετούτης της σχέσης. Φύλλα ή σκόνη καπνού ρίχνονταν από τους ιθαγενείς στα ποτάμια για την εξασφάλιση της ευμένειας κάποιας θεότητας ή στις καλλιέργειες για την επιτυχή έκβαση της σοδειάς, ακόμα και στο χώμα για να είναι εύφορο και να συνεχίζει να παρέχει όλα όσα ήταν απαραίτητα για την συνέχιση της ζωής.

Η τόνωση της γονιμότητας, η λήψη αποφάσεων με ενορατικό τρόπο, το τελικό αποτέλεσμα μιας πολεμικής διαμάχης ή ακόμα και η απόκτηση της ικανότητας ενοράσεων συνιστούσαν ζητήματα, στα οποία ο καπνός διαδραμάτιζε σημαίνοντα ρόλο. Ο μύθος του μεγάλου πνεύματος Μανιτού αποτελεί μία ακόμα απόδειξη του βαθμού με τον οποίο περιπλέκεται ο καπνός με τις ζωές των ανθρώπων και τη σωσμένη, προφορική παράδοση. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον παραπάνω ινδιάνικο μύθο, κάποια εποχή στην περιοχή επικρατούσε μεγάλη ανέχεια και η διατήρηση της ζωής ήταν δύσκολη, εώς ακατόρθωτη. Τότε λοιπόν, όλοι οι μάγοι των φυλών συγκεντρώθηκαν και ζήτησαν από το μεγάλο πνεύμα Μανιτού να τους υποδείξει το τι έπρεπε να πράξουν. Σε απάντηση των παρακλήσεων τους ένα γυμνό και όμορφο κορίτσι εμφανίστηκε ανάμεσά τους, λέγοντας πως ήρθε για να φέρει το φαγητό που τόσο αποζητούσαν. Πράγματι, μετά την αποχώρησή της νεαρής γυναίκας, στο σημείο που ακούμπησε το αριστερό της χέρι φύτρωσε το καλαμπόκι, ενώ στο σημείο όπου στήριζε τη δεξιά της παλάμη βλάστησε η πατάτα. Εκεί δε, όπου καθόταν ξεπήδησε το φυτό του καπνού.

Γίνεται, λοιπόν αντιληπτό πως ο καπνός και η επίδρασή του στην καθημερινότητα των ανθρώπων αποτελεί ένα ζήτημα με χιλιόχρονη ιστορία και προεκτάσεις τόσο θρησκευτικές, όσο και ανθρωπολογικές. Σώζονται πολυάριθμοι μύθοι και καταγεγραμμένες δοξασίες χαμένων στη λήθη της ιστορίας λαών, στους οποίους ο καπνός προσωποποιείται, αποκτά δυνατότητες επιρροής της ανθρώπινης ζωής.

Η παρουσία του καπνού, ως υλικό οικείο στην καθημερινότητα των ανθρώπων επιβεβαιώνεται σε πολλές περιπτώσεις, όπου η επιστημονική έρευνα αποκαλύπτει τη χρήση και τη γνώση του. Ο Γάλλος καθηγητής Metacafe, κατά την τέλεση της έρευνας στον τάφο του φαραώ Ραμσή του Β΄, κατόρθωσε να βεβαιώσει τη χρήση αποξηραμένων φύλλων καπνού στη διαδικασία της ταρίχευσης. Η ειδίκευσή του στην ανατομία των φυτών δεν επιτρέπει την ύπαρξη της παραμικρής αμφιβολίας για τούτο το γεγονός. Υποθέσεις πάνω στο ζήτημα, αποδεκτές σε ένα μεγάλο βαθμό, θέλουν μάλιστα τους Αιγύπτιους να έχουν διασχίσει τον Ατλαντικό πολύ πριν τον Κολόμβο και τις ευρωπαϊκές αποστολές προς την άγνωστη και ανεξερεύνητη, αμερικανική ήπειρο.

Σε κάθε περίπτωση όλα τούτα τα στοιχεία καθιστούν τη χρήση του καπνού ως μια πανάρχαια και γνώριμη προς τον άνθρωπο συνήθεια. Η μεγάλη αλλαγή, όμως και η ραγδαία διάδοσή του ως μέσο εξασφάλισης μιας άγνωστης, μέχρι τότε απόλαυσης για τον δυτικό άνθρωπο συντελέστηκε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο κατά την περίοδο της ανακάλυψης της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Οι αποστολές του πορτογαλικού και ισπανικού στέμματος προς τις νοτιοανατολικές ακτές της αμερικανικής ηπείρου αποκάλυψαν την ύπαρξη ενός παρθένου, νέου κόσμου, ο οποίος προσέφερε νέες, άπειρες δυνατότητες και υλικά, που θα άλλαζαν τις ζωές των ανθρώπων και θα έδιναν μια απρόσμενη ώθηση στον τομέα του εμπορίου και της οικονομικής ανάπτυξης.

Στις 15 Οκτωβρίου του 1492 ο εξερευνητής Χριστόφορος Κολόμβος έρχεται σε επαφή με τους ιθαγενείς των ακτών της Αμερικής, όπου και κατέπλευσε. Κατ΄εντολή του Κολόμβου, ένα κλιμάκιο ανδρών αναλαμβάνουν να εξερευνήσουν τις άγνωστες περιοχές. Οι Rodrigo de Jerez και Luis de Torres αποβιβάζονται στις ακτές του νησιού, που είναι σήμερα γνωστό με το όνομα San Salvador και γρήγορα έρχονται σε επαφή με τους ιθαγενείς. Αυτοί συνιστούν ένα παράξενο θέαμα, αφού άνδρες και γυναίκες περπατούν, κρατώντας ένα καιόμενο φυτό, του οποίου τον καπνό εισπνέουν κάθε τόσο. Το αυτοσχέδιο τσιγάρο των ιθαγενών είχε διάμετρο περίπου ίση με μία ανδρική γροθιά, ενώ ήταν ξεκάθαρο πως η συγκεκριμένη συνήθεια ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη ανάμεσα στους ανθρώπους αυτών των περιοχών. Ο Rodrigo de Jerez, αποτελεί τον πρώτο Ευρωπαίο καπνιστή, ο οποίος αργότερα, κατά την επιστροφή του πληρώματος έπειτα από ταξίδι τριών ετών, εξαργύρωσε τη συνήθεια του καπνίσματος με τριετή φυλάκιση, αφού η χρήση του καπνού συνιστούσε μια ιδιαιτέρως απεχθείσα πρακτική, απαγορευμένη «διά ροπάλου» σε δημόσιους χώρους.

Αυτή, λοιπόν αποτελεί την πρώτη επαφή των Ευρωπαίων εποίκων με το φυτό του καπνού και τη συνήθεια που συνδέεται με αυτό και η οποία έμελε να καταδικάζεται από τότε, ως μια πρακτική με βλαβερές συνέπειες,

http://www.24grammata.com/?p=24925

Πέθανε ο ζωγράφος της εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη

2012-01-29T17:36:00.002+02:00

Η άγνωστη ιστορία ενός έργου που είναι στους «1.001 πίνακες που πρέπει να δεις προτού πεθάνεις»
Πέθανε σε ηλικία 90 ετών ο Γάλλος ζωγράφος Πίτερ Ντε Φράντσια, ο οποίος έγινε πολύ γνωστός με το έργο του «Η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιαννη», του Ελληνα κομμουνιστή με το κόκκινο γαρίφαλο. Η βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ» αφιέρωσε χθες εκτενή νεκρολογία του Πίτερ Ντε Φράντσια και δημοσίευσε επίσης φωτογραφία του πίνακά του «Η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη».

H Daily Telegraph σημειώνει ότι τα δύο έργα που αντιπροσωπεύουν την καλλιτεχνική του πορεία είναι η εκτέλεση του Μπελογιάννη και ο βομβαρδισμός του Σακιέτ, ενός μικρού χωριού στα σύνορα Αλγερίας και Τυνησίας, το οποίο το 1958 βομβάρδισε η γαλλική πολεμική αεροπορία.

H "Γκερνίκα" του ελληνικού εθνικού δράματος απεικονίζει τρία....ημίγυμνα πτώματα, του Νίκου Μπελογιάννη και των δυο συντρόφων του, δίπλα στο χέρι του
Μπελογιάννη είναι ένα κόκκινο γαρίφαλο, το σύμβολο που τον συνόδευε, ενώ τα χέρια των δύο νεκρών συντρόφων του είναι ενωμένα, «η ύστατη συμβολική κίνηση αλληλεγγύης», αναφέρει η Daily Telegraph.

Ο καλλιτέχνης λέει ότι η εκτέλεση του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ στις 30 Μαρτίου 1952, η οποία κατεγράφη ως ένα από τα σκληρότερα παραδείγματα των μετεμφυλιακών αντικομμουνιστικών διώξεων, τον άγγιξε βαθιά: «Ζωγράφισα τον πίνακα γρήγορα, ύστερα από ένα μόνο προσχέδιο, υπό τη συναισθηματική επιρροή των ίδιων των γεγονότων. Τότε ζούσα ήδη στην Αγγλία και, παρ΄ ότι η αίσθησή μου είναι ότι η αντίδραση εδώ ήταν μάλλον μικρότερη από ό,τι στη Γαλλία, στον κύκλο των επαφών μου η εξέλιξη αυτή είχε μεγάλη επίπτωση».

Ποια είναι όμως η πραγματική φιλοδοξία του καλλιτέχνη σχετικά με τη μελλοντική «διαδρομή» του έργου; «Το θέμα αντανακλά ένα σημαντικό γεγονός της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, επομένως η φυσική κατάληξη του πίνακα δεν μπορεί παρά να είναι στην Ελλάδα» είχε πει. «Θα ήθελα κάποια στιγμή να αποτελέσει κομμάτι της μόνιμης συλλογής ενός ελληνικού μουσείου έτσι ώστε πολλοί άνθρωποι να έχουν την ευκαιρία να τον βλέπουν και να θυμούνται ό,τι έγινε».
πηγη

Το Μνημόνιο δεν είχε SOS

2012-01-29T16:11:00.003+02:00

Θεά Αφροδίτη

Τελικά, αυτή η χώρα είναι μια θεά, τέρμα!
Γι' αυτό και στέλνει στο ελληνικό Κοινοβούλιο αυτούς που επάξια την εκπροσωπούν. Ειδικά δε την περασμένη Τρίτη (με το νομοσχέδιο για τους φαρμακοποιούς) σενάριο να την έγραφες, θα σε παίρνανε με τις λεμονόκουπες - όσες έχουν απομείνει. Ο ένας ψήφιζε ΝΑΙ, ο άλλος ΟΧΙ, ο άλλος ΙΣΩΣ, άλλος ΠΑΡΩΝ, ο άλλος ΑΠΩΝ, ο άλλος «ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΝΑ 'ΧΟΥΜΕ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ», ο άλλος έφευγε απ' την αίθουσα, ο άλλος κάπνιζε στον διάδρομο, ο άλλος είχε λιγούρες και πήγε για διπλό γυρόπιτο, γενικώς ήρθε κι έγινε το λίκνο της δημοκρατίας «αλλού λαλούν τα όργανα κι αλλού χορεύει η νύφη». Και μέσα στον χαμό, ο Σαμαράς ήταν Μόσχα και ο Παπανδρέου Κόστα Ρίκα (που, όσο να πεις, κάνεις έτσι λίγο πιο χαρωπό, πιο αλέγκρο από την Πλατεία Συντάγματος με τις ουρές στα κρεμμύδια του νομού Βοιωτίας) κι ούτε που ασχολήθηκαν!
Μέσα στο χάος, βγήκε κι ο Χρυσοχοΐδης, είπε ότι υπέγραψε το Μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει. Και πέσαν όλοι να τον φάνε. Γιατί, ρε παιδιά; Εμείς δηλαδή θα το διαβάζαμε; Εδώ σου λέει είναι...
2.200 σελίδες! Ισα ρε Τόμσεν, ίσα ρε αγόρι μου! Ποιος νομίζεις ότι είσαι - η πένα που σκοτώνει; Μου θες και «2.200 μού βγήκε, να τ' αφήσω;» Αραξε στα κυβικά σου, σόρι κιόλας και με όλο τον σεβασμό…
Εδώ κοτζάμ Τολστόι κι ο «Πόλεμος και Ειρήνη» ούτε το χιλιάρικο δεν πιάνει από σελίδες. Ο Βίκτωρ Ουγκώ τούς πήγε κοντά στις 1.000 τους «Αθλίους» αλλά σόρι κιόλας, με όλο τον σεβασμό, ρε Πολ, εκεί γινότανε ΤΟ σύστριγγλο. Τι ψωμιά κλέβανε, τι κάτεργα παίζανε, τι Μάριος με Τιτίκα, τι Ιαβέρης με Γιάννη Αγιάννη, τι ο Γαβριάς το καψερό…
Είχε σασπένς η όλη φάση, τον έπαιρνε τον Βίκτορα να κάνει τον τόμο τον χοντρό, τον παχύσαρκο…
Εσείς λεβέντες, αφού δεν το 'χετε, τουλάχιστον στολίστε το να το κάνετε πιο ελκυστικό στον αναγνώστη. Βάλτε ένα ωραίο εξώφυλλο, ένα ηλιοβασίλεμα, μια ορτανσία, ένα Τομ και Τζέρι. Κάτι, τέλος πάντων, να έρθει να δείξει το σίχαμα… Τι να σου κάνει μετά κι ο Χρυσοχοΐδης που εκείνη την εποχή κυνηγούσε τον Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου γωνία; Θα τρέχει ο αίλουρος πίσω απ' το κλεφτρόνι με την γκουμούτσα το Μνημόνιο αγκαλιά; Σόρι κιόλας, και με όλο τον σεβασμό!
Και η κυρία Λούκα Κατσέλη 3 ώρες είχε στη διάθεσή της εκείνο το Σάββατο…
Τι να πρωτοδιαβάσεις σε ένα 3ωρο; Η κολλητή μου τόση ώρα κάνει να διαβάσει τον κατάλογο ντελίβερι για να αποφασίσει αν η πίτσα της θα είναι μαργαρίτα ή γλαδιόλα. Και ψάχνε - γύρευε πόσοι άλλοι το υπέγραψαν χωρίς να το διαβάσουν. (Για να μην πιάσω στο στόμα μου κι αυτούς που το υπέγραψαν, ΑΦΟΥ το διάβασαν - αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία!)
Κύριοι υπουργοί, βουλευτές και λοιποί συμπαθείς κλάδοι, σόρι κιόλας με όλο τον σεβασμό, σκύψτε λίγο να σας πω στο αυτί ένα κόλπο… Ενα τρικ, ρε παιδί μου, πώς μπορείς να ξεπετάς χωρίς να τρως στη μάπα τις 2.200 σελίδες του κάθε παράφρονα: Μπείτε στο Ιντερνετ και διαβάστε τα SOS. Πώς το κάνουμε αυτό εμείς τώρα:
1.Ανοίξτε τον υπολογιστή σας (είναι το κουμπάκι στον πύργο - όχι στον Πύργο Ηλείας, στο κάτω αριστερά στο γραφείο σας)
2.Ακουμπήστε τα δαχτυλάκια στο πληκτρολόγιο.
3.Πατήστε Alt + Shift μαζί τώρα αυτά, ταυτόχρονα, εντάξει;
4.Με την ησυχία σας, μη βιάζεστε…
5.Μπείτε στην Αναζήτηση, θα τη βρείτε εύκολα είναι ένα πρόγραμμα που έχει ένα μπλε στρογγυλό σηματάκι, Google λέγεται, αλλά μη σας μπερδεύω τώρα…
6.Θα σας ανοίξει μια σαν μπάρα ένα πράγμα. Βλέπετε το ποντίκι; Οχι το αληθινό που ουρλιάζουμε, το άλλο του υπολογιστή. Κάντε αριστερό κλικ.
7.Πληκτρολογήστε αργά και προσεχτικά ένα ένα τα γραμματάκια… Μη βιάζεστε λέμε… Γράψτε «Μνημόνιο βασικά σημεία»… Και τότε, ω του θαύματος: Θα σας βγουν όλα τα SOS του Μνημονίου. Μιλάμε για φουλ πανσιόν, ημιδιατροφή κι όλα στο πακέτο: Τι συρρίκνωση ελλείμματος, τι ύφεση, τι πληθωρισμός, τι πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, τι θέα στον μαγευτικό Αργοσαρωνικό, τα πάντα, όλα τα κομφόρ!
Ναι, αγάπες μου, υπήρχε λυσάρι. Υπήρχε λυσάρι αλλά ούτε αυτό δεν βρήκατε! Και ειδικά οι κύριοι, ξεχάσατε αυτό που σας έλεγαν οι παππούδες σας:
«Το πουλί σου και την υπογραφή σου να προσέχεις πού τα βάζεις».
Φίλοι αναγνώστες του μπλογκ το παραπάνω ισχύει και για σας...
Σόρι κιόλας, και με όλο τον σεβασμό!

Γι'αυτό μου αρέσει η Ελενα Ακρίτα
http://www.tanea.gr

Δάκρυσε ένας Βράχος!

2012-01-28T15:36:00.004+02:00

Γύρισα στο σπίτι και με περίμενε η μάνα μου με μια μούρη μέχρι το πάτωμα.
Τρόμαξα. Τη ρώτησα αν συνέβη κάτι.
Τι παραπάνω θέλεις να συνέβη από τις εικόνες που έδειχναν από το Σύνταγμα σήμερα, μου είπε.
Την κοίταξα καλά, είδα τα μάτια της να είναι κλαμένα. Είναι 81 χρονών, κι είχα πάρα πολύ καιρό να τη δω έτσι...
Είδα συνομιλικές μου ανάμεσα στο κόσμο , μου είπε, και σκέφτηκα πως ίσως ήταν τα ίδια παιδιά όπως κι εγώ που μαζεύαμε σκουπίδια το χειμώνα του 41 για να ζήσουμε, κι αν τα βρίσκαμε κι αυτά.
Θυμήθηκα τα δυο μου αδέλφια που πέθαναν από τη πείνα στη κατοχή...
Γύρισα πολύ πίσω σ΄εκείνες τις φριχτές μέρες που προσπάθήσα χρόνια να βγάλω από
το μυαλό μου και δεν τα κατάφερα.
Κα τώρα βλέποντας τους ανθρώπόυς να περιμένουν στην ουρά για πατάτες και ντομάτες, έτσι υποταγμένοι σαν να υπάρχουν γύρω στρατεύματα που τους απειλούν με όπλα αντί να μπουκάρουν όλοι μαζί και να τους πετάξουν όλους έξω, ένοιωσα μια μαχαιριά στη καρδιά, μου είπε.
Κι είδα κι εκείνο το νεαρό που μίλησε που τον είχε στείλει η γιαγιά του να πάρει πατάτες για να έχουν φαί... και σκέφτηκα πως εβδομήντα χρόνια, εβδομήντα ολόκληρα χρόνια σε τούτο εδώ το βασανισμένο τόπο δεν σταθήκαμε ικανοί να φροντίσουμε να φτιάξουμε μια πατρίδα που να εξασφαλίσει τουλάχιστον στα εγγόνια μας το φαί. Το καταλαβαίνεις αυτό που σου λέω? Δεν αξίζουμε μια πεντάρα, δεν αξίζουμε τίποτα.

Ηταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο καλά έκρυβε τη φρίκη μέσα της τόσα χρόνια. Χιλιάδες φορές είχα ακούσει να διηγείται πράγματα από τότε αλλά έμοιαζε σαν να τα λέει κάποιος τρίτος, σαν να διηγόταν μια ταινία που κάποτε είχε δει....

Και σήμερα, ένοιωσα για πρώτη φορά εκείνο που ένοιωθε...

Στην Ελλάδα άρχισαν να δακρύζουν και τα βράχια, γιατί η μάνα μου ξέρετε είναι βράχος
http://emprosdrama.blogspot.com/2012/01/blog-post_9164.html

Σκεφτείτε Φίλοι μου, το ίδιο θα λέμε και μεις κάποια μέρα "οτι δεν αξίζαμε τιποτε"
Σχόλιο Ανώνυμου που με εμψυχωσε
τΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ,ΑΣ ΓΙΝΟΥΝ ΠΟΤΑΜΙ ΝΑ ΞΕΠΛΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΒΡΩΜΙΑ ,ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΑΣ ΓΙΝΟΥΝ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ Σ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ Σ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ... ΗΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ,ΕΧΩΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΩΜΕ ΨΗΛΑ,ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ,ΓΙΑ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ.ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΩΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΚ....Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ...ΗΦΙΛΙΑ .Η ΑΛΛΥΛΕΓΥΗ. ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΕΡΑΤΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΙΣΟΠΕΔΩΣΕΙ..ΘΑ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΝ....

..".Η Αξία ενός Μονόλεπτου"

2012-01-28T08:26:00.001+02:00

Βρήκα στο δρόμο μου ένα λεπτό.

Ερμείον εύρημα κατά τους αρχαίους.

Ανήκει σε όποιον το βρει. Σε όποιον σκύψει και το βάλει στην τσέπη του.

Αστραφτερό, ολοκαίνουριο προκαλούσε το βλέμμα στο ρυπαρό πεζοδρόμιο.

Στήθηκα στο απέναντι καφέ και παρακολουθούσα.

Όλοι περνούσαν βιαστικοί.

Κανείς δεν έσκυβε να το μαζέψει. Ο κόπος του να σκύψεις, η ντροπή του να σε δουν να συλλέγεις, και κυρίως η ανυποληψία του νομίσματος έκανε και τους ελάχιστους, που το παρατηρούσαν να παραιτούνται.

Ιδίως τα νέα παιδιά.

Δεν αγοράζεις τίποτε με ένα μονόλεπτο. Ούτε σε δραχμές αν το υπολογίσεις. Δεν

αξίζει ούτε για νόμισμα της βασιλόπιττας. Θα φαινόταν τσιγκούνικο και ...γρουσουζιά.

Από δεκάλεπτο και πάνω βάζεις σε μια πίττα που σέβεται τον εαυτό της. Ούτε κάποια τσιγκανόπουλα που πέρασαν.

Το έπιασαν και το ξαναπέταξαν στη ντροπή του δρόμου.

Μόνο μια ηλικιωμένη.

Καλοντυμένη και χαλαρή.

Έσκυψε, προσεκτικά το σήκωσε και στοργικά το έχωσε στην τσέπη της.

Τη ρώτησα διστακτικά γιατί, κερνώντας τη καφέ.

«Είναι η ...τύχη μου», μου αποκρίθηκε.

«Δεν είναι το ποσόν που μετρά. Είναι η μαγική σημασία του χρήματος. Λίγο ή πολύ βρέθηκε στο δρόμο μου. Είναι όπως με την ιερότητα του ψωμιού.

Οι γονείς μου έλεγαν ότι αν βρεις πεταμένο στο δρόμο σου ψωμί, ακόμη και μουχλιασμένο, πρέπει να το μαζέψεις να το βάλεις κάπου ψηλά, να μη πατιέται, να το φάνε τα πουλιά, να μη πάει χαμένο.

Το ψωμί και τα χρήματα δεν είναι ποτέ σκουπίδια. Πετάνε τα λεφτά μόνο, όσοι δε δούλεψαν για να τα αποκτήσουν. Όσοι καταλαβαίνουν τι μόχθο και ιδρώτα αντιπροσωπεύει το κάθε μονόλεπτο ποτέ δεν το παραπετούν.

Ακόμη και αν εδώ δεν αγοράζεις τίποτε πια με αυτό, υπάρχουν χώρες στον κόσμο, που οικογένειες ζουν με ένα ευρώ μεροκάματο.

Θυμάμαι ακόμη ένα ταξίδι μου στα ορεινά του Μαρόκο, είχα πονόλαιμο και ζήτησα να αγοράσω καραμέλες Halls. Τις πουλούσαν με το κομμάτι και παραξενεύτηκαν, γιατί πήρα ολόκληρο το κουτάκι.

Το χρήμα δεν είναι αέρας κοπανιστός, όπως στο Χρηματιστήριο που ανεβοκατεβαίνει λένε με την «ψυχολογία» των αγορών.

Το κάθε κέρμα, ακόμη και το πιο παλιό και άχρηστο, μπορεί να διηγηθεί τα μακρόσυρτα παραμύθια της Χαλιμάς, ιστορίες ονείρου και τόλμης, περιπέτειες απληστίας ή ανάγκης.

Αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη γενναιοδωρία ή τσιγκουνιά. Όχι τόσο το τζόγο. Στα πράσινα τραπέζια παίζουν με μάρκες και στο χρηματιστήριο με αριθμούς. Το κέρμα προσωποποιεί τον καθημερινό μόχθο. Γιαυτό και είναι πολύτιμο. Ακόμη και στην υποδιαίρεση του λεπτού.

Είναι σα να πετάμε ένα δευτερόλεπτο της ζωής μας.

Και αυτό το δευτερόλεπτο θα μπορούσε να είναι το τελευταίο μας.»

πηγη

...Shopping therapy...τέλος

2012-01-27T19:24:00.004+02:00

...Ηρθε το window shopping...
Ax! Aκριβή μου Ελλάδα ,"πήραμε τη ζωή μας λάθος¨" που λέει και ο ποιητής και δυστυχώς μαζί με τους Άρχοντες που μας κυβέρνησαν , φταίμε και μείς γιαυτό ...
Η αύξηση των τιμών σε όλα τα είδη, σε συνδυασμό με τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και βέβαια μη ξεχάσω τα χαράτσια, έχουν απογειώσει δραματικά την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων η οποία έφτασε σε αρνητικά επίπεδα ρεκόρ στην Ευρώπη .
Με τη βούλα και την υπογραφή της στατιστικής Ευρωπαικής υπηρεσίας επιβεβαιωνεται οτι η τσέπη
των Ελλήνων στέγνωσε.
Να πω βέβαια οτι δεν χρειαζόταν τα επίσημα στοιχεία για να το μάθουμε
Εγω τουλάχιστον και ειδικά μετά τις γιορτές ,το βιώνω καθημερινά βλέποντας τους τζίρους μου να μειώνονται δραματικά και με στεναχωρεί πολύ το γεγονός όταν μετά το τέλος της δουλειάς επιστρέφω στη 'βάση"με κατεβασμένο κεφάλι.
Φίλοι μου ,με άδειες τσέπες δεν κινείται η αγορά.
Τι να τις κάνουμε τις καλές τιμές στις εκπτώσεις όταν δεν προλαβαίνουμε να καλύψουμε ούτε τις υποχρεώσεις μας?
Τι να το κάνω εκείνο το ωραίο φορεματάκι ,όταν σκέφτομαι οτι το πετρέλαιοκαι η ΔΕΗ μου... άλλαξαν τα φώτα?
Και σίγουρα δεν ειμαι η μοναδική που σκέφτομαι έτσι...
Γι"αυτό το μόνο που μας έμεινε είναι το window shopping .!!
Κοινώς ...μάτι,χάζεμα στις βιτρίνες....
Και απο μάτι άλλο τίποτα..

...Ένας γλάρος… νικητής!

2012-01-27T15:26:00.001+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας γλάρος…
Πετούσε αμέριμνος στη θάλασσα, πήγαινε κοντά στην ακτή και πολλές φορές έφτανε έξω από τα σπίτια των κατοίκων. Του άρεσε να πετά σε αστικό περιβάλλον. Δεν έδειχνε να φοβάται τον κόσμο, ήθελε την παρέα των ανθρώπων… Πόσο λάθος έκανε! Και το κατάλαβε με τον πιο δραματικό τρόπο! Απάνθρωποι… άνθρωποι αποφάσισαν να δείξουν την αγριότητά τους επάνω σε αυτό το ανυπεράσπιστο πουλί: Με όπλο μια σφεντόνα και ένα μυτερό μολύβι έκαναν το… θαύμα τους! Τότε μόνο ο συμπαθής γλάρος κατάλαβε πραγματικά τι σημαίνει άνθρωπος!

Το μολύβι διαπέρασε το κεφάλι του και έμεινε ανάμεσα στα μάτια να θυμίζει αυτή την ...
πρώτη «συνάντηση» με τους ανθρώπους αυτού του κόσμου! Λίγο αίμα έτρεξε από την πληγή, «μακάβριο παράσημο» από τη βαναυσότητα των ανθρώπων-κυνηγών(!).
Και μετά σιγά σιγά ο βασανιστικός θάνατος του γλάρου… Άλλωστε αυτό θα ήταν το «λάφυρο» της παράνοιάς τους! Τι κρίμα, όμως, ο γλάρος τους απογοήτευσε όλους… Γερός και δυνατός πετούσε στον αέρα. Αυτός ήταν ο νικητής, δίνοντας ένα μάθημα ζωής σ’ αυτούς που τον χτύπησαν ύπουλα και αναίτια. Γιατί έτσι δεν γίνεται συνήθως; Πισώπλατο είναι το χτύπημα…

Έβαλε όλες τους τις δυνάμεις να φτάσει στα βράχια μακριά, εκεί που στη φωλιά του τον περίμεναν τα μικρά του. Δεν έπρεπε να τα απογοητεύσει και να τα εγκαταλείψει τώρα που τον είχαν ανάγκη… Όταν μεγάλωναν θα τους έλεγε την ιστορία και θα τους παρακαλούσε να είναι προσεκτικά με τους ανθρώπους, να μένουν όσο πιο μακριά μπορούν, να μην πλησιάζουν. Ο ίδιος γλίτωσε το θάνατο, όμως μια θλίψη έμεινε για πάντα στο βλέμμα του, που δεν πρόκειται να φύγει ποτέ…

Όταν η δικαιολογία είναι… χειρότερη από την πράξη!

2012-01-27T07:34:00.001+02:00

Tις περισσότερες φορές ένα «συγνώμη» δεν είναι αρκετό για να δικαιολογήσουμε μια πράξη και πάντα προσπαθούμε να έχουμε έτοιμη μια δικαιολογία για να εξηγήσουμε την κατάσταση των πραγμάτων. Μεγάλο πράγμα η δικαιολογία ανά τους αιώνες. Τόσο πολύ μάλιστα που γινόταν συχνά αντικείμενο αστεϊσμού ή ακόμη και προβληματισμού. Πολλές φορές, μάλιστα, ήταν χειρότερη από την ίδια την πράξη που καλείτο να δικαιολογήσει. Κάπως έτσι συνέβη και στο περιστατικό που θα σας διηγηθώ…
Στην αυλή του Λουδοβίκου του 14ου υπήρχε ένας γελωτοποιός που έκανε πολύ επιτυχημένα αστεία και η φήμη του για τις αστείες φάρσες που διοργάνωνε είχε ξεπεράσει τα στενά όρια του βασιλείου. Ο βασιλιάς ήξερε ότι ήταν ο καλύτερος διασκεδαστής αλλά μάλλον αυτό δεν έφτανε… Μια μέρα, λοιπόν, ο Λουδοβίκος αποφάσισε να τον δυσκολέψει λίγο! Του ζήτησε να κάνει ένα αστείο τού οποίου η δικαιολογία θα ήταν χειρότερη από την ίδια την πράξη.

Ο γελωτοποιός προβληματίστηκε, σκέφτηκε πολύ και άφησε να περάσουν αρκετές μέρες μέχρι να απαντήσει στο βασιλιά. Ένα απόγευμα ο βασιλιάς έκανε τον περίπατό του στους κήπους όταν βλέπει ξαφνικά το γελωτοποιό να χαριεντίζεται με τη βασίλισσα και μάλιστα να της χαϊδεύει προκλητικά τα οπίσθια. Έξω φρενών ο Λουδοβίκος τον πλησιάζει απειλητικά, τον αρπάζει από το λαιμό και του λέει: «Πώς τόλμησες να κάνεις κάτι τέτοιο, και μάλιστα μπροστά στα μάτια μου! Θα σε στείλω στην γκιλοτίνα γι’ αυτό που έκανες! Δεν θα τη γλιτώσεις! «Ω, βασιλιά μου!», απαντά τότε χαμογελώντας ο γελωτοποιός, «νόμιζα ότι ήσασταν εσείς!»…
http://perierga.gr/

...O Θαυμαστός Κόσμος των Ζώων...

2012-01-26T18:25:00.003+02:00

Ελέφαντες αποχαιρετούν ελεφαντάκι που πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια
Παγκόσμια συγκίνηση έχει προκαλέσει η εικόνα ενός κοπαδιού ελεφάντων, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν γύρω από το άψυχο σώμα της μικρής Λόλα, για να θρηνήσουν για το χαμό της.
Η Λόλα, ένα ελεφαντάκι 3 μηνών που ζούσε στο ζωολογικό κήπο του Μονάχου, έπασχε από καρδιακή ανεπάρκεια, και επρόκειτο να υποβληθεί σε πρωτοποριακή εγχείριση. Ωστόσο, έχασε τη ζωή της πριν
προλάβει να κάνει την επέμβαση, καθώς οι αρτηρίες της ήταν τόσο φραγμένες που δεν έφτανε καθόλου αίμα στους πνεύμονές της.
Οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου αποφάσισαν να επιστρέψουν τη σωρό της στο χώρο όπου ζει το κοπάδι, ώστε η 22χρονη μητέρα της να αποχαιρετήσει τη μικρή Λόλα. Έτσι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το «τελετουργικό» που ακολουθούν τα συμπαθέστατα παχύδερμα, όταν πεθαίνει κάποιος δικός τους.
Πρώτη η μητέρα της και μετά τα υπόλοιπα ζώα του κοπαδιού, άγγιξαν τρυφερά με την προβοσκίδα τους το άψυχο σώμα της Λόλα, πριν το καλύψουν με λίγα φύλλα που βρίσκονταν εκεί κοντά.
Σύμφωνα με επιστημονική έρευνα που έγινε το 2005, οι ελέφαντες θρηνούν για το χαμό κάποιου μέλους του κοπαδιού τους, ακολουθώντας πολλές πρακτικές που μοιάζουν με αυτές των ανθρώπων. Ενδεικτικά, οι επιστήμονες είδαν πολλούς ελέφαντες να κλαίνε για το θάνατο κάποιου ζώου, να βγάζουν σπαρακτικούς ήχους και να καλύπτουν τη σωρό του με φύλλα και κλαδιά, πριν τηρήσουν σιωπηλή ολονυχτία
πηγη